Vikan - 12.10.1972, Blaðsíða 38

i AR-EX
snyrtivörur
/ ' { fyrir
ofnæma
viðkvæma
huð
^Fegruna rsérfræóingar aóstoða yóur vió
val á réttum snyrtivörum.
cHOWS'&4CL s.t
crLangholtsvegi 84 Slmi35213 cHoltsapótekshúsinu
væri um sjálfsmorð aö ræöa, og
lögreglan þá fariö aö hnýsast
nánariþetta. Þá hefur hún gripiö
til bragðs, sefti átti að veita henni
sjálfri öryggi. Ef þessi fingraför
væru enn ekki fundin, var að
minnsta kosti alltaf hætta á, aö
þau fyndust áöur en likið væri
jarðað.
— Og hún hugsaöi — eins og
hver annar kvenmaður — sem
svo: Ef sann leiikurinn kæmi i
ljós fyrir hennar tilverknað, yrði
hún siðust af öllum grunuð. Hún
fór þvi strax að hitta Rolsford,
vitandi sem var, að ef nokkur
fynndi fingraförin, mundi hann
gera þaö. Henni hefur sjálfsagt
ekki liðið vel, þegar hún sá, að
þetta var allt til óþarfa gert, og að
andlát stúlkunnar heföi orðið
úrskurðað sjálfsmorð, ef hún
aðeins hefði látið allt afskipta-
laust. bað liggur við, að ég geti
vorkennt henni þennan
klaufaskap.
— Þér eruð sýnilega sann-
færður um sekt ungfrú Carroll,
sagði Priestley. Ég skal
vitanlega ekki beinlinis bera á
móti þvi, en þó kysi ég heldur að
halda mér heldur hlutlausari, rétt
i bili. Hvað haldið þér svo, að hún
hafi gert, eftir að morðið var
framið?
— Ég held, að hún hafi farið
þangað sem billinn var falinn,
ekið til London og tekið með sér
handtösku ungfrú Bartlett, sem
sennilega eitthvað dýrmætt hefur
veriö i. Ef gert er ráð fyrir
hálftima töf I húsinu og tveim
timum til heimferðarinnar og
stundarfjórðung til að losa sig við
bflinn, ætti hún að hafa komizt
heim til sin um klukkan hálftvö.
Og að þvi ætla ég að halda mér,
þangað til einhver finnst sem
hefur séð hana koma heim.
20. kafli
Þegar Hanslet skildi við dr.
Priestley, gat honum ekki annað
en gramizt, að hann skyldi hafa
lofað Everley að koma til
Waldhurst, daginn eftir. Nú,
þegar hann var búinn að skýra
öðrum manni frá grunsemdum
sinum á ungfrú’Carroll, voru þaár
sterkari en nokkru sinni áður. Og
þá átti hann að vera kyrr I höfuð-
borginni og rannsaka betur ferðir
hennar þessa nótt, I stað þess að
fara að flækjast upp I sveit og
reyna að finna spor, sem
lögreglunni þar haföi sézt yfir.
En morguninn eftir hafði hann
fundið milliveg. Hann kom
snemma I skrifstofu sina og
kallaði á Jarrold. — Ég ætla til
Waldhurst, sagði hann, — og verð
ekki kominn aftur fyrr en i kvöld.
Eg ætla að biðja yður að halda
áfram að tala við þetta fólk, sem
er á listanum. Það er meir en
hugsanlegt, að einhver viti meira
um ferðir ungfrú Bartlett. Og svo
ættuð þér að gera athuganií I
nágrenni Belmont Street. Við
værum heppnir, ef einhver gæti
sagt okkur, hvenær ungfrú
Carroll kom heim þessa nótt, og
það er alltaf vert að reyna það.
En i öllu falli verð ég kominn
aftur I kvöld, og þá skuluð þér
segja mér, hvers þér hafiö orðið
vlsari.
Að svo mæltu flýtti Hanslet sér
á járnbrautarstöðina og segir
ekki af ferðum hans fyrr en hann
kom til Waldhurst. Everley var
ósegjanlegá feginn að sjá hann.
Hanslet haföi af langri reynslu
óttazt afbrýðissemi lögreglunnar
á staönum gagnvart Scotland
Yard, en hér var ekki þvl til að
dreifa.
— Ég er feginn, að þp komst,
Hanslet, sagði Everley innilega.
— Þú kannt aö geta hjálpað mér
að fiiyia út, hvernig á þvi getur
staðið, að enginn hefur séð neitt
til ferða morðingjans eða
stúlkunnar, kvöldið sem morðið
var framið. Að vlsu held ég helzt,
að þau hafi komiö saman I húsið,
en sé það ekki rétt, er eftir að
finna, hvernig hún komst þangað
og hvernig hann komst þangað,
og svo burt aftur, aö morðinu
loknu.
