Vikan - 12.10.1972, Blaðsíða 35

fjalli og bláu stöðuvatni að
kvöldlagi. Honum þótti vænt um
þessa mynd, en Harry hafði alltaf
sagt, að hún væri svo skuggaleg
— og það var ekki nema vika
siðan hann hafði flutt hana á
núverandi heiöursstað hennar.
Enda gæti Harry verið sama um
þaö héöan af, þegar hann átti að
fara að flytjast i eigið hús.
En þá var hurðinni hrundið upp
og þarna stóð Harry hjá honum i
stofunni.
Hann lokaði dyrunum á eftir
sér og gekk til hans. — Heyrðu,
sagði hann. Hún er búin að segja
mér upp.
— Ó.
— Já, sagði mér hreinlega upp
— hún sagði mér það i gær, þegar
við vorum i einrúmi. Þetta hefði
verið misskilningur . . . hún hefði
ekki áttað sig á tilfinningum
sinum . . . væri svo ung . . .og
þessa venjulegu þvælu.
— Mér þykir fyrir þessu Harry.
Harry stikaöi tvisvar eða
þrisvar yfir þvert gólfið.— Já,
sagði mér upp, svei þvi þá. Fyrst,
skilurðú, hefði mátt slá mig um
koll með fjöður. En nú — æ
fjandinn hafi það — svei mér þá,
Robin, hvort ég er ekki bara
feginn. Hún sagði, að þetta væri
sérstaklega út af samtali, sem
hún hefði átt viö þig um mig —
hvernig þú hefðir hrósað mér upp
i hástert, og þá hefði sér fundist
hún ekki vera min verð og ekki
viljað giftast mér nema sér
fyndist þaö. Henni fannst við vera
svo ólik skilurðu. Hann
þagnaði en hélt svo áfram: — En
ég er bara feginn, svei mér ef ég
er það bara ekki. Það er hræðilegt
aö vera trúlofaöur . . . i rauninni
fannst mér það nú alltaf. Hún
sagði aldrei neitt um mig, eins og
þú hafðir alltaf gert — þekkti mig
aldrei neitt likt þvi og þú geröir.
Þa§ er sannarlega léttir að vera
aftur frjáls maður. Ég saknaði
þin einhver ósköp. Þú varst alltaf
svo samúöarrikur og
skilningsgóöur. Og það er sann-
arlega skemmtileg tilhugsun, að
láta þig tala við sig aftur . . .Já,
svei þvi þá alla daga . . .humm
. . .ha. Heldurðu ekki, að
kallarnir i klúbbnum fari að
hlæja? . . . .Jæja, ég verð að fara
og þvo mér. Segðu henni Rum-
bold gömlu að flýta sér með teið.
Siðan gekk hann út.
Robin beið ofurlitla stund, siðan
gekk hann út að glugganum og
stundi ofurlitið. Hann horfði
stundarkorn á myrkriö, sem var
að detta á, siðan náði hann sér i
stól, steig upp á hann og tók
vatnslitamyndina varlega niður
af veggnum.
STJÖRNUNÆLAN
Framhald af bls. 25.
ljósmynd af þeim afa og henni
saman. Hýran skein út úr
augunum á afa, en augu ömmu
minnar yoru alvarleg. Hún var i
peysufötum og i hvita silkislifsið
hafði hún nælt rauðu stjörnu-
nælunni.
Þessa nælu sá ég hjá mömmu,
sem bar hana stundum. Ýmist
nældi hún henni i blúndukraga á
kjólnum sinum eða hún nældi með
henni upp hornið á hvitu svunt-
unni sinni. Mamma sagði alltaf,
að ég ætti seinna að eignast
næluna, af þvi að ég héti nafni
ömmu minnar.
f mörg ár átti mamma næluna
og notaði hana. Löngu eftir aö við
fluttumst úr Túnsbergi og út i
Sólbakka man ég eftir nælunni. Á
mynd, sem tekin var um það
leyti, sem Ragnheiður systir min
var skirð (en hún er tiu árum
yngri en ég) er mamma i dökk-
rauðum ullarkjól með blúndu-
kraga og rauðu stjörnunælunni er
nælt þar i.
