Æskan - 01.02.1985, Síða 46

{ FRÁ BANDALAGI KVENNA í REYKJAVÍK - KIRKJUMÁLANEFND Umsjón: Hrefna Tynes
SVIK
Ríkur maður fól eitt sinn manni
nokkrum að byggja fyrir sig hús.
Hann sagðist verða eitt ár í burtu og
húsið ætti að vera tilbúið og frá-
gengið bæði utan og innan þegar
hann kæmi aftur.
Þeir ræddu þetta um stund og at-
huguðu teikningarnar. Ríki mað-
urinn sagði að verðið skipti engu,
húsið ætti bara að vera fallegt og
traust. Þeir sömdu nú um þetta og
afhenti ríki maðurinn smiðnum
mikla peningaupphæð sem hann
sagði honum að nota í bygginguna,
ekkert mætti spara til þess að gera
húsið fullkomið.
Ríki maðurinn fór sína leið en
hinn stóð þarna með peningana,
teikningarnar og svo auðvitað lóð-
ina. Nú var hafist handa og byrjað að
byggja. Þá brá svo við að ljótar hugs-
anir fóru að læða sér inn í hugskot
mannsins. „Þú þarft nú ekki endilega
að hafa allt úr fínasta og dýrasta efni.
Reyndu að græða svolítið meira
heldur en ríki maðurinn ætlaði að
borga þér. Notaðu lélegt efni í það
sem ekki sést. Hvað kemur það þér
við þó að innviðir séu maðkétnir og
eyði stoðunum svona smátt og
smátt?“
Og vesalings smiðurinn féll fyrir
freistingunni. Hann keypti gallað
efni í það sem var á milli veggja og
ýmislegt annað sem var gljáandi hið
ytra en lélegt hið innra. Hann stakk í
eigin vasa eins miklu og hann gat.
Hann huggaði sig við það, að þetta
gæti enginn séð eða varað sig á.
Árið var á enda, byggingu hússins
var lokið. Þarna stóð það reisulegt
og fallegt á að líta. Allir sem fram
hjá gengu dáðust að því, enginn tók
eftir göllum þess og enginn vissi að
það myndi aðeins geta staðið í nokk-
ur ár þá færu gallarnir að koma í ljós.
Og nú kom ríki maðurinn heim.
Hann dáðist mjög að húsinu og lof-
aði verk smiðsins. Smiðnum létti.
Þetta ætlaði að ganga vel, ríki mað-
urinn myndi mæla með honum við
aðra og hann gæti haldið þessari iðju
sinni áfram - að svíkja og pretta
náungann - og enginn myndi taka
eftir neinu. Þá tók ríki maðurinn til
máls og sagði: „Vinur. Ég ætla að
gefa þér þetta hús. Nú skalt þú sjálf-
ur njóta verka þinna.“
Þá var smiðnum öllum lokið.
„Hvað hefi ég gert? Ó, að ég hefði
vandað bygginguna mína betur.“
Á hverjum degi erum við öll að
vinna að byggingunni okkar og hugsa
ég þá helst til ykkar, æskufólk. Við
notum vísvitandi eða ómeðvitað
hverja stund. — Oft höfum við sagt
eða hugsað: Hefði ég nú bara nennt
að lesa betur fyrir prófið - fylgst
betur með í tímunum — komið fyrr
heim á kvöldin — ekki svikist um að
gera það sem mér var fyrir bestu -
hefði ég bara ekki hlustað á þá sem
vildu tæla mig að gera það sem ég
vissi að var rangt — já hefði ég
bara . . . Það eru svo margir
„innviðir“ sem við reynum að fela,
bæði eldri og yngri. En hið alsjáandi
auga Guðs sér allt — röddin, sem við
köllum samvisku í brjósti okkar, er
rödd Guðs sem vill benda okkur á
hvað sé rétt og hvað sé rangt eða
þetta var mér kennt þegar ég var að
alast upp. Og það var gott að vita að
allt var í hendi hans sem skapaði
okkur og ber umhyggju fyrir okkur.
Ég er hrædd um að búið sé að kæfa
þessa rödd í brjósti margra eða að
minnsta kosti mörgum hafi aldrei
4ó ÆSKAN