Vikan - 12.10.1972, Blaðsíða 31

"V
"V ' 'V'
veröur? Það getur orBið úr þvi,
skilurðu. Enn er nógur timi til
stefnu . . Þú verður bærilega
settur, einn þins liðs! Svona
stundir voru hræðilegar en að
lokum var þetta glottandi illyrmi
samt rekið á flótta.
Harry gat ekkert hreyft sig, án
þess að Robin hefði áhuga á þvl
og mennirnir i klúbbnum sögðu
aö Harry hefði siður en svo gott af
þvi.
— Já, hann er sannarlega
orðinn leiðinlegur, hann Chan-
dler. Honum finnst, að hvað sem
hann hreyfir sig, þá eigi að setja
það i blöðin. Og svo er þessi
kallbjáni, hann bróöir hans.
En þeir kunnu nú samt vel við
„kallbjánann”, og ef satt skal
segja, betur en við Harry. Hefði
Robin haft hugmynd um sinar
eigin vinsældir, hefði hann orðið
steinhissa.
Svo var það einn dag siðdegis —
nánar til tekið klukkan hálffimm
seint i oktober — og klukkurnar i
dómkirkjunni hringdu letilega til
siðdegismessu. Robin stóð við
gluggann i litla reykingaher-
berginu, þar sem hann drakk
alltaf teið sitt, og beið þess að
bróðir hans kæmi úr golfinu. Það
var tekiö að rökkva og handan við
Völlinn, milli tveggja gamalla
húsa, sást gulleitur kvöldhiminn-
inn. Kvöldroðinn skein á
götusteinana og tvær konur,
ásamt prestinum og einum
rosknum manni I hjólastól
stauluðust yfir grasið i áttina til
kirkjunnar. Ketillinn suðaði,
tekakan var heit og gamla
klukkan tannaði sundur
minúturnar. Hann ýfði háriö með
fingrunum og liktist nú enn meir
en venjulega vingjarnlegum,
velfóðruðum fugli. Þá heyrðist
fótatak úti fyrir og siðan I for-
stofunni, og bróðir hans kom inn.
— Heyrðu, kall minn ....
Röddin I Harry var — líklega i
fyrsta sinn á ævinni — óstyrk og
hikandi. — Robin, heillakallinn . .
þú verður vist að óska mér til
hamingju. Ég er trúlofaður henni
ungfrú Pinsent. Hún
sagöi . . .já . . .i dag úti á golf-
vellinum.
Nú hófust hjá Robin Chandler
hræöilegustu vikur, sem hann
hefði getað hugsað sér, að nokkur
maður gæti þolað. Úr öllum átt-
um var hann pindur til að
hræsna. Hann varö að tala þvert
um huga sinn við bróður sinn,
hann varð aö láta sem hann væri
hamingjusamur, þegar hánn
talaði við gömlu konurnar i
bænum, sem hnöppuðust um hann
og skimuöu eftir merkjum um
þetta sár, sem þær væru- allar
sannfæröar um, að þessi
trúlofun bróður hans heföi
valdiö — en nú varð hann fyrst og
fremst að hræsna viö stúlkuna,
hana Iris Pinsent, sem var alltaf
að mælast til verndar gegn
vonzku heimsins — eins og slikar
plaga.
Iris Pinsent — ljósgullin,
veikluleg og girnileg — kom
eiginlega beint úr skólanum.
Faðir hennar hafði komiö til
bæjarins fyrir hálfu ári og tekið
við stöðunni sem fangelsisstjóri
staðarins, og á þessu hálfa ári
hafði Iris set't upp á sér hárið og
„orðið fullorðin”. taugum Robins
hafði hún virzt svo hvanngræn úr
skólanum, aö hann hafði aldrei
getað hugsað sér hana sem
eiginkonu eins eða neins. Nú kom
hún þarna daglega, lagði undir
sig tekönnuna, rétt eins og hún
ætti hana sjálf, og áunnið sér
dauðahatur frú Rumbold,
ráðskonunnar. Svo hafði hún sezt
á hnéö á Harry, togað i hárið á
honum, leyst bindið hans og hnýtt
það aftur, dansað, sungið og
hlegið kring um þessa tvo rosknu
menn, rétt eins og þeir væru ein-
hverjar leikbrúður.
Enginn, og jafnvel ekki Robin
sjálfur, hafði hugmynd um þær
þjáningar sem hann varð að
þola.— Hr. Robert Chandler
hlýtur að taka sér afskaplega
nærri þessa trúlofun hans bróður
sins, sagði ein gamla konan við
aðra. — En það sér þó ekki á
honum.
— En hann fær nú samt að finna
fyrir þvi, þegar þau eru orðin gift
og hann orðinn einn. Og gömlu
konurnar sleiktu varirnar og
þerruðu augun, hver eftir sinu
innræti.
Robin leið rétt eins og hann
stæði á barminum á einhverri
botnlausri gjá. Fæturnir runnu
jafnt og þétt áleiðis að þessari
gjá og brátt mundi hann óum-
flýjanlega hrapa niður i hana, en
samt mundi hann reyna að
streitast á móti meðan fært
væri . . hann mundi leyna liöan
sinni fyrir heiminum meöan á þvi
væri stætt.
