Vikan - 26.05.1977, Page 20

Vikan
fer í búðir
Verslunin HORNIÐ Vestur-
götu 50 Akranesi selur þessa
fallegu gluggatjaldakappa.
Þessi er saumaður af Sjöfn
Jónsdóttur, og hann er úr
velúrefni með gylltu kögri. Þessi
kappi er ca. 160 cm á lengd og
kostar um kr. 10.000. HORNIÐ
hefur á boðstólum úrval af
gluggatjaldaefnum og efnum i
tískufatnað. Ennfremur fást þar
handklæði o.fl. o.fl. HORNIÐ
saumar gluggatjöld eftir máli.
Þeesar fallegu Borgundar hólma -
klukkur fáat i Úra- og skart-
gripaverslun Helga Júliuasonar
Suðurgötu 65. Akraneði. Neðri
Idukkan kostar kr. 210.000 en
hin kr. 295.000. Þær eru báður
úr eik með „Ráðhúslagi.”
é
Hjá versluninni ÓSK Suður-
götu 83 Akranesi, er hægt að fá
sniðið eftir pöntunum. ÓSK er
með 6 snið á pilsum en einnig er
hægt að fá aðrar flíkur sniðnar
þar. Tilsniðnar barnabuxur
kosta frá kr. 1.417 stærðir 2-14.
Tilsniðin pils kosta frá 1.500 kr.
Efni fást i úrvaii og hægt er að
fá fjölbreytt isaumað mynstur á
vasa. Skyrtan á myndinni
kostar kr. 2.950.
VALBÆR Kirkjubraut 6
Akranesi selur þessar dönsku
bómullarmussur á kr. 7.440.
Þær eru hvítar með rauðum eða
bláum leggingum. Peysan sem
er undir fæst í 15 litum á 1.960.
kr.
Verslunin GLER OG MÁLN-
ING Skólabraut 26 Akranesi
selur þeaai fallegu baðmottusett
og fást þau í mðrgum litum.
Settin kosta frá kr. 3.100.
GLER OG MÁLNING selur
einnig gólfteppi í miklu úrvali,
málningarvörur og hreinlætis-
tæki.
KIRKJUMUNIR Kirkjustræti
10 er sérhæfð verslun með
íslenska kirkjulega listmuni o.fl.
Á myndinni er útsaumaður
handofinn hökull og lampi, sem
getur einnig verið skirnarfontur.
Caroline höfðu gert hana tilfinn-
inganæma; ást hennar gert hana
viðkvæma. Hve oft hafði hún ekki
yfirgefið Nick og Laurel að kveldi
og fundist hún niðurlægð og lítil-
lækkuð, jafnvel efins um, að Nick
elskaði hana í raun og veru?
Þannig yrði það ekki í kvöld.
Caroline starði á fölt andlit sitt í
speglinum, og til þess að brynja sig
gegn því, sem verða vildi, setti hún
upp einbeittnislegan svip. í kvöld
léti hún Laurel hvorki særa sig né
reita sig til reiði. Hún skyldi taka
hæðnisyrði hennar og dylgjur sem
kænskubrögð óttasleginnar og ó-
stöðuglyndrar konu. Hún ætlaði að
vera vingjarnleg, en ákveðin.
Hún lagði jakkann yfir axlirnar
og fór niður. Á sama augnabliki
kom Tony út úr setustofunni.
,,Þú ert stórkostleg. Ertu að fara
út?”
„Mér er boðið út að borða,”
svaraði hún og brosti við aðdáun-
inni í augnaráði hans.
„Með hverjum?” spurði hann, án
þess að skammast sín nokkuð fyrir
forvitnina.
Hún hló. „Varstu beðinn að
spyrja að því?”
Hún hafði enga löngun til að
segja honum það. Slúðurberar
staðarins mundu nógu fljótt komast
að sambandi hennar við Nick.
Það var komið rökkur í klaustur-
garðinum. Luktirnar fró Viktoríu-
tímanum glóðu dauflega. Græna
sviðið i miðjum klausturgarðinum
var hulið myrkri.
Þegar hún fór fram hjá dómkirkj-
unni, heyrði hún lágt hljóð, sem
kom hjarta hennar til að slá örar.
Hún leit upp á alvörugefin andlit
útskorinna dýrðlinganna yfir vest-
urdyrunum, en þaðan virtist hljóðið
hafa komið. Eitthvað lítið og dökkt
flögraði upp í loftið.
