Æskan - 01.11.1954, Qupperneq 19

Jólablað Æskunnar 1954
Heimsókn í blindraskóla.
Það vill svo til, að í dag, 29. oklóber, er rétt ár
síðan ég fór í smáferð vestur í Michiganfylki með
nokkrum félögum, og eilt af því, sem við komumst
í kynni við í þeirri ferð, líður mér ekki úr minni.
Yið tókum daginn snemma, klukkan 6, og ég
geispaði liált og lengi, þegar ég var búinn að hreiðra
um mig úti í horni í strætisvagninum. Það liefði
svo sem verið tími til að fá sér dúr, því að minnst
klukkutíma var skrjóðurinn að dragnast niður eftir,
þangað sem við áttum að liittast, ferðafélagarnir. En
mér liefur aldrei lekizt að læra þá list að sofa uppi-
sitjandi, svo að ég lét tímann líða við að horfa
út um gluggann, sjá lágar húsaraðir renna fram
hjá, liorfa á morgunroðann breiðast um austur-
loftið og boða nýjan dag, bjartan og fagran.
Þegar vagninn nam slaðar í háskólahverfinu,
þar sem við höfðum mælt okkur mót, stóðu í hnapp
á gangstéltinni nokkrir vina minna, samferða-
mannanna. Það var skemmtilega mislitur hópur.
Þar var Kinverjinn minn, síbrosandi og ánægður
að vanda, j)ar var Takayo hinn japanski, sem
kunni ekki að brosa og bar svo þykk gleraugu,
að varla sást rofa fyrir augum á bak við þau. Þarna
var Hajera frá Pakistan, kolsvört á brún og brá —
réttnefnd Kolbrún. Og þarna var Rut frá Brasilíu,
alveg jafnpínulítil og i gær, og steig trítlandi dans-
liefur alltaf verið, og nú skulum við liætta að gráta
kjólduluna.
—• Segðu mér j)á aðra sögu, segir Dóra.
— Á ég ekki lieldur að raula eitthvað fyrir þig?
Hver veit, nema j)ú gelir þá sofnað.
Og svo raular amma í lágum, þægilegum róm:
„í vist á kóngsgarð komin hún Katrín litla var,
hún leið sem logskær stjarna, og langt af
þernum bar.“
Hún raular allt kvæðið, og Dóra gleymir sínum
eigin sorgum fyrir hugsuninni um Katrínu litlu,
sem var sett í gaddatunnu, af því að hún vildi ekki
jjýðast konunginn, og sveinar konungsins veltu
tunnunni, svo að gaddarnir stungu Katrínu litlu.
En kvæðið endar samt vel, eins og allar sögurnar
hennar ömmu. Tvær dúfur liða úr lofti til þess að
bjarga Katrínu litlu með því að breyta henni í
dúfulíki, og að lokum sofnar Dóra út frá því að
horfa á eftir dúfunum þremur, sem fljúga til himna.
CSo{a urtu börn.
Sofa urtu börn
á útskerjum,
vellur sjór yfir,
og enginn þau svæfir.
Sofa kisu börn
á kerhlemmum,
murra og mala
og enginn þau svæfir.
Sofa Grýlu börn
á grjóthólum,
urra og ýla
og enginn þau svæfir.
Sofa bola börn
á báshellum,
moð fyrir múla
og enginn þau svæfir.
Sofa manna börn
í mjúku rúmi,
bía og kveða
og babbi þau svæfir.
spor á gangstéttinni eins og hún var vön. Og þarna
hillti undir hin, komandi úr öllum áttum.
Allt í einu vindur Marion sér fyrir liornið. Hún
er leiðtogi okkar og ætlar með okkur í þessa orlofs-
ferð í dag til höfuðborgarinnar til þess að lofa
119