Vikan - 12.10.1972, Blaðsíða 13

En breytingin, sem varð á þessari viku!
t fyrstunni ætlaði hann ekki að trúa þvl,
að nokkur gæti metið hann sjálfs hans vegna.
En það var öðru nær.
Nú bárust honum heimboð úr öílum áttum. . . .
Þaö fer aldrei hjá þvi, aö i
hverri dómkirkjuborg hljóti alltaf
aö vera einhverjir borgarar, sem
eru rétt eins og bundnir viö
götusteinana, sem þeir eru
sprottnir upp Ur. Þaö er ekki hægt
aö hugsa sér þessa menn 1 neinni
annarri borg eöa landi — þeir eru
eign staðarins, engu að siöur en
ráöhósið, • heilsubrunnarnir,
sölutorgiö eða dómkirkjan. Meira
aö segja er oft getiö um
séreinkenni þeirra og smá-
sérvizkur I dálkum blaösins á
staönum, méö orðatiltækjum eins
og: „Veistu, aö ...” og alltaf
koma nöfn þeirra á eftir setn-
ingum eins og: „Meöal
viöstaddra var . . .” er um var aö
ræða einhverskonar samkomu á
vegum borgarinnar.
Þannig gat borgin S. i
Glebehéraði státaö af Henry og
Robert Chandler, sem eftir-
te.ktarveröustu „persónum”.
Og þaö voru þeir lika svo sann-
greinilegt, aö af þeim bræörum
var Robin fyrst og fremst
„persónan”. Hann leit út eins og
„persóna”. Hann var einmitt sú
tegund herramanns, sem maöur
gæti búizt viö að hitta i nágrenni
dómkirkjunnar i svona borg.Hver
sem sæi Robin Chandler, myndi
áreiðanlega segja: — Haha.
Þarna er hann!, og svo færi
maður'aö bera hann saman viö
roskna karla og konur, sem
maöur heföi séö I öörum
dómkirkjuborgum.
Robin sýndist eldri en hann var,
af þvi aö háriö var snjóhvltt og
vaxtarlagiö I glidara lagi. And-
litiö var kringlótt og vingjarn-
legt og ofurlitið bjánalegt, en
þessi bjánasvipur stafaöi af þvi,
aö þaö var eins og hann væri
alltaf I vandræðum meö munninn
á sér. Hann gat veriö kátur og
hlegiö innilega, en jafnvel þegar
hláturinn náöi hámarki var alltaf
einhver skjálfti á munnvikunum.
bibliunni, sem át upp alla hina
höggormana.
Harry Chandler var allt
ööruvisi meðalmaður á
vöxt, rjóöur I, andliti, meö stutt
jarpt yfirskegg, stuttklippt jarpt
hár, augun trúgjörn og
ógáfuleg, framkoman eins og hjá
manni, sem veit glögg skil á
heiminum, fer oft i bað og efast
ekki um eitt eða neitt.
Hann var fyrirmaður i Iþrótta-
hreifingunni i S. var formaöur I
golfklúbbnum, I kriketklúbbnum,
einnig var hann áberandi i
stjórnmálum, þvi að hann var
helzti maöurinn i Ihalds-
klúbbnum sem átti sér
skrautleg aösetur i miöju
Aöalstræti.
A hverjum morgni mátti sjá
hann stikandi áfram, I
vaömálsjakka og hólkvíðum
pokabuxum, kafrjóöan og meö
uppglennt augu, meö allan svip
þess manns, sem veit af valdi
sem borgararnir i S. kunnu að
meta.
Hann hafði tilbeðið hann siðan
daginn góða fyrir ævalöngu,
þegar hann var einmanalegur
smástrákur og honum var
tilkynnt, aö nú fengi hann
félagsskap.
Frá fyrsta fari haföi hann veriö
auömjúkur maöur sem þarfnaðist
vinsemdar annarra til þess aö
geta veriö hamingjusamur. Eins
og konurnar I S. oröuðu þaö, þá
haföi hann verið skammarlega
einhliða.
Afstaða Harry Chandlers til
bróöur sins einkenndist mest af
eftirlátssemi og umburöarlyndi
—■ Blessaður kallinn, sagði hann.
