Heimilisblaðið - 01.01.1963, Blaðsíða 27

ötum síðast, þegar sást til hennar, og enn
remur í svörtum lakkskóm með rauðum
ælum. Hún er blá eygð og um 170 cm á
nteð.
Henry var því feginn, að ekki var minnzt
einu orði á arfinn, en þetta var samt nógu
®mt. Hann sneri sér að Monier.
»Þú verður að afsaka, að ég hef verið
a Seí?ja þér þessa tröllasögu.“
»Gerir ekkert til! Því minna sem ég veit
~|ví betra er það skoðað af sjónarhóli em-
«ttis míns. Heldurðu, að þú getir þraukað
Górtán daga?“
»Ég veit það ekki, en ég skal sannarlega
ru aHt, sem í mínu valdi stendur. En
Se&ðu
mer, gerir nokkuð til, þó að ég segi
ei allt a_f létta, ef ég bið þig bara ekki um
etoð? Ég vil helzt segja þér allt saman.“
ir , bakka þér fyrir traustið, sem þú sýn-
mér. Hg verð að viðurkenna, að ég er
IorVÍtin» «
'vitinn.‘
Þeir ræddu málið í meira en klukku-
þUn<t °g skoðuðu það frá öllum hliðum.
^e&ar Henry bjóst til brottferðar, rétti
^°mer honum höndina og sagði: „Ég vona,
S1 gangi vel. Þú ert í f jarskalega
rétfílr^ a^t°ðu og stúlkan líka. Samt er
gg. ,að gera tilraun. Annars . ..“ Hann leit-
jyi 1 v°sunum og dró upp lítinn, ryðgaðan
ga^‘. >>Þessi getur kannski orðið þér að
vi^y horfði undrandi á lykilinn, sem
Ul hans rétti honum.
Jýfg’. anstu eftir yfirbyggða bátnum við
y'SUr-Seine? Þú varst vikutíma hjá
■^Val lar síðasthðið sumar. Hann heitir
W °n' Lykillinn er að honum. Ratarðu
1 augað ?“
T /
fa’’. a’ Vlssulega. Þakka þér fyrir. Nú ertu
u að veita okkur raunhæfa aðstoð.“
getu Un er nú lítilfjörleg, en þetta skýli
fjej. r Vei’ið gott fyrir ykkur, ef leitin skyldi
lencliS .a'ttot nærri Avenue Kléber. Ef þú
hrjjj1.1 ajvnrlegum vanda, þá verðurðu að
hejjjj ^ min — annað hvort hingað eða
bjpfc;' r~ Hg læt lönd og leið alla varúð em-
ct.1Slns!“
k°^ hvingi til þín, ef við getum ekki
bér u" at án þín,“ sagði Henry. „Þakka
merlega fyrir.“
Henry gekk heim. Hann hugleiddi á leið-
inni þær upplýsingar, sem Jean Monier
hafði veitt honum. Alice mundi verða glöð,
þegar hún fengi að vita, að hún þyrfti ekki
að vera á flótta alla sína ævi. Ef hún væri
nú svo heppin að geta dulizt í fjórtán daga,
þá mundu þessar skuggalegu fyrirætlanir
hjá dr. Paul verða að engu.
Henry Bering var alveg grunlaus um
yfirvofandi hættu, þegar hann lauk upp
götudyrunum á Avenue Kléber nr. 27. Þeg-
ar hann sneri sér við til að halla hurðinni
aftur, sá hann lítinn, bólugrafinn mann í
regnkápu og með flókahatt, sem hallaðist
niður á ennið. Hann studdist kæruleysis-
lega við vegginn í einu horni anddyrisins.
Það glampaði á umgerðarlausu gleraugun,
sem hann bar. í hendinni hélt hann á
byssu með óvenjulega löngu hlaupi.
„Upp með skankana,“ sagði hann og
benti með höfuðhreyfingu, í hvaða átt hann
ætti að snúa. Og Henry hlýddi, því að
honum fannst það skynsamlegast. Ef hér
var þessi ameríski glæpamaður, Nick, á
ferð, og hann efaði það ekki, þá voru litlir
möguleikar að reyna að fara í kringum
fyrirmæli hans án þess að fá kúlu í kvið-
inn. Dyravarðarkonan sást ekki í klefa
sínum. Glæpamaðurinn hafði augsýnilega
sent hana burt einhverra erinda og greitt
henni vel fyrir. Skothvellur í fordyrinu
mundi sennilega ekki heyrast úr anddyrinu
upp í hinar íbúðirnar. Ef til vill mundi
hann hika við að nota byssuna með tilliti
til einhverra, sem gætu verið á ferð þar
framhjá, en það var eitthvað við fas apa-
mannsins, sem réð Henry frá að gera
nokkra tilraun til undankomu. Nick leit út
fyrir að vera mjög einbeittur maður. Aug-
un voru brún og hvöss, varirnar þunnar
og litlausar og þvert yfir kinnina frá eyra
að nefi var stórt, hvítt ör.
Þótt Henry sætti sig við örlögin að
sinni, þá hét hann því með sjálfum sér, að
þrjóturinn skyldi lúta í lægra haldi síðar
meir.
„Og hvað svo?“ spurði Henry eins og til
að rjúfa þögnina.
„Upp stigann, þegar ég er búinn að ná
í þennan!“ anzaði Nick og dró byssuna
upp úr bakvasa Henrys. Svo fór hann
blaðið
27