Vikan


Vikan - 04.09.1947, Blaðsíða 4

Vikan - 04.09.1947, Blaðsíða 4
VIKAN, nr. 36, 1947 VIIMIR MÆTAST Smásaga eftir Allen Yaughan Elston. Kenneth Tomlins majór hringdi á þjón sinn. Meðan hann beið stóð hann upp frá skrifborðinu og gekk að glugganum. Þoka lá yfir öllum flugvellinum. Uppi í loftinu heyrðust dunur í sprengjuflugvélum og í f jarska sprengingar. Rúðurnar skröltu til við loftþrýstinginn. Þjónninn kom inn og heilsaði að her- manna sið. Tomlins snéri sér fölur og ó- styrkur að honum. „Hobbs, ég ætla að senda konuna mína og börnin til Skotlands til að vera þar í hálfan mánuð. Farið heim til mín og hjálpið þeim við að setja farangurinn niður." „Já, herra majór." „Hringið til „Daily Standard" og segið þeim að senda ekki blaðið í kvöld. Og þegar þér eruð kominn heim til mín, þá sendið út- varpstækið í viðgerð og fáið nýja lampa í það." Hobbs drap tittlinga. Hann vissi mæta vel að það var óþarfi að setja nýja lampa í útvarpstæki Tomlins, en hann hafði ekki orð á því. „Já, herra majór, það skal ég gera." Majórinn gekk ajftur að skrifborðinu og tók upp heyrnartækið á innanhússím- anum. „Gjöra svo vel að koma með manninn inn til mín, liðþjálfi." Liðþjálfi kom inn og með honum hár, Ijóshærður maður á svipuðum aldri og Tomlins — þrjátíu og tveggja ára. Þótt hann væri í borgarabúningi var framkoma hans engu síður hermannleg en majórsins. „Þér megið fara, liðþjálfi!" skipaði Tomlins. Liðþjálfinn fór. út. Ókunni maðurinn gekk til Tomlins og þrýsti hönd hans inni- lega. , „Það var gaman að hitta þig aftur, Kenneth. Þú hefur ekki breytzt mikið á þessum tíu árum." „Þú ekki heldur, Hermann!" svaraði Tomlins. Hann lagði höndina á herðar manninum. „Eru ekki einmitt tíu ár síðan við vorum herbergisfélagar í háskólanum í París, Ken?" spurði Hermann Heinrich á ensku, en með útlendingslegum hreim. „Láttu fara vel um þig, Hermann —" Tomlins bauð honum vindling. Þeir sett- ust niður og töluðu án af láts um námsárin í París. Majórinn kveikti sér í gamalli pípu, og þegar Heinrich sá hana fór hann að hlæja. „Hún gaf okkur báðum sinn hvora píp- una — en ég er fyrir löngu búinn að eyði- leggja mína —" „Já, Hermann," Englendingurinn kink- aði kolli. „Pípan þín var með löngu munn- stykki og sæfrauðshaus." „Nanette keypti þær handa okkur dag- inn, sem við lukum prófinu. Utan um báð- ar var vafið bláum silkiborðum og hún sagði að pípurnar líktust okkur. Mín var löng og mjó —" „Og falleg," bætti Tomlins við. „En ekki traust," sagði Heinrich qg hló, ,,og þín stutt og vönduð. Hún sagði að sú myndi endast lengur." Majórinn hrökk við. „Þín pípa var vafin bláum silkiborða—" leiðrétti hann „hún vafði sögulegu ritgerð- ina, sem við unnum báðir að í sameiningu með bláum borða —" „Já, hét hún ekki „Evrópa á tímum for- myrkvunarinnar, Kenneth?" „Þegar ég vissi að ég ál-ti að hitta þig í kvöld —" sagði Tomlins brosandi, „leit- aði ég í gömlu drasli og fann eitt eintak af henni. Hérna er það —" Hann tók upp handrit. Hermann strauk fingrunum ástúðlega yfir titilblaðið. „Ef Nanette hefði ekki hjálpað okkur sætum við ennþá sveittir yfir ritgerðinni," sagði Tomlins. „Já, það var lán fyrir okkur að hún skyldi starfa á bókasafninu. Það er bara eitt, sem ég get ekki munað," hélt Her- mann afram. „Hvor okkar varð fyrri til að verða ástfanginn af henni?" Majórnum brá og reyndi að breyta um ^HiiiHiiMMimiimiMiiiiiiMiMMiiiiHmiiHitmiiiiiiiiiimiiiiMiimiiiiiiiimiimii'',, I VEIZTU—? 