Vorið - 01.06.1956, Side 22

60
VORIÐ
Litla stulkan
viá kliáiá
(Saga fyrir yngstu bömin.)
Hún stóð oft við hliðið fyrir ut-
an húsið sitt. En oftast var hún þó
eitthvað að dunda á stéttinni, ým-
ist innan við eða utan við hliðið.
Hún var fjarska smágerð, dökk-
hærð og kotroskin, alltaf eitthvað
að vinna eða bjástra, og alltaf var
hún glöð. Það var orðin föst venja,
að við spjölluðum saman litla
stund, þegar ég átti leið þarna fram
hjá.
— Ert þú að fara í skólann núna?
— Já, ég verð að sjá um að börn-
in læri að lesa.
— Kunna þau öll að lesa?
— Nei, ekki öll. En þau læra það
bráðum, ef vel gengur.
— Em sum börn löt að læra?
Mamma segir, að ég megi ekki vera
löt.
— Nei, það held ég ekki. Þau
reyna öll að vera dugleg. En hve-
nær ætlar þú að koma í skólann?
— Þegar ég verð sjö ára. En það
er voðalega langt þangað til.
— Hvað ertu gömul?
— Eg er f jögurra ára, átti afmæli
ekki í gær heldur hinn daginn.
— Nei, það var gaman. Ég óska
þér til hamingju. Fékkstu ekki ein-
hverjar afmælisgjafir?
— Jú, þessa reku — og hún sýndi
mér litla reku með rauðu skafti.
Hún var sem sé alltaf að moka,
stundum á gangstéttinni og stund-
um í móunum sunnan við götuna.
Eg sá því miður nokkrar holur í
gangstéttinni.
— Kemur löggan nokkuð, þótt
ég sé að moka hérna við hliðið?
Geiri segir að löggan komi og taki
mig ef ég moki sandinum hérna á
stéttinni.
En nú leiddi hún talið að öðru:
— Af hverju átt þú ekki bíl eins
og pabbi minn?