Æskan - 01.11.1954, Qupperneq 9

Jólablað Æskunnar 1954
eftir þér — og — og svo er aðfangadagurinn á
morgun.
Eitt augnablik var eins og maðurinn væri á
báðum áttum og væri að því kominn að slíta
félagsskapinn og fylgja syni sínum. Hinir biðu
spenntir. Einn liló dálítið, og það réði víst úrslit-
unum, þegar hann sagði:
— Það er eklci gamán að hafa konuríki, Johan-
sen.
— Farðu heim, Bjarni, — ég kem fljótlega —
sagði pabbi. Og síðan fór hann með félögum sínum
inn í lcrána.
Bjarni stóð eftir á götunni. Hann kreppti hnef-
ana, og hann sveið i augun. Tárin vildu brjótast
fram. Hann fann ekki til stormsins eða hríðar-
innar, sem lamdi andlit hans. Álengdar á götunni
sá hann ganila Pedersen, sem seldi jólatré. Hann
hafði séð litla, fallega greniliríslu þar í glugganum
í dag og liafði hugsað-----------en nú stóð víst
noklcurn veginn .á sama um, hvað hann hugsaði.
Allt var jafn vonlaust. Hann stakk höndum í buxna-
vasa, fölur og úrræðalaus, og ranglaði yfir götuna.
Hann hafði ekki kjark til að fara heim og mæla
vonleysinu í augum móður sinnar og sjá vonbrigði
litlu systkinanna. Ilann snökti nokkrum sinnum
og slrauk burt tár sín með liandarbakinu. Snjó-
kornin og stormurinn bitu vanga bans, en annars
var nærri því auð jörð.
Og allt í einu varð honum litið á grjótlirúgu,
sem var nolckru neðar við götuna og honum flaug
dálítið djarft í bug — og um leið hitnaði honum
öllum frá hvirfli til ilja.
Ef liann fengi liina drengina í lið með sér —
þeir gætu leikið stríðsleik og brotið sem flestar
rúður hjá frú Hansen. Þá yrði kalt þar inni. Það
yrði uppistand — og pabbi hans og félagar lians
gætu ekki setið þar áfram.
Hann flýtti sér á fund þeirra Hinriks, Jólianns
og Leifs, leilcbræðranna og sagði þeim áform sitt.
— Við fáum kannski ekkert að borða um jólin,
pabbar ykkar eru líka þar inni, Jóhann og Hinrik.
Drengirnir hlustuðu á hann. Þeim leizt ekki á
blikuna í fyrstu.
— En ef lögregluþjónninn nær í okkur, sagði
Jóhann hugsandi.
— Hann getur þá tekið mig, svaraði Bjarni, það
lendir á mér, því að ég er upphafsmaðurinn. Hún
frú Hansen er ekki ofgóð til þess að borga nokkrar
rúður, það eru ekki svo litlir peningar, sem hún
fær frá pabba mínum og öðrum.
Drengirnir störðu á Bjarna, nærri því með að-
dáun. Hann var svo ákveðinn og stærstur þeirra.
Hann var foringinn, og þeir fylgdu honum.
*J* «£**£**£**£**£**§*«£*4£*«£*«§*«§*«£*«£*«£**£»*£*«§*«£*«£* •£*•£**£•*§»«§»«§••£♦•£••£•♦§•«£••£••£••£•«£•«£• *§»«§l
Stássmeyjar. — Hverrar þjóðar eru þærí
\****\*'**tt*\*,l*\**l,*l**s\**l**i**t+\*+s\**l* *!*%**♦♦ v •!*•!**♦* *!**♦* *♦*♦«* •♦*%*%,*I*%**/*I* ♦I**t*****»**»
Þeir náðu sér í smásteina í grjótdyngjunni og
fylltu vasa sína og siðan byrjaði árásin. Bjarni
kastaði fyrstur. Ein rúða brast í sundur. Fimm
eða sex steinvölur flugu inn um gluggana hjá frú
Hansen. Það brakaði í glerinu, gluggatjöld voru
dregin upp. Bjarni tók ekki eftir þvi fyrr en Lund,
lögregluþjónninn, stóð við hlið lians.
—• Hvað er hér um að vera — kallaði hann
byrstur og greip um leið föstu taki um linakka
Bjarna.
— Ertu genginn af vitinu drengur?
Hugrekki Bjarna var þrotið. Hann sá, að liinir
drengirnir voru horfnir, höfðu forðað sér og tekið
til fótanna.
Lögregluþjónninn hélt honum eins og í skrúf-
stylcki. Gestirnir þustu út úr kránni, og frú Hansen
kom veinandi á hæla þeim.
109