— Hann er dálitið skritinn, sagði
hann eins og I trúnaði viö
viömælanda sinn. — Manni gæti
seint dottiö I hug, að viö værum
bræöur, finnst þér ekki? Þú ættir
bara að sjá hann reyna að leika
golf. Stendur þarna með
PARSVEINAR
Smásaga eftir Hugh Walpole
arlega og enginn aðkomumaður
gat verið vikunni lengur i þessari
viðkunnánlegu borg, án þess aö
honum væri bent á þá, engu siöur
en á vesturgiuggann i dimkirkj-
unni eöa einhvern merkis
legstein.
Harry og Robin Chandler höföu
eytt allri ævi sinni i þægilegu
skjóliborgarinnar. Að visu höföu
þeir farið til Rugby og siðan tii
Trinity i Cambridge, en alltaf
höfðu þeir komið aftur til S. undir
eins og þeir gátu, og flýtirinn á
þeim bar þess vott, aö meðan
likamir þeirra kvöldust á
framandi stöðum, voru sálirnar
heima I S.
A þessum timamótum ævinnar
var Robin Chandler hálfsextugur
aö aldri, en Harry tiu árum
yngri og þeir áttu heima I húsi
við hornið á Vellinum, en húsið
var I laginu eins og tekanna, og
höföu fyrir ráöskonu vingjarn-
lega, holduga konu. Það var
Hann var með spékoppa i báðum
kinnum og fallegt hátt enni, sem
háriö var greitt frá, svo að þaö
féll eins og foss aftur af
hnakkanum. Hann var lágvaxinq
og holdugur og mjög snyrtilegur,
venjulega Iklæddur dökkgráum
buxum, brúnu flauelisvesti með
látúnshnöppum, svörtum frakka
og meö svart bindi.
Úti viö var hann meö svartan
linan hatt, sem hallaðist glanna-
lega út I aöra hliöina, og hann
tritlaöi alltaf áfram, stuttum og
tiöum skrefum. Hann stanzaöi
þúsund sinnum á göngu sinni eftir
Aðalstræti, til þess að heilsa
vinum sinum (þvi aö óvini átti
hann til), og hann gat alltaf haft
eitthvað vingjarnlegt og skritið til
að segja. Ahugamál hans voru
náttúrufræöi og frimerki - og svo
auövitað bróöir hans, og þaö
áhugamál hans át upp öll hin,
engu að siður en höggormurinn i
sinu og nýtur þess. — Hæ, Benson.
eða Hæ, Rawlins, eða jafnvel
„Góðan daginn, Hlunkur.”, ef
eitthvert borgarbarn ætlaði aö
tefja fyrir honum. Þá gat hann
sagt: „Úr vegi með þig, kriliö
þitt.”
Fólk sagði, og með nokkrum
rétti, aö það væri einkennilegt, að
tveir bræður, sem alltaf voru
saman, gætu veriö svona ólikir,
en þeir sem þekktu Robin
Chandler vel, vissu að hann haföi
alla sina ævi veriö að reyna aö
tileinka sér venjur og einkenni
bróður sins. Stundum reyndi hann
að vera skipandi eöa innilegúr
eöa stuttoröur, og auðvitað
mistókst þaö alltaf. Hann haföi
viðkunnanlegan málróm, en þaö
var -málrómur vingjarnlegs
kanarifugls, og hann gat aldrei
tjáð sig nema nota einhvern
ógurlegan orðagrúa. Það, að
Robin tilbað bróður sinn þótti
ekki nema sjálfsagður hlutur,
útglenntar lappirnar stifur eins
og hrifuskaft, bitur á vörina,
grafalvaifegur — og hittir svo
aldrei. Hann er allra bezti náungi,
trúðu mér til, en hinu er ekki aö
neita, að hann er hálfgerð-kelling.
Robin vissi vel um þessa af-
stööu bróöur sins, en sannast aö
segja var ekki á öðru von. Hann
hafði horft forvitnum augum á
bróður sinn vaxa úr grasi. Það
sem hann Harry gat gert. Var
nokkur til, sem var jafn öruj»gur i
öllum iþróttum, var nokkur sem
gat haldið sinum hlut jafn vel á
mannamótum, var nokkur jafn
töfrandi i samkvæmum og nokkur
með jafnörugga framkomu?
Robin var sjálfur dauöhræddur
við kvenfólk, nema það væri
afskaplega gamalt og einmana.
Endur fyrir löngu haföi hann
orðið „hræðilega” ástfanginn, og
það mátti láta sér detta i hug, að
hún hefði svaraö I sama, heföi
Framhald á bls. 30.
41. TBL. VIKAN 13