En einn góðan veðurdag týndist
nælan og fannst ekki, hvernig
sem leitað var dyrum og dyngjum
og hefur aldrei fundizt siðan.
En nú vikur sögunni fram til
sumarsins 1955, eins sólskins-
minnsta og regnsamasta sumars
i mannaminnum hér i Reykjavik.
Það sumar vann ég á skrifstofu
Veðurstofunnar i Sjómanna-
skólanum, en Helen frænka min,
dóttir Hansinu móðursystur
minnar, vann i verzluninni Sif á
Laugaveginum. Ég man, að við
frænkurnar vorum eitt sinn á
göngu um Laugaveg snemma
sumars og skoðuðum i búðar-
glugga. Allt i einu rákum við
augun i tvær nælur, sem lágu i
einum glugganum hlið viö hlið.
Þær voru stjörnulaga, önnur með
bláum steinum, hin með rauðum.
Ég held viö höfum hrópað upp
yfir okkur samtimis: „Nei, en
hvað þessi með rauðu steinunum
er lik gömlu nælunni hennar
ömmu!” Ég hugsaði með mér, að
þessa nælu yrði ég að kaupa.
Ekkert varö þó úr nælukaupunum
að sinni.
Um verzlunarmannahelgina
brá ég mér i Þórsmerkurferð með
mansefninu minu, Sigurði
Sigfússyni. Við fórum i hópi frá
Ferðafélagi tslands. Þetta var
þriggja daga ferð, en ekkert sá til
sólar fyrr en siðasta daginn,
þegar halda skyldi heim á leið.
Þegar hópurinn hafði borðað
morgunverð og tekið saman
farangur sinn, hölluðu allir sér út
af i skógivaxinni hlið og nutu
sólarinnar, sem loksins lét sjá
sig, áöur en lagt skyldi i Krossá,
en það mátti helzt ekki dragast
langt fram á daginn. Þarna
teygöi fólkiö makindalega úr sér
og naut siðkominnar sólarinnar,
glatt en rólegt, og engan grunaði
óhappið, sem i vændum var.
En brátt skipaði fararstjóri
fólkinu i bilana, nú dugði ekkert
slór, ekki var vert að biða eftir
þvi, að hækkaði um of i ánni.
Hópurinn var i tveim stórum
rútubilum og tveim háhjóluð-
um fólksbilum. Bilstjórarnir á
rútubilunum voru að kanna vaðið
á ánni og höfðu alls ekki ákveðið,
hvar fara skyldi yfir, þegar
óhappið skeði. Bilstjóranum á
öðrum minni bilnum hafði verið
farið að leiðast biðin og skellti sér
út i ána. Það skipti engum togum,
hann sat fastur i miðri á. Fljót-
lega gróf undan bilnum, og far-
þegarnir voru komnir upp á sæta-
bökin til þess að verjast bleytu.
Sifellt hækkaði vatnið inni i
bilnum og brátt voru allir komnir
upp á þak utan tvær aldraðar
konur, sem ekki treystu sér, en
sátu sem fastast inni i bilnum, þó
aö iskalt árvatnið næði þeim upp
undir hendur.
Nú hafði tekizt að koma bönd-
um á bilinn og skyldi nú reynt að
draga hann að landi. En þegar
kippt var i, tókst hvorki betur né
verr til en það, að billinn valt á
hliðina. Nú skeði allt isvo miklum
flýti, að eiginlega mundi enginn
eftir á, hvernig allt fór svo vel.
Þeir, sem á þakinu stóðu, stukku i
einu vetfangi yfir mjóan og
striðan straumstrenginn og i
útrétta arma þeirra, sem á
bakkanum stóðu. Konunum
tveim, sem inni i bilnum voru,
tókst að komast út um glugga og
stukku þær sömu leið. Þær voru
þær einu, sem blotnuðu að ráði og
var nú reynt aö hlúa að þeim eftir
beztu getu. Samferðafólkið tindi
utan af sér föt til að lána þeim og
lánaði ég annarri konunni gráa
golftreyju af mér. Kona þessi
kvaðst heita Margrét og eiga
verzlun i kjallara ofarlega við
Laugaveginn. Þangað gæti ég
vitjað peysunnar.