Leðurblaka. Henni létti, og hún
brosti með sjálfri sér að því, hve
hræðslugjörn hún var. Samt var
svo komið, að í hvert skipti sem
hún fór yfir klausturgarðinn, fylgdi
henni hugsunin um það sem hún sá,
— eða taldi sig hafa séð.
Vörðurinn hleypti henni út um
bakhliðið, og hún gekk eftir
götunum i átt að bókabúðinni.
Nick kom niður og hleypti henni
inn um hliðardyr, en frá þeim lá
stigi beint upp í íbúðina fyrir ofan.
Ilann var greinilega mjög þurr á
manninn. Uppi á stigapallinum tók
hann jakkann hennar og hengdi
hann inn í skáp.
,,Þú lítur Ijómandi vel út,” sagði
hann stuttur í spuna. „Larnbið,
sem leiða á til slátrunar?"
Hún hafði aldrei fyrr vitað hann
svona önugan. ,,Ég er tilbúin,”
sagði hún álíka stuttlega.
,,Já, það er einmitt það, sem
vekur furðu mina. Ég get bara alls
ekki skilið, hvernig þú nennir að
standa í þessu aftur.
Hún fann, að hún roðnaði af reiði.
Hún þekkti hann ekki í þessum
ham. Henni tókst að segja rólega:
„Geturðu það ekki?”
Nick sendi henni bros, sem
jaðraði við að vera grimmdarlegt.
„Slík fórn krefst að minnsta kosti
umbunar.”
Hann tók um herðar hennar
traustu taki og hallaði sér yfir hana.
Henni fannst þetta vera eins og
árás, og hún braust um í faðmi
hans, þangað til hann ýtti henni
upp að veggnum og hélt henni
þannig, að henni var ekki undan-
komu auðið. Andlit hans nálgaðist
hana. Um leið fóru um hana
straumar gleymdra ástríðna, og
hún gleymdi öllu öðru.
„Ó, þú heimska kona,” hvíslaði
Nick í eyra hennar. „Hvers vegna
gengurðu aftur í sömu gildruna?”
Um leið opnuðust dymar, og
stúlka kíkti út. Hún flissaði. „Ö,
þama emð þið þá.”
gVIPUR Nicks harðnaði. Hann
tók undir handlegginn á Caro-
line og ýtti henni harkalega áfram.
„Caroline, þú hefur hitt Suzanne, er
það ekki? Suzanne, þetta er
Caroline Hay, ég geri ráð fyrir, að
þú munir eftir henni.”
Suzanne rétti fram máttleysis-
lega hendi. Caroline mundi eftir
Suzanne sem mjög ungum, ómót-
uðum unglingi. En Suzanne hafði
aldeilis fullorðnast. Ljóst hár henn-
ar var hrokkið og greinilega úfið að
yfirlögðu róði. Augu hennar vom
skásett og hóðsleg, græn að lit.
Hún leit út eins og villt vatnadís.
Hún var i gallabuxum og þunnri
hvítri peysu, sem sýndi vel litil
vellöguð brjóst hennar og grannt
mittið.
„Svo þú ert Caroline Hay,” sagði
hún og starði forvitnislega á
Caroline. „Ég var alveg búin að
gleyma þér,” sagði hún hreinskiln-
islega. „Það væri synd að segja, að
þú værir lik því, sem ég ímyndaði
mér.”
„Suzanne.” Rödd Nicks var
aðvarandi.
Stúlkan yppti öxlum. „O, slapp-
aðu af. Þú getur þrasað seinna.”
Hún hefur greinilega séð það sem
gerðist, hugsaði Caroline. Hún
gerði ráð fyrir, að það væri ekki
margt, sem færi fram hjá Suzanne.
Laurel var i eldhúsinu. Caroline
brá dálítið, er hún stóð aftur augliti
til auglitis við þetta skarpa tauga-
veiklaða andlit, munninn sem var
stöðugt á hreyfingu, flöktandi
augun og rytjulegt hárið.
„Hallo Laurel.”
„Caroline. En hvað það er langt
siðan við sáumst. Hvernig hefurðu
það?” Hún renndi augunum yfir
bláa kjólinn. „Þér hefur greinilega
20 VIKAN 21. TBL.