Æskan - 01.06.1990, Side 27

ann sér varla hvert hann er að fara.
^átt og smátt venst hann þó þessu
^yrkri og fetar sig af stað. Hann
yarÞar öndinni léttar þegar hann
mur upp að stóra steininum þar
Sem klósettið þeirra er.
^e§nið bylur á steininum, spliss,
^p*aSS’ °§ droparnir þeytast framan
ua þar sem hann kúrir á hækjum
j’lnum. Hann er rétt sestur þegar
rann heyrir annað hljóð í gegnum
de§nið: hljóð sem fellur ekki inn í
ans dropanna heldur sker í gegn.
‘nhver er að moka, höggva og
a- Búi verður hissa. Hver getur
rið að leita að steinum núna? Um
anótt, úti í þoku og regni? Hann
,r sér að girða sig og gægist fram
)asteininum.
har
fot,
na stendur maður í dökkum
um og grefur holu í jörðina. Búi er
er[St að hugsa um að gefa sig fram
n Þá er eins og hvíslað sé að hon-
m að fara varlega.
til ðorf,r á manninn moka þar
Ur °lan er orðin býsna djúp. Þá tek-
s maðurinn hlut upp af jörðinni og
yj.Ur 1 hana. Síðan mokar hann aftur
re-I.°§ siettar yfirborðið vel. Svo
lr hann skófluna um öxl og geng-
af stað.
^ ^§eÞi hann, hugsar Búi og læðist
ti e t'r honum. Ég ætla að sjá í hvaða
hann fer.
0j ^rst gengur allt vel en svo er Búi
o ^^afur. Hann hrasar og dettur.
Detur fer virðist maðurinn ekki
tjald'9 Var V1® neitt- En leiðin að
o 1 mannsins er löng. Þeir ganga
á þv'011^3 a§t í einu áttar Búi sig
ir ^1 að maðurinn er að villa um fyr-
ir °num. Hannn gengur í hringi,
°§ aftur.
ar nn hefur orðið var við mig þeg-
ijj ðatt, hugsar Búi. Hann er far-
að Þreytast og regnið blindar
þUr ?’ Hann nemur staðar til að
a framan úr sér og það er nóg.
fju Urinn hverfur út í þokuna og Búi
q Ur hann ekki aftur.
§eu^ n° er Þann alveg villtur. Hann
áttu^Ur ^ram aftur °§ reynir að
gjj , Sl§ á því hvar hann sé staddur.
áð fj9 er aiit svo skrýtið í þokunni
nn skilur ekki neitt í neinu.
Hann sér ekki einu sinni muninn á
litlum steinum og stórum. Honum er
orðið kalt og hann er að verða
hræddur. Og allt í einu steypist hann
um koll og veltur niður, áfram og á-
fram. Þegar hann loks stansar lítur
hann í kringum sig. Hann er ekki lítið
feginn þegar hann sér að hann er í
lautinni þeirra. Tjaldið er rétt fyrir
neðan hann.
Hann er ekki seinn á sér að rísa á
fætur og koma sér inn í tjaldið. Hann
klæðir sig úr bleytunni og skríður
ofan í pokann. Hann skelfur fyrst
nokkra stund en svo færist ylur um
hann og hann sofnar vært.
- Það er naumast hann sefur. Mað-
ur gæti haldið að hann væri dauður,
segir Hrói.
- Ég held það sé eins gott að sofa.
Ekki förum við út að leita að steinum
eða ganga á fjöll í þessu veðri, segir
Lóa.
Búi sefur eins og grjót. Hann
rumskar ekki fyrr en Hrói missir
bauk með berjum í hausinn á hon-
um. Þá hrekkur hann upp.
- Hvað gengur á? spyr hann og rís
upp við dogg.
- Ég ætlaði bara að bjóða þér ber,
segir Hrói og réttir baukinn upp að
nefinu á Búa.
Búi kúgast.
- I guðs bænum ekki nefna ber,
segir hann.
- Hvað þá, viltu ekki ber? spyr
Hrói hissa. Hann tekur fulla lúku og
treður upp í sig.
- Ég borðaði yfir mig af þeim í gær,
segir Búi.
- Þú átt ekki alltaf að vera svona
gráðugur, segir Hrói og treður upp í
sig annarri lúku af berjum.
- Þér ferst, segir Lóa og hlær.
- Þið vitið ekki í hverju ég lenti í
nótt, segir Búi.
-1 nótt? spyr Lóa.
- Já, í nótt.
- Ég hélt að þú hefðir sofið í alla
nótt, segir Lóa.
Hrói er enn með svo fullan munn
að hann getur ekki talað. Það heyrist
bara húlk, húlk þegar hann reynir að
segja eitthvað.
- Ég vaknaði um miðja nótt og var
að drepast í maganum.
- Þú borðar of mikið, segir Hrói
sem er nú búinn að kyngja.
- Ég þurfti á klósettið.
- Af því að þú varst búinn að
borða of mikið, segir Hrói.
- Já, ég mátti til. Þegar ég var á
bak við steininn þá heyrði ég að ein-
hver var að moka rétt hjá mér.
- Moka! Lóa og Hrói líta hvort á
annað. Búi hlýtur að vera orðinn
eitthvað ruglaður.
- Já, svei mér þá. Ég gáði og sá
mann í dökkum fötum með hettu á
hausnum. Hann var grafa djúpa
holu.
- Og hvað?
- Svo setti hann eitthvað niður í
holuna.
- Sástu ekki hvað þetta var?
- Nei, það var svo mikil þoka og
myrkur.
- Hvað setti hann niður í holuna.
- Ég sá það ekki heldur. Svo mok-
aði hann yfir.
- Og hvað? Hvert fór hann?
- Ég elti hann en hann varð var við
mig og gekk í ótal hringi til að villa
mig. Að lokum missti ég af honum.
- Klaufi, segir Hrói.
- Þetta getur þú sagt sem lást og
hraust alla nóttina. Þokan var svo
svört að maður sá ekki út úr augum.
FRAMHALD
Æskan 27