Æskan - 01.02.1985, Blaðsíða 37

N / /
Mig langaði til að vera með þegar
ég heyrði Gagnvegina nefnda og að
þar ætti að taka viðtöl við ganialt
fólk. En satt að segja vissi ég ekki við
hvern ég gæti rætt því að ég þekkti
fáa sem gátu komið til greina. Mér
datt þó um síðir í hug að tala við
álfkonuna í Túnklöpp. Hún var þó
altjent nógu gömul því að hún var
orðin það þegar langamma mín var
hérna á Arnarstöðum í Eyjafirði ung
Álfkonan
íTún klöpp
stúlka á aldur við mig. Það varð því
úr að ég gekk hérna í suðurátt og upp
að Túnklöppinni og átti eftirfarandi
viðtal við gömlu huldukonuna sem
þar býr.
Ég spurði hana fyrst hvað hún væri
gömul. Það vildi hún ekki segja.
Kannski hefur hún ekki vitað það.
Síðan spurði ég á hverju hún lifði.
Hún vildi ekki heldur segja mér það.
Henni hefur líklega fundist að mér
kæmi það ekki við. Þá spurði ég hana
um einhverjar endurminningar frá
fyrri árum. Hún sagði að þær væru
nú margar. Hún sagðist til dæmis
muna eftir því þegar fólkið hérna á
Arnarstöðum var með ærnar sínar í
kvíum - þá hefði verið ólíkt félags-
legra og skemmtilegra en nú væri.
Hún hafði alltaf félagsskap af fólkinu
sem hérna bjó. Þá var það í meiri
nálægð við hana með búsmala sinn,
kindur, kýr og hesta. Og þó að fólkið
á bænum sæi hana ekki vissi það um
hana og oft fann það hvort henni
líkaði betur eða verr ýmislegt sem
það gerði.
Alfkonan sagði mér að samkomu-
lagið hefði oftast verið gott og hún
hefði stundum gert fólkinu greiða.
en fyrir kom að hún varð gröm við
það, sérstaklega ef henni þótti kind-
urnar of nærgöngular í túnið hjá sér.
Þá rak hún þær sjálf í burtu. Einnig
fóru krakkkarnir oft yfir túnið og
bældu grasið og það líkaði henni illa.
Þegar henni gramdist svona nokkuð
gerði hún fólkinu grikki eins og til
dæmis að einu sinni tók hún eina
kvíaána og faldi hana í nokkra daga.
Þá setti hún á hana huliðshjálm svo
að fólkið fann hana hvergi. Það
leitaði og leitaði upp um allt fjall.
Það leitaði uppi í Skál, suður hjá
Vothömrum og suður um alla hjalla
en fann hvergi ána. En svo skilaði
álfkonan henni aftur, tók af henni
huliðshjálminn þegar ærin stóð rétt
við kvíavegginn og þá þótti henni
gaman að sjá hvað fólkið var undr-
andi. Ærin stóð þarna allt í einu eins
og hún hefði komið upp úr jörðinni
og það var ekki einu sinni hart á
henni júgrað. „Því að auðvitað lét ég
ekki mjólkina standa í blessaðri
skepnunni," sagði álfkonan „því að
ég var ekki að kenna henni dálitla
lexíu heldur fólkinu. Nú er þetta allt
breytt frá því sem áður var. Kvíarnar
eru hrundar og uppgrónar, engar
kvíaær eru lengur til. Nú horfi ég
bara undrandi á fólkið þegar það er
að heyja með öllum þessum traktor-
um og vélum og skil ekkert í hvað
allt gengur hratt.“
Ég þakkaði nú gömlu álfkonunni
fyrir spjallið og óskaði henni alls
góðs. Hún kvaðst ekki getað skrifað
undir viðtalið því að sjónin væri orð-
in ansi léleg. Hún bað mig um að
skila kveðju í mannheim með von
um að friður héldist um langa fram-
tíð milli manna og álfa.
Sunna Vilborg, 12 ára
Arnarfelli 2, Eyjafirði.
ÆSKAN 37
OA