Æskan - 01.02.1985, Side 38

r
Galdrahringurinn
Tókstu eftir því?
í þessari skemmtilegu sögu eftir hinn
ágæta höfund, Þorstein Marelsson,
urðu mistök við umbrot. Endir sög-
unnar var fluttur fram. Við létum þó
vera að lagfæra það því að með þessu
gafst tækifæri til þess að kanna með
hve mikilli athygli efni blaðsins væri
lesið. Á bls. 27 spyrjum við því:
Fannst þér eitthvað athugavert við
lok sögunnar? Vertu svo góð(ur) að
svara af hreinskilni.
Sögur eru stundum látnar enda á
þennan hátt, þ.e. að á eftir sögulok-
um komi vangaveltur þess er segir
frá. Það merkir því alls ekki að þú
hafir lesið söguna illa þó að þér hafi
ekki fundist neitt athugavert.
En svona eru rétt sögulok frá hendi
höfundar:
Þegar ég sá að Skúli var hortinn
varð ég fyrst vondur út í Dóra og
þennan bjánalega galdrahring hans.
En vonskan vék strax fyrir hræðsl-
unni. Ég var svo hræddur að ég vissi
ekki hvað ég átti að gera.
- Hann er farinn, sagði Dóri og
horfði á mig undrandi á svipinn. Við
stóðum þarna og horfðumst í augu
dágóða stund.
- Við verðum að finna hann áður
en hann fer sér að voða, sagði ég.
Mér var skapi næst að leggjast niður
og öskra. Dóri hrópaði nafn Skúla
nokkrum sinnum, en það heyrðist
ekkert frá honum.
— Við verðum að finna hann,
endurtók ég. Kannski er best að láta
lögregluna vita. Dóri hristi höfuðið.
- Þá vita ailir hvað hefur gerst.
Við finnum hann bara og segjum
engum frá því að hann hafi týnst.
Við leituðum um allt, hlupum nið-
ur að á og upp á sma hól sem er rétt
hjá staðnum þar sem við skildum
Skúla eftir. Við kölluðum eins hátt
og við gátum.
V ______________________
— Hann gæti líka hafa dottið í
ána, svaraði ég. Dóri svaraði ekki.
Ég fór að hugsa um hvað ég væri
hræðilegur drengur að skilja litla
bróður minn svona eftir einan og
yfirgefinn. Ég sá fyrir mér hóp
manna að leita að honum með hnus-
andi hunda og alla svo alvarlega. Allt
var þetta mér að kenna vegna þess
að ég nennti ekki að gæta bróður
míns. Og það væri ekki víst að hann
fyndist nokkurn tíma.
— Ef við finnum hann ætla ég að
vera svo dtiglegur að passa hann, ég
skal ekki líta af honum eitt augna-
blik, ég lofa því.
- Hvað ertu að segja? Ég hrökk
við. Ég hafði víst hugsað upphátt.
- Við skulum fara heim og láta
vita að hann er týndur, sagði ég. Á
leiðinni heim var ég alltaf að hugsa
um Skúla. Þegar á allt var litið var
hann alls ekki leiðinlegur. Hann var
meira að segja stundum skemmtileg-
ur. Og hann var skelfing góður, það
vantaði ekki. En nú var ekki víst að
ég ætti eftir að sjá hann framar.
- Það verða áreiðanlega voðaleg
læti þegar pabbi þinn og mamma
frétta að Skúli er týndur, sagði Dóri.
Ég svaraði ekki. Ég hafði engan
áhuga á að hugsa um það.
— Það er ekki víst að þú verðir
skammaður mikið, hélt Dóri áfram.
Þetta er svo alvarlegt að það má
enginn vera aö því að skamma þig.
- Það varst þú sem stakkst upp á
því að skilja hann eftir, svaraði ég.
- Ég? Dóri stoppaði og horfði á
mig. Það ert þú sem áttir að passa
hann, ekki ég. Ég svaraði engu en
hélt áfram.
— Þú varst að passa hann, endur-
tók Dóri. Ég skal lemja þig ef þú
ferð að kenna mér um þetta.
— Hlustaðu, svaraði ég. Ég heyrði
eitthvað.
- Heyrðir hvað?
- Grát.
Við stóðum kyrrir, en ekkert
heyrðist.
— Ég er viss um að ég heyrði grát,
sagði ég.
- Köllum, svaraði Dóri. Við köll-
uðum:
- Skúli, Skúli.
Við biðum í ofvæni. Ég þorði ekki
að draga andann. Mér fannst líða
margir klukkutímar þar til við heyrð-
um grát í fjarska. Við hlupum af
stað.
- Þetta er hann, ég er viss um
það, sagði ég. Bara að hann væri nú
ekki meiddur, gráturinn var svo veik-
ur, ekki þessi hávæ/ frekjugrátur
sem ég þekkti svo vel. Loksins kom
ég auga á Skúla. Hann sat í moldar-
flagi, svo lítill og umkomulaus og
grét. Hann var með svo mikinn ekka
að hann gat varla grátið. Hann sat
þarna rauðeygður og þrútinn í fram-
an af grátinum og skítugur upp fyrir
haus. En ég hef aldrei á ævinni séð
jafnfallegt barn. Ég tók hann í fangið
og þrýsti honum að mér. Á þessari
stundu hefði ég getað dansað og
sungið. Ég var svo ánægður og fannst
lífið og allt svo dásamlegt. En í stað-
inn fór ég að grenja eins og smá-
krakki.
— Ertu líka farinn að grenja,
spurði Dóri. Ég hafði alveg gleymt
honum. Ég hristi höfuðið og reyndi
að harka af mér.
- Ég er að fara heim, sagði Dóri.
Ég skal halda á honum fyrir þig smá-
stund, hélt hann áfram. Við getum
borið hann til skiptis.
Mamma var komin heim.
- Hvernig gekk hjá ykkur í dag?
spurði hún.
- Vel, svaraði ég.
- Og hvað gerðuð þið?
- Ekkert sérstakt, svaraði ég.
38 ÆSKAN