Það gerði ég nokkrum degum
seinna. Hún þakkaði mér fyrir
lánið og sagði eitthvað á þá leið,
að manni þætti vænt um, ef hlúð
væri að manni. En um leið rétti
hún höndina inn undir glerplötuna
á búðarborðinu og tók stjörnu-
næluna meö rauðu steinunum
og gaf mér sem þakklætisvott.
Mér hefur liklega orðið stirt um
mál, svo undrandi og glöð varð
ég, og engan veginn hefði ég
getað i stuttu máli lýst fyrir
þessari konu, hve hún gaf mér
þarna merkilega og kærkomna
gjöf.
Siðan hef ég oft borið stjörnu-
næluna, hún er minn eftirlætis-
skartgripur og sá, sem ég oftast
ber. Og svei mér, ef mér fannst
ekki þetta vera gamla nælan
týnda einu sinni, þegar Þórhallur
móðurbróðir minn, sem var að
tala við mig, hætti i miðri set-
ningu og kallaði upp yfir sig:
„Nei, ertu með gömlu næluna
hennar mömmu?”
ÉG FÉKK
TAUGAÁFALL
Framhald af bls. 15.
Sally allan daginn, svo hún
truflaði ekki föður sinn, sem
þurfti að soia á daginn. Og á
kvöldin, þegar Sally var komin i
ró, þá fór 'Pete að undirbúa sig
undir næturvinnuna.
Ég talaði varla við nokkra
manneskju, það var eins og ég
væri hætt að lifa. Ég hlakkaði til
helganna alla vikuna, en þá fór
Pete venjulega á eitthvert mót
eða til æfinga. Hann var að vissu
leyti ákaflega eigingjarn, en það
getur verið að það hafi verið mér
að kenna. Ég hafði frá upphafi
stjanað við hann og hann tók
þetta sem sjálfsagðan hlut. Nú fór
ég að láta óánægju mína i ljós og
oftast endaði það i þrætum og
rifrildi.
Pete skipti um vinnutima, fór
aö vinna dagvinnu, en einhvern-
veginn breytti það ekki neinu
fyrir mig. Hvert smáatvik varð
að gifurlegu vandamáli i minum
augum, ég hafði ekki áhuga á
nokkrum hlut. Það eina sem ég
gerði var að horfa á sjónvarp. A
kvöldin var ég þreytt og hafði
alltaf höfuðverk.
Smámunir urðu að stórmálum.
Við bjuggum langt fyrir utan
bæinn og ég hafði aldrei döngun i
mér til að fara út. Það var svo
erfitt að koma barnavagninum
upp i strætisvagn.
Eina manneskjan, sem ég
talaði við, var ung kona i
nágrenninu, en hún var bæði löt
og kærulaus og gekk um á
morgunslopp mest allan daginn,
svo ég var eiginlega ennþá niður-
dregnari, þegar ég hafði heimsótt
hana. Mér fannst alltof mikið
fyrirtæki að reyna að ná sam-
bandi við mina gömlu kunningja.
Ég held að þetta ástand mitt hafi
ekki haft nein áhrif á Sally, hún
virtistalltaf glöð og ánægð. En ég
átti það til að missa þolinmæðina
og það kom fyrir að ég sló i bak-
hlutann á henni eða á fingurna -
og stundum sló ég of fast. En sem
betur fór, þá misþyrmdi ég henni
aldrei, en ég skil samt hvernig
það getur skeö, eftir aö mér er
ljóst það ástand, sem ég var sjálf
i. Þetta er sjúkdómur, ekki siður
en aðrir sjpkdómar.
Ég var silasin, með höfuðverk,
fékk oft kvef og hálsbólgu og svo
var stanzlaus truflun á
blæðingum. En ég gat ekki
hugsað mér að leita læknis, vissi
lika að ekki væri von til þess að
læknir talaði um fyrir Pete og
segði honum að ég gæti ekki verið
svona mikið ein.
Ég reyndi að tala um þetta sjálf
við Pete, en hann skildi ekki hvað
ég var að fara. Ég reyndi að segja
honum að það væri mér ekki nóg
41. TBL. VIKAN 35