Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Blaðsíða 19

N. Kv.
SJÓNARVOTTUR
103
„Lögregla, lögregla! Hjálp, hjálp!“
Lögregluþjónninn kom hægum skrefum
í áttina til þeirra. Barn, sem kallaði á hjálp
— það var ekki það sama og ef fullorðinn
gerði það, — ekki eins þýðingarmikið.
Hann gægðist inn í bílinn til þeirra gegn-
um rúðuna. Hann studdist auk heldur fram
á rúðukarminn. Hann var ekki á verði. Það
gat ekki boðað neitt sérstakt, eða haft neina
þýðingu þótt strákpatti kallaði á lögregl-
una út úr leigubíl. Þessir pörupiltar.
„Nokkuð að?“ spurði hann. „Hvers
vegna vælir drengurinn svona?“
„Hann veit á hverju hann á von, þegar
heim kemur; það er allt og sumt,“ svaraði
konan háðslega. „Og þú mátt æpa á lög-
regluna eins og þig lystir, drengur minn,
það hjálpar ekki hætishót.“
„Hræddur við flengingu, ha?“ sagði lög-
regluþjónninn. „Nokkrir skellir hafa aldrei
skaðað neinn. Eg man, að eg fékk margan
snoppunginn, eins og hver annar, þegar eg
var strákur . . . . “ Hann hló glaðlega við.
„En þetta er í fyrsta skipti, sem eg heyri
strák hrópa á lögregluna af ótta við að fá
rassskellingu heima. Eg verð að segja, að
unglingarnir á vorum dögum . . . . “
„Einu sinni hringdi hann á brunaliðið,
í þeirri veiku von, að eg hætti við að gefa
honum ráðningu, sem hann verðskuldaði,“
mælti „faðirinn“ og hristi áhyggjufullur
höfuðið.
Lögregluþjónninn flautaði.
I sama mund snéri vagnstjórinn sér að
lionum og skaut inn í umræðuna:
„Eg á sjálfur tvo yrmlinga heima. En
ef þeir hefðu einhverntíma leikið mig jafn
grátt og þessi pattormur hefur leikið for-
eldra sína, síðan þeir kölluðu á mig, þá
hefði eg talið mig hafa ástæðu til að hand-
fjalla þessa drengi mína sérstaklega eftir-
minnilega. Það getið þið bölvað yður
upp á.“
„Þau myrtu mann í fyrri nótt,“ stamaði
Buddy, „myrtu hann með hníf og skáru
hann í bita, og. . . .“
„Nei, eru það nú hugsanir!“ sagði lög-
regluþjónninn með vanþóknun í rómnum.
„En bíðum annars við, — hef ég ekki séð
þig fyrr, drengur minn?“
Það var grafarþögn stutta stund. Buddy
jókst hugur að nýju. Loksins, loksins ....
„Jú, reyndar, nú kannast eg við þig. Það
varst þú, sem komst á stöðina í morgun
með þessa sömu sögu. Eyðilagðir fyrir
okkur dýrmætan tíma. Brundage sendi auk
heldur mann til að rannsaka alla málavexti.
Þvílíkur glópur! En þið hefðuð átt að sjá
svip hans á eftir. Tómur þvættingur allt
saman. Já, víst var það þú, eg sá þig sjálfur
á stöðinni. Það féll í hlut eins félaga míns
að fylgja þér heim .... Svo þið eruð for-
eldrar kauðans?“
„Við mundum varla hafa blandað okk-
ur í þennan skrípaleik að öðrum kosti,“
svaraði Jói ergilegur.
„Já, já. Eg get fullvissað ykkur um, að
eg hefi samúð með ykkur,“ mælti lögreglu-
þjónninn. Hann bandaði fyrirlitlega með
hendinni. „Og eg mun sannarlega ekki öf-
unda ykkur af þessum syni.“
Leiguhíllinn hélt áfram lielför sinni.
Buddy sat í hnipri milli fjandmanna sinna,
sljór og yfirkominn af örvæntingu. Var eng-
inn sá maður í veröld hinna fullorðnu, sem
gat trúað honum? Varð maður að vera
fullorðinn sjálfur, til þess að vera trúað,
— til þess að fá einhvern til að hindra að
maður yrði myrtur? Hann gerði ekki fram-
ar nokkra tilraun til að kalla út um bíl-
gluggann til vegfarenda, þótt einhverjir
væru á stjái. Til hvers var það? Þeir vildu