— Ég held ekki, að þau hafi
komið saman, sagði Hanslet. —
Eins og ég sagði þér I slmanum I
gær, höfum við fengið greinar-
gerö um ferðir ungfrú Bartlett,
allt til klukkan átta. Það er bezt
að ég segi þér það I öllum smá-
atriðum.
— Ég býst nú við, að þú sért á
sama máli og ég um ferðir hennar
eftir að hún fór úr matsöíuhúsinu,
sagði hann, eftir að hafa sagt
Everley alla sögupa. — Hún
hlýtur að hafa farið til Liverpool-
stöövarinnar og tekið þar lestina,
sem kemur hingað kl. 9.32. Það
virðist vera augljóst, ekki sizt þar
sem hún talaði sjálf um lestina,
sem hún þyrfti að ná .
— Það lltur að minnsta kosti
svo út, sagði Everley tortrygginn.
— Þó eru mennirnir á stöðinni
reiðubúnir að sverja, að þeir hafi
alls ekki séð hana þennan dag.
En þegar um svona sérstaka lest
er að ræða, er hugsanlegt, að við
getum hjálpað minninu þeirra
eitthvað.Þaö er alltaf reynandi
Ættum við að skreppa snöggvast
á stöðina?
Hanslet samþykkti það og þeir
gengu þangað og hittu stöðvar-
stjórann. Hann hristi höfuðið og
aftók það, að ungfrú Bartlett
hefði komiðþangaðkl. 9.32. — Ég
er reiðubúinn að sverja, að hún
kom ekki, sagði hann. — Það
hafa fráleitt verið nema svo sem
tuttugu farþegar, þetta kvöld, og
það vill svo til, að ég var staddur
rétt hjá manninum, sem tekur
farmiöana, og þarna var ekki
einn farþegi, sem ég þekkti ekki,
að minnsta kosti i sjón.
— Hefði ungfrú Bartlett getað
sloppiö óséð út úr lestinni á þeim
tlma? spurði Hanslet.
— Það er bágt að segja. Sporið
liggurþarna á flatlendi, gegn um
skóg, rétt hér hjá, svo að merkið,
sem ég nefndi, sést ekki héðan.
En ef þið viljið ganga með mér
spölkorn eftir sporinu, get ég sýnt
ykkur staðinn.
Þeir tóku þessu boði fegins
hendi og gengu síðan út á sporið,
en stöðvarstjórinn á undan.
Þegar út kom af stöðinni I
Waldhurst, var krappur hlykkur
á brautinni, sem endaði I
skóginum. Mitt i skóginum var
merkisstólpinn.
— Já, þetta er einkennilegt,
sagbi Everley. — En þessi lest
stanzar einu sinni á leiðinni frá
London, er ekki svo?
— Jú, I Badgerbrook, og svo
ekki fyrr en hér. En . . . það er
satt: hún stanzaöi annarsstaðar,
einmitt þetta kvöld . . . það var
merkilegt, að ég skyldi ekki muna
eftir þvl.
— Hvar var það?
— Svo sem þrjá milufjórðunga
héðan, rétt hjá merkinu, sem
fjarst er. Vörulestin frá London
var ofurlitið of sein, svo að það
urðu tveir vagnar eftir á sporinu
hingað frá London, þegar lestin
átti að koma. En hún hefur ekki
tafizt meira en tvær mlnútur, I
mesta lagi.
— Hér hefur lestin stanzað,
sagði stöövarstjórinn, þegar þeir
komu að stólpanum. — Ég vil
ekki fullyröa, að stúlkart hafi ekki
getað sloppið út, án þess að
nokkur sæihana, þvi að vörðurinn
hefur auðvitað horft út um
gluggann þeim megin, sem
stólpinn er, og hafi hún farið út
hinumegin, hefur hann ekki séð
hana. En auðvitað hefði hún orðið
ab fela sig fyrir hinum far-
þegunum, hefði hún haft þetta I
huga.
— Sólarlagið var kl. 9.13, eftir
sumartima, þannan dag, sagði
Hanslet. Ég hef séð það I
almanakinu. Þessvegna hefur
Iestin stanzað hérna stundar-
fjórðungi eftir sólarlag. Það er að
segja, að hún hefur haldið áætlun.
— Hún var um það bil fimm
mlnútum of sein, svaraði stöðvar-
stjórinn, — og það var að mestu
þvi að kenna, að hún varð að biða
vegna merkisins.
— Þetta var bjart kvöld, sagði
Everley. — Að minnsta kosti var
fólk við heyvinnu fram til klukkan
tíu.
— Já, úti á bersvæöi hefur verið
nógu bjart, sagði Hanslet, — en
hér á milli trjánna er talsvert
dimmara , , , , Mér finnst viö
ekki geta gengið fram hjá þessum
mögulteika, að ungfrú Bartlett
hafi farið út úr lestinni hér. Og
við gætum meira að segja rann-
sakað það nánar. Ef hún hefur
38 VIKAN 41. TBL.