Æskan - 01.11.1954, Side 25

Jólablað Æskunnar 1954
bezt afdrep með afkvæmin. Þelta var sem sagl
loka aðförin þessa nótt.
Ég hélt síðan lieim og sofnaði ánægður með það
efst í liuga að fara snemma til fjárins næsta morg-
un, því útlil var fvrir, að veðrið Iiéldist eilllivað
fram eflir nóttu.
Mig dreymdi lítil lömb og mikla rigningu eftir
að ég sofnaði. — Ég var fullur eftirvænlingar, þegar
ég hélt til kindanna um morguninn i ágætu veðri.
Þær höfðu dreift sér vítt um hagana, þegar
veðrið hafði skánað, allar nema uppáhalds ærin.
Hana var livergi að sjá, fyrr en ég kom nálægl
þeim stað, sem ég kom henni fyrir um nóttina.
Hún hafði ekki farið langt frá þeim stað og virtisl
eitthvað miður sín, og var aðeins annað lambið
hjá henni. Ég þóttist vita, að hitt mundi liggja
þar skammt frá, og það reyndist rétt, en er ég
kom nær, sá ég, að það mundi aldrei framar rísa
á fætur, og sjón sú, er mætti mér, fékk mjög á mig.
Kviður lambsins var sundurrifinn og innýflin
voru ekki lengur sjáanleg. Hvað hafði gerzt hér
þessa illviðrisnótt?
Óljós grunur læddist að mér, og það fór um
mig kaldur hrollur. Um nóttina höfðu ærnar staðið
í höm, mæðurnar voru uppteknar við lömhin sín,
þau stóðu vart nema undir kvið eða í skjóli við
móður sína. Smám saman lagðist lijörðin. Lömbin
vissu varla, hvernig þau áttu að vera, en reyndu
að skýla sér við mönnnu sína. Litla gimbrin sá,
að bróðir hennar var lagstur við bógana á mömmu.
Hún hraktist til og reyndi að leggjast aftan við
hróður sinn, en það var ekki nógu gott. Hún stóð
upp og reikaði fram fyrir, nasaði af snoppunni
á móður sinni, sneri sér við, en snörp vindhviða
skall á hlið hennar og feykti henni iliður í vatnið.
Það var ekki mjög djúpt, og hún ætlaði að standa
upp, en neðar i vatninu bærðist eitthvað. Það
skauzt eins og elding og varð fljótara til, þarna
var tækifærið, sem óvinurinn hafði beðið nógu
lengi eflir, gómsætur biti, og svona auðfenginn.
Móðirin var of upptekin við hitt lambið og fékk
ekkert að gert.
í snatri klippti kvikindið sundur kvið lambsins
og um leið og það reif i sig líffæri þess, fjaraði liið
unga líf smám saman út. Kroppurinn var ekki nógu
girnilegur, þegar til átti að taka, og var því látinn
liggja.
Þennan óboðna gest, sem hér liafði auðsjáanlega
verið að verki, var þegar ákveðið að taka skyldi
ómjúkum tökum, og var lierferð ákveðin þegar
þennan dag. Vopnin voru gamaldags, slcóflur og
vírspotti ásamt góðum lurk, og einhver benti á, að
rétt væri að bafa hundinn með, Og varð það úr.
Kolur á minkaslóáum.
Við fórum tveir saman ásamt Kol, og var ákveðið
að hefja leit ofarlega í bökkunuip ,og. hajda niður
eftir.
Við höfðum aldrei séð minkaholur, en rann-
sökuðum allar líklegar smugur til öryggis, og
fundum brátt allt það, sem benti lil að um aðseturs-
slað minks gæti verið að ræða, en sjálfur var hann
allur á bak og burt. Við fundum nú hverja holuna
á eftir annarri á leið okkar niður eftir, en allar
böfðu þær þa?J sammerkl, að það vantaði^ minkinn
í þær, og vetrarholur þóttumst við finna innan um.
Við vorum orðnir Iiálfleiðir á þessari moldvörpu-
starfsemi um það leyti, er bökkunum í þessu um-
dæmi var að ljúka, þvi allt kom fvrir ekki. Við
vorum orðnir liálfuppgefnir og engin von um
„skott“, þegar við komum auga á grunsamlega
smugu, þar sem við lágum annars vegar kvísldr
og nutum hvíldar. Sú var athuguð í skyndi og
reyndist eitthvað „dularfullt“. Tvö göt voru á öllum
göngum, sem við grófum upp, og settum við alltaf
vænan torfkökk fyrir annað þeirra, meðan við
grófum eftir hinu. Hver göng gátu orðið um 6 fet
að lengd.
Við áttum eftir smáhaft, er vonin fór að veikjast
°8 athyglin að beinast að öðru, og það varð til
]>ess, að minkur skauzt úr holunni með miklúm
fegiiileik og stefndi að alþélcktum sið í vatnið.’ '
Skammt liafði hann farið, er skóflá míh flaug
°g skyldi sjá um lokaþáttinn og lenda á hónum
miðjum, en sundurgrafinn bakkinn bjargaði lífi
lians, og vatiisflöturinn gáráðist, er Iiann stakk sér
niður. Þetta var þungt áfall fyrir okkur, og húgir
125