Valsblaðið - 24.12.1962, Síða 21

VALSBLAÐIÐ
19
GEIR GUÐMUNDSSON:
„Fýlupokar eiga ekki heima
í knattspyrnuliði“
Valsblaöið sneri sér til Geirs Guð-
mundssonar, og bað hann að segja álit
sitt á eldri og yngri leikmönnum Vals í
dag, þar sem bann hefur fylgzt með
báðum á liðnu sumri.
Geir var á sínum tíma einn af mátt-
arstólpum meistaraflokks, eða nánar til
tekið frá 1939 til 1946, en meiddist þá
og kom minna við sögu eftir það.
Hann varð fimm sinnum Islands-
meistari. Auk þess var liann á sömu ár-
um mjög virkur handknattleiksmaður
og Islandsmeistari í þeirri grein.
Hann annaðist þjálfun annars flokks
á s.l. sumri og mun gera það áfram
næsta sumar, og er það vel að svo reynd-
ir menn taka að sér þjálfun og tilsögn
hjá ungum mönnum.
Geir sagði m. a.: Ef við spjöllum
fyrst um yngri mennina, vildi ég segja,
að mér finnst koma of lítið út úr yngri
flokkunum, of lítið af mönnum, sem
ráða yfir nægri kunnáttu eftir að liafa
farið í gegnum alla yngri flokkana. Ég
held að ástæðan sé sú, að of lítil álierzla
sé lögð á knattmeðferð í kennslunni í
yngstu flokkunuin. Mér finnst, að þeg-
ar þeir eru búnir að fara í gegnum
fimmta, f jórða og þriðja flokk, ættu þeir
að hafa það góða knattmeðferð, að úr
því þyrfti ekki að leggja á hana eins
mikla áherzlu, eða eyða í hana mjög
miklum tíma.
Það er eins og í þessum flokkum sé
krafturinn látinn ráða, liinn sterki, sem
getur brotizt í gegn af kröftum og stærð,
sé sá sem dáðst er að, þó hann hafi ekki
lægni eða verulega kunnáttu til að bera.
Það er þó vitað, að aðeins hinn leikni
maður getur orðið góður knattspymu-
maður. Þess vegna álít ég, að það eigi
að leggja verulega rækt við knattþrautir
KSl, og það væri hægt að koma þeim
einnig í keppnisform innbyrðis milli
drengja.
Það er líka áberandi hjá okkar leik-
mönnum að raunar er það alinennt, að
menn temja sér að standa kyrrir þeg-
ar þeir taka á móti knetti í stað þess
að jafnskjótt og hæfnin leyfir, að taka
liann með sér og vinna á þann hátt
tíma á meðan mótherjinn veit ekki
livað liann ætlar að gera, það eru dýr-
mæt augnablik.
Framtíðin byggist á því, að hugsað
sé vel um ungu strákana.
Þá vil ég benda á eitt atriði, sem mér
finnst áberandi í knattspyrnunni í Val,
og það er eins og menn vanti svo mikið
leikgleði, það er eins og þeir skemmti
sér ekki neitt og séu tilbúnir að fara í
fýlu, ef ekki er allt eftir þeirra höfði!
Hins vegar er ég bjartsýnn með fram-
tíðina, því það eru ekki síður efni hjá
Val en í öðrum félögum, og aðstaðan er
orðin góð. Ég vil þó leggja áherzlu á,
að það þarf að hugsa vel um drengina
þegar þeir flytjast á milli flokkanna,
sérstaklega er þeir fara úr þriðja og í
annan og úr öðrum í fyrsta aldursflokk.
„Þd8 þarf aS hreinsa til í meistara-
flokki, ef---------■“
Satt að segja virðist mér, að það
þyrfti að hreinsa verulega til í meist-
araflokknum, og þá að gefa þeim yngri
tækifæri. Það virðist að marga þeirra
vanti sjálfsagða leikgleði og þá stemn-
ingu sem þarf til þess að ná skemmti-
legum leik. Mér finnst þetta raunar
vera í flestum liðunum.
Það er líka eins og að þeir treysti
ekki liverjir öðrum, og sendi knöttinn
ekki til þeirra, sem eru bezt staðsettir,
vegna þess að þeir búast við að sá tapi
lionum. Að treysta hverjum öðrum
skapar siðferðilegan styrk, því það örf-
ar að finna traustið og skapar meiri
samheldni.
Þá má benda á, livað Valsliðið notar
lítið útlierjana, en að mínu viti er það
frumskilyrði til þess að brjóta niður
vörn mótherjanna. Þegar ég lék í liði
Vals, var okkur ,,innprentað“ að treysta
samlierjunum, það forðaði þeim frá því
að fá vanmáttarkennd.
Mér finnst líka, að liðsmenn Vals í
ineistaraflokki leggi sig ekki verulega
fram.
Hafa þeir þroskamöguleika ?
Því ekki það, en því aðeins að þeir
Geir GuSmundsson.
Gamalrcyndur leikma'öur og meistari segir m.
a.: „Þeir leggja sig ekki jram í meistaraflokki“.
æfi betur en þeir hafa gert, já, og allir,
svo ekki verði veikur hlekkur í keðj-
unni. Ef þeir ná samstillingu, leikgleði
og sýni vilja, leggi niður alla fýlu í
leikjum sínum, kemur árangurinn fljótt
í ljós. Ég álít að fýlupokar eigi ekki
heima í knattspyrnuliði, sama hvaða
flokkur er.
Sannleikurinn er sá, að það eðlilega
er, að þeir sem eru góðir eiga að lijálpa
liinum með því að „spila þá upp“ eins
og það er kallað, og örfa þá en ekki
að drepa niður leiðgleði þeirra, og
stemningu.
Þeir verða einnig að sýna meiri bar-
áttuvilja þegar illa gengur. Áður var
það hamrað inn í okkur að gefast ekki
upp, berjast og þá ekki sízt ef illa gekk.
Sannleikurinn er og sá, að baráttan er
líka það skemmtilega við leikinn og
keppnina, og þegar illa gengur reynir
fyrst og fremst á kappann, hvað hann
getur og hvers virði liann er fyrir lið
sitt og félag.
Þá vildi ég segja að lokum, að það
er ljóður á leik Valsmanna og raunar
flestra annarra íslenzkra knattspyrnu-
manna, hvað þeir búa illa í liaginn fyr-
ir samherja sína, í sendingum, og á
þann liátt tefja leikinn og gera þeim
oft erfitt fyrir í leiknum.
En þessi atriði, sem liér eru nefnd,
ættu Valsmenn að geta tileinkað sér í
framtíðinni. Annars er ég yfirleitt
bjartsýnn með framtíð knattspyrnunn-
ar í Va'l.
F. H.