Vorið - 01.06.1956, Side 29

V O R 1Ð
67
Nú blés lestin.
„Ég ætla að vera hjá Rússanum
a meðan þið sækið mömmu og
komið með hana,“ sagði Bobbí.
„Ertu ekki hrædd?“ spurði
stöðvarstjórinn.
,,Nei,“ svaraði Bobbí og leit til
mannsins, „þér gjörið mér þó ekki
neitt?“
Þau brostu bæði. Bros hans var
einkennilegt og þvingað, og hann
fór aftur að hósta.
Lestin var að því kofnin að nema
staðar, með harki og háreisti.
Stöðvarstjórinn, Pétur og Fríða
fóru út til þess að taka á móti móð-
ur þeirra systkinanna. Bobbí hélt í
hönd hins ókunna manns, er þau
komu inn aftur með mömmu.
Rússinn stóð upp og hneigði sig
kurteislega. Mamma talaði við
liann á frönsku, og hann svaraði,
fyrst nokkuð hikandi og sundur-
laust. en síðan með lengri og lengri
setningum.
„Nú, nú, frú! Hvað hefur svo
þessi maður að segja?“ spurði
stöðvarstjórinn, sem gat ekki leng-
ur dulið forvitni sína.
„Þessi maður hefur ekki framið
neitt ólöglegt," sagði mamma.
„Hann er Rússi og hefur týnt far-
seðlinum sínum. Ég er hrædd um,
að hann sé alvarlega veikur, og ef
þér hafið ekkert á móti því, vildi
ég mega fara með hann ’heirn til
mín undir eins, því að hann er al-
veg að örmagnast. Á morgun skal
ég svo koma hingað aftur og segja
yður nánar frá málavöxtum."
„Ég vona, að þér bakið yður ekki
nein óþægindi með því að fara með
hann heim til yðar?“ sagði stöðvar-
stjórinn.
„Nei,“ sagði mamma og brosti,
„það er ég nokkurn veginn viss um.
Hann er mjög vel kunnur rithöf-
undur í landi sínu, hefur ritað
margar bækur, og sumar þeirra hef
ég lesið. Annars skal ég segja yður
nánar frá öllu á morgun."
Hún talaði nú við Rússann aft-
ur, á frönsku, og það er naumast
unnt að fýsa þeirri undrun, gleði
og þakklæti, sem lýsti sér í augum
hans. Hann stóð upp, hneigði sig
kurteislega fyrir stöðvarstjóranum
og bauð mömmu hæversklega að
leiða hana, en það fór svo, að hún
þurfti frekar að styðja hann.
„Hlaupið heim, stúlkur mínar,
og kveikið upp í ofninum," sagði
mamma, „og þú, Pétur minn, verð-
ur að hlaupa eftir lækninum."
En Bobbí varð nú fyrri til þess.
„Mér þykir það ákaflega leiðin-
legt,‘ ‘sagði hún og stóð á öndinni,
er hún hitti lækninn á tómri skyrt-
unni við vinnu í garðinum sínum,
„en það er kominn veikur og tötra-
legur Rússi til mömmu. Ég er viss
um, að hann má til að fá að komast
í sjúkrasamlagið, því að hann á
áreiðanlega enga peninga. Við
fundum hann á stöðinni."