Æskan - 01.11.1954, Blaðsíða 34

Jólablað Æskunnar 1954
Sitt af hverju.
Meðmæli.
Þessi auglýsing stóð i blaði einu:
— Eldhússtúlku vantar. Afbragðs út-
sýni úr eldhúsglugganum yfir fjöl-
farna götu með ös og árekstrum og
alls konar smáslysum allan daginn og
fleiru skemmtilegu.
Slæmur kvilli.
Eiginkona: — Herra læknir, eru
engin ráð til að lækna manninn minn?
Hann talar svo mikið upp úr svefni,
en það er allt svo óskýrt og þvoglu-
legt, að það er engin leið að skilja hann.
f þriðja skipti.
Frúin: — Þú kemur of seint. Heyrð-
irðu ekki, að ég var að kalla á þig?
Stúlkan: — Ég heyrði það ekki fyrr
en í þriðja skipti.
Hjálpsemi.
Kennari: — Ekkert skil ég, hvernig
einn maður getur komið svona mörgum
villum fyrir í einum smástíl, Siggi
minn.
Siggi: — Ég gerði það ekki einn,
pabbi hjálpaði mér.
Enn við sama.
Pési: — Kennari, má ég fá fri, af þvi
að amma er dáin?
Kennari: — Nú, þú baðst um frí fyrir
viku og sagðir þá, að amma þin væri
dáin.
Pési: — Já, og hún er dáin enn.
Það var ekki von.
Jónsi: — Heldurðu, að það sé áreið-
anlegt, mamma, að litli bróðir hafi
komið ofan af himnum?
Mamma: — Já, Jónas minn.
Jónas (eftir nokkra umhugsun): —
Hann grenjar svo vargalega, að það er
ekki von, að englarnir vildu hafa hann.
Þeir hafa ekki getað sofið fyrir honum.
Ljóta eitrið.
Háskólakennari i efnafræði sýnir
nemendum sinum fidla flösku og segir:
—■ Þetta er svo baneitrað, að einn
droni á kattartungu nægir tU.að drepa
filhraustan mann.
Verndarinn.
Ási: — Hvað er stjórnmálamaður,
pabbi?
Pabbi: —• Það er sá, sem fær peninga
hjá ríkum mönnum og atkvæði hjá fá-
tæklingum fyrjr að lofa að vernda þá
hvora fyrir öðrum.
Rétt bókun.
Prestur i Suður-Ameríku hafði svert-
ingja i þjónustu sinni. Einn sunnudag,
þegar prestur var að messa, varð hon-
um litið út í horn í kirkjunni, þar sem
Surtur sat. Hafði liann blað og blýant
og páraði allt hvað af tók. Presti þótti
þetta kynlegt, þvi að hann vissi, að
Surtur var hvorki læs né skrifandi,
þekkti engan staf.
Eftir messu spurði prestur hann,
hvað hann hefði verið að gera um
messutímann.
—• Ég var að skrifa upp úr ræðunni,
sagði Surtur. Það gerir hreppstjórinn.
— I.áttu mig sjá það, sem þú skrif-
aðir, sagði prestur.
Surtur sótti blöðin og sýndi presti.
Hann athugaði krotið á blöðunum og
segir:
— Já, en þetta er allt eintóm vitleysa
frá upphafi til enda.
—■ Ja, það var nú líka einmitt það,
sem mér fannst alltaf, á meðan þér vor-
uð að flytja það, sagði Surtur.
Það var rétt.
Kennari: — Er buxur eintala eða
fleirtala?
Gunna (eftir langa umhugsun): —
Þær eru i eintölu að ofan og fleirtölu
að neðan.
Hvað á að halda?
Jón litli: — Verpir kisa eggjum?
Mamma: — Nei.
Jón litli: — En hundarnir, verpa þeir
eggjum?
Mamma: — Nei, engin skepna verpir
eggjum nema fuglarnir, sem hafa vængi.
Jón litli: — En englarnir þá, þeir
hafa vængi, verpa þeir þá eggjum?
Þeir hittust, frændurnir.
Það var einu sinni íri, sem var á
rölti á götu i stórborg. Sá hann þá
Englending, sem stóð á götuhorni með
hund sinn i handi. írinn var dýravinur,
og af því að hann kom ekki fyrir sig,
af hvaða hundakyni seppi var, vék
hann sér að eigandanum og spurði
hann um það.
Englendingnum fannst það frekja af
ókunnum manni að spyrja þessa og
svaraði snúðugt:
Eitt bréfið enn um Letingjaland.
(Hér segir Álfur auli frá ferð
sinni þangað og afrekum sinum
þar.)
Ég fór á skiðum i Letingjalandi i
gær, og það var nú grín, maður. Þar
verður enginn þreyttur, þvi að allir
vegir þar eru stuttir, eiginlega þvi
styttri sem þeir eru lengri, enda er
hver kílómetri þar ekki nema fimm
metra langur. Þess vegna hoppaði ég
rúma 4 km og fékk fyrstu verðlaun, þó
að allir hinir strákarnir hoppuðu lengra
en ég. Þetta gekk allt i hvínandi fart,
enda eru ekki nema fimm mínútur i
klukkustund þar.
Þegar kom að mér og ég lagði af stað
upp í brekkuna fyrir ofan stökkpallinn,
sá ég, að þarna cru engar brekkur upp
i móti heldur allar niður í móti. Ekki
var mér kalt, þó að mælirinn sýndi 30
stiga frost, því að snjórinn var kramur
á móti sól, enda skein hún glatt, þó
að loftið væri kafskýjað.
Þegar ég fór að finna til sultar, flaug
steikt rjúpa upp i mig, og á eftir rigndi
þessari indælu sætsúpu.
Á heimleiðinni var ég hræddur um,
að bíllinn mundi velta, cn svo sá ég, að
það gerði ekkert til, þvi að auk hjól-
anna undir honum voru aukahjól á
hliðum og þaki. Og viti menn, við
ókum dálítinn sprett á hvolfi, en hver
maður sat i sinu sæti og haggaðist elcki.
Ef einhver varð þyrstur, opnaði bíl-
stjórinn benzíngeyminn og lofaði öll-
um að drekka, sem vildu, en það var
óvart ekki benzin í honum, heldur is-
kalt appelsín. Þeir nota það fyrir
benzín i Letingjalandi. Þegar bilstjór-
inn stanzaði við dyrnar heima, fékk
hann mér 10 krónur fyrir það, að ég
vildi aka með lionum. — Svona er allt
þar.
Já, það er gott land, Letingjaland.
Álfur auli.
Ráðning á gátum.
1. Dagur og nótt.
2. Spenar.
3. Kónguló.
4. Þegar hann þegir.
— Ég er ekki alvcg viss um það, en
eftir því sem ég hef komizt næst, er
hann blendingur af apa og tra.
— Jæja, svaraði írinn. Hann er þá
frændi okkar beggja, greyið.
134