Æskan - 01.11.1954, Qupperneq 33

Jólablað Æskunnar 1954
Skrítlur.
Alli: — Hefurðu heyrt söguna um
manninn, sem var svo sterkur, að hann
gat ekki gengiÖ fyrir kröftum?
Kalli: — Jájá, en hefur þú heyrt um
manninn í Ameríku, sem er svo hár,
að hann verður að fara upp í stiga til
þess að geta tekið af sér hattinn?
0O0
Fljót veðrabrigði.
Ameríkumaður: — Frost! Kallið þið
þetta frost? Blessuð verið þið, ef ykk-
ur langar til að koma út i ærlegt frost,
þá komið þið til Ameriku. Ég var einu
sirihi á gangi þar á götu að vetrarlagi.
Þá vildi svo til, að vatnsleiðsla sprakk
i götunni rétt undir fótunum á mér.
Á augabragði gaus upp margra metra
há vatnssúla og ég stóð auðvitað á
toppnum á henni.
En þá var ég heppinn. 1 einu vet-
fangi breytti um veður og gerði hörku
frost. Já, og það var nú frost um að
tala. Vatnssúlan fraus á augabragði og
varð að issúlu. Ég bara kraup niður,
tólc utan um súluna og renndi mér
niður. Allt í himnalagi, lasm.
0O0
Kennari: — Hvað heldurðu, Eiríkur
minn, að pabbi þinn segi um það, að
þú ert alltaf neðstur i bekknum þin-
um.
Eiríkur: — Hann segir, að ég hljóti
að hafa ósköp ónýtan kennara, úr þvi
að mér fer ekki meira fram.
0O0
Námsstjórinn kom í heimsókn i skól-
ann og hlustaði á reikningskennslu.
Kennarinn þurfti að bregða sér frá, og
námsstjórinn tók við kennslunni á
meðan. Hann bað einn drengjanna að
nefna tveggja stafa tölu.
— 74 sagði drcngurinn.
Kennarinn skrifaði tölustafina á
töfluna, en sneri þeim við af ásettu
ráði og skrifaði 47 og vonaðist eftir
athugasemd frá bekknum. En það var
steinþögn. Þá bað hann annan dreng
að nefna tveggja stafa tölu.
— 53 sagði hann.
Námsstjórinn skrifaði 35. Engin at-
hugasemd enn. Og enn hað hann þriðja
drenginn um tölu, lítinn, skýrlegan
hnokka.
— 66 sagði hann. Það hljótið þér þó
að geta skrifað rétt.
oOo
— Anna, komdu strax upp til að þvo
þér, kallaði mamma ofan af lofti.
— Ég vil ekki þvo mér, svaraði Anna,
fjögurra ára linyðra.
HRÓI HÖTTUR
á veiðum.
Reyndu ad finna é mynd-
inni fugl, kött, gris, tann-
bursta, fisk, Ijósaperu, gul-
rót, mannshöfuá og strék.
Leitadu nú vel.
— Lofaðu henni að þvo sér hérna
niðri hjá mér, sagði amma. Það er alveg
sama.
— Nei, sagði mamma ákveðin. Hún
á að læra að lilýða og koma upp, þegar
ég segi henni það.
Anna fetaði upp stigann og var þungt
hugsandi, kom beint til mömmu og
spurði:
— Átt þú ekki lika að hlýða mömmu
þinni?
oOo
Kennari: — Alli minn, þú segir í
stílnum þínum, að gíraffinn sé ákaf-
lega niðurlút skepna. Hvað áttu við?
Alli: — Gíraffinn er svo hár, að hann
verður að líta niður á allar aðrar
skepnur, og þá er hann niðurlútur.
oOo
ÓIi litli: — Mamma, af hverju þarf
ég alltaf að fara að liátta, þó að ég sé
ekki syfjaður, og fara á fætur, þegar
ég er syfjaður?
oOo
—• Var ckki ógurlega heitt þarna
suður á Spáni, þegar þú varst þar i
sumarleyfinu?
— Alveg ægilega. Og það voru engin
tré lieldur, þar sem við vorum, svo
að við urðum að skiptast á að sitja
i skugganum livert af öðru.
Mamma: — Góði Tóti minn, hvernig
getur þér dottið í hug að fara að
glamra á pianóið svona skítugur á
liöndunum!
Tóti: — Það gerir ekkert til, mamma,
ég spila bara á svörtu nóturnar.
oOo
Kennari: — Hvað er beinagrind,
Kalli?
Kalli: — Það er maður, þegar búið
er að taka innyflin úr lionum og snúa
rangliverfunni út.
oOo
Mamma: — Hvernig í ósköpunum
stendur á þessu, allur rjóminn horfinn
úr skálinni!
Ási: — É—é—ég veit það ekki,
mamma, en ég sá, að liún kisa alveg
kafroðnaði, þegar ég kom inn.
oOo
Kennari: — Dóra min, manstu, hve
lengi Adam og Eva voru í Paradís?
Dóra: — Þau voru þar þangað til
um haustið.
Kennari: — Nú, hvernig veiztu það?
Dóra: — Eplin eru ekki þroskuð fyrr.
oOo
— Óttalega er hann lítill hann bróðir
þinn!
— Já, en hann er heldur ekki nema
hálfbróðir minn.
133