Hann labbaði um bæinn, fór I
tesamkvæmi, var jafn snyrti-
legur og áður og sýndi áhuga á
högum nágrannanna, og var jafn
nærgætinn og umhyggjusamur
við þá og endranær. Harry
Chandler, sem var nú ekki
sérlega nærfærinn, var móðgaður
af þessu kæruleysi hans.
— Svei mér þá, Robin, sagði
hann eitt kvöldið þegar þeir voru
einir, — Ég held bara, að þér sé
alveg sama þó ég fari. Robin
hikaði með svarið, en sagði svo:
— Vitanlega sakna ég þin
hræðilega, Harry. Og annað sagði
hann ekki.
En sannast að segja kvaldist
Robin af þessari örvæntingu
sinni. Það voru hræðilegar
stundir, þegar hún greip hann og
honum varð þröngt um hjartað,
en hann sigraðist samt á þessu
með viljastyrk sinum. En hvað
átti hann til bragðs að taka? Hvað
gat hann gert? Hann hafði varið
allri ævi sinni bróður sinum I hag.
Gat hann nú á gamalsaldri komið
sér upp öðrum guðum til að
tilbiðja? Hann hugsaði til
frimerkjanna sinna og gat þá ekki
annað en hlegið að slikri fásinnu.
Ævin hans hafði öll farið i það að
horfa á sigra bróður sins, mýkja
ósigra hans, hlusta á hugmyndir
hans og verða fyrri til að skynja
þarfir hans.
Mörgum mundi finnast þetta
heldur vesældarlegt hlutverk
fyrir karlmann, en það fannst
Robin Chandler ekki, heldur var
hann beinlínis þakklátur fyrir að
mega vera skugginn af annarri
eins merkispersónu og bróðir
hans var. Hann þóttist viss um, að
margir borgarbúar teldu hann
vera einhvern lukkupanfil.
En jafnvel nú þegar, var engin
þörf orðin á honum sem
áheyranda, aldrei var spurt um
skoöun hans á neinu, og aldrei var
sótzt eftir hrósi hans — og samt
var það nú svo, að jafnvel á
þessum fyrstu vikum
tilhugalifsins fannst Robin ungfrú
Pinsent ekki vera sérlega góður
áheyrandi. Yfirleitt efaðist hann
um, aö hún kærði sig neitt um að
hlusta á Harry.. Hún þurfti sjálf
svo mikið að tala um sin eigin
afrek og sigra.
Þvert ofan i eigin vilja og eftir
talsverðan tima, neyddist Robin
til að játa með sjálfum sér, að
Harry var ekkert sérlega mikill
elskandi. Hann fór oft hjá sér
þegar ungfrú Pinsent hoppaði
kring um hann, hló og hæddist að
honum, hermdi eftir honum og
gerði gys að honum. Hann hafði
komizt að þvi að alvöruþrungin
og skipandi framkoma hans hafði
engin áhrif á ungfrú Pinsent.
— Ha. — humm. hermdi hún
eftir honum. — Hvernig liður þér,
Rawlings?
Robin hlustaði á þetta
steinþegjandi, velti þvi fyrir sér,
hvort ungfrú Pinsent ætti yfirleitt
nokkra ást til, en liklega átti hún
það á sama hátt og kisa eða
hvolpur. Annað einkennilegt var
það, að ungfrúin virtist hræddari
við Robin en Harry. Hún „gældi”
ekki nema mjög sjaldan við
Robin en gat staðið
fyrir framan hann og lagt fyrir
hann alvarlegar spurrtingar um
lifiö eða fuglaegg, og þá ýfði
Robin á sér hárið og leysti úr
spurningum hennar eftir beztu
getu. Robin varð meira að segja
að játa fyrir sjálfum sér, að
Harry var eins og bjáni, stundum.
Hversvegna lætur hann hana
haga sér svona? hugsaði hann.
Ég vona bara, að aðrir taki ekki
eftir þvi.
Hann fann sér til ánægju — ef
annars væri hægt um ánægju að
tala á þessum hræöilegu timum —
að hann var i þann veginn að
verða eins og sjálfstæð persóna i
augum fólks. Vitanlega hafði
þetta byrjað þannig, að fólk
vorkenndi honum, en það vildi nú
þessi stolti litli maður ekki bera
við að viðurkenna. Hann hafði
um langan aldur staðið i
skugganum af bróöur sinum, en
nú þegar bróðirinn var úr
sögunni, var Robin Chandler einn
eftir og út af fyrir sig.
„Veslingurinn hann hr. Chan-
dler,” sögðu gömlu konurnar.
„Við verðum að sýna honum
einhverja vinsemd, eins og komið
er fyrir honum.” Og Robin
neyddist til að játa, að hann kunni
þessu vel. En samt skyldi nú
enginn láta sér detta i hug, að
hann væri annað en einmana og
Framhald á bls. 44.
41.TBL. VIKAN 31