1. Pappírsörk, sem brotin væri 54 sinnum, | mundi ná til sólarinnar og til baka | aftur. Hvað er langt til sólarinnar? = 2. Hvað nefnast gerðir Landnámu? = 3. 1 hvaða IslendingasögTi eru þessi orð: 1 „Nú falla vötn öll til Dýrafjarðar" ? jj 4. Hvað er Chile margir ferkílómetrar ? i I 5. Hvað heitir höfuðborgin i Chile? | 6. Hve hár er hæsti tindur Heklu? 1 7. Hverrar þjóðar var rithöfundurinn Arn- \ old Bennett og hvenær var hann uppi ? [ = 8. Hvenær kom Henry L. Stimson her- málaráðherra Bandaríkjanna, hingað 1 til lands á stríðsárunum ? | \ 9. Hvenær var Suðuramtsins Húss- og [ bústjórnarfélag stofnað? I 10. Úr hverju er þetta: Gap vas ginnunga, [ en gras hvergi. Sjá svör á blaðsíðu 14. ''. i><.....iiii.......iim........i..............niiii......i.............iiiiiiiiiiih..........>i: umræðuefni, en gestur hans hélt ótrauð- Ur áfram. „Það verð ég að segja, Kenneth, að húu tók ekki þann rétta. Hún hefði átt að giftast þér. Veiztu hvernig fór? Nanetta var aldrei hamingjusöm eftir að ég fór með hana heim til Stuttgart. Okkur greindi svo oft á um utanríkisstjórnmálin. Hún skildi við mig 1933 og fór aftur til París- ar." „Já, Hermann. Hún sagði mér allt." Heinrich leit snöggt og rannsakandi á vin sinn. „Svo þú hefur þá hitt hana?" „Ekki einungis það, Hermann," svaraði majórinn rólegur. „Ári eftir að þið skilduð, giftist hún mér." Heinrich spratt á fætur og starði á hann. „Þú getur ekki hafa — jú, það er satt —" Þegar Heinrich hafði áttað sig brosti hann aftur vingjarnlega framan í vin sinn. „Drottinn minn, þá er hún —" „Já, Nanette og börnin eru hjá mér hérna í herbúðunum og ég ætla að senda þau til Skotlands í kvöld." „Hvernig líður henni — og litlu börnun- um," spurði Hermann ákafur. „Þeim líður, öllum þremur, ágætlega," sagði majórinn. „Nú eru börnin orðin stór og myndarleg. Eiríkur er níu ára og Fríða átta." Stór herflugvél flaug yfir þakið og aft- ur heyrðust fallbyssudrunur í f jarska, svo að rúðurnar nötruðu. Hermann settist aftur, en nú voru hendur hans ekki örugg- ar, þegar hann kveikti sér í öðrum vind- lingi. Börnin muna sennilega ekki eftir mér," muldraði hann. „Þegar ég sá þau síðast var Fríða hvítvoðungur." „Mér þykir afar vænt um þau," sagði majórinn. „Hverjum líkjast þau, Kenneth?" Eiríkur er lifandi eftirmynd þín, Her- mann, en Fríða líkist móður sinni." Majórinn lagði allt í einu hlustirnar við, því að honum heyrðist þjónninn mót- mælti einhverju ákaft. „Majórinn er ekki viðlátinn, frú. Það má ekki ónáða hann." „En það er áríðandi, ég skal ekki tef ja hann lengur en eina mínútu." Þetta var málrómur Nanette. Tomlins varð alveg agndof a og áður en hann gæti nokkuð gert, var dyrunum hrundið upp og ljómandi lagleg kona um þrítugt kom inn. Hún var ferðaklædd. Á hæla henni komu tvö börn, bæði með gasgrímur dingl- andi á öxlunum. Þar sem Heinrich snéri baki að dyrun- um, sá Nanette ekki strax andlit hans. Hún tók að segja erindi sitt og talaði á frönsku. „Garwood höfuðsmaður ekur norður eftir í kvöld, Kenneth. Hann segist hafa nóg rúm fyrir okkur. Hvers vegna þurfum við þá að fara með þessari leiðinlegu og lokuðu lest? Er ekki betra —" Framhald á bls. 14.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.