Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Blaðsíða 39

N. Kv.
PITCAIRN-EYJAN
123
ins, sem voru í skjóli fyrir vindinum, stóðu
opnar. Smith hitti Christian inni í stofunni
ásamt Jenny og Taurna.
— Balhadi er inni hjá henni, sagði hann
um leið og liann dróg gestinn afsíðis. —
Fæðingarhríðirnar eru byrjaðar. Hvernig
gengur með bátana?
— Þeir eru allir farnir nema stóri bát-
urinn, svaraði Smith vandræðalega. Sjór-
inn gengur nú hærra, en nokkrum manni
hefði getað komið til hugar. Fyrir klukku-
stund síðan var allt kyrrt, en þá kom stór
alda og hún tók þrjá bátana. Þá kom augna-
bliks hlé og við gátum í gegnum særokið
séð að Bounty var horfinn.
Christian gekk nokkrar mínútur um gólí
í æstu skapi. Svo nam hann staðar og hlust-
aði við dyrnar að næsta herbergi. Farið
þið Jenny inn til hennar og segið, að eg
hafi farið niður að lendingarstaðnum og
verði ekki mjög lengi í burtu. Svo sneri
hann sér að Smith. — Komdu með, eg hef
ekkert að gera hér núna.
Þeir mættu Young og hóp af konum hin-
um megin við hæðardragið, þar sem þau
stóðu hálfbogin í storminum og horfðu á
hinar tröllauknu öldur, sem komu inn
Bountyflóann. Það var ómögulegt að tala
saman fyrir veðurgnýnum, en Young tók
í handlegg Christians og benti á staðinn,
þar sem Bounty hafði legið. Ekkert var
sjáanlegt af skipinu. Bárurnar skullu langt
upp á land, og þegar grillti í gegnum sæ-
drifið, sá Christian, að flóinn var þakinn
trjám og trjástofnum, og það litla undir-
lendi, sem var við lendingarstaðinn var
brotið upp.
Storminn var farið að lægja, þegar þessir
þrír menn sneru loksins við aftur og héldu
heim til Christians. Þegar þeir komu í
dyrnar heyrðu þeir veikan barnsgrát í
gegnum veðurgnýinn. Dyrnar að hinu her-
berginu opnuðust, Jenny og Taurna komu
brosandi inn og Balhadi á eftir þeim. Hún
hneigði sig fyrir Christian.
— E tamatao, piltbarn, sagði hún.
Um leið og hún lokaði hurðinni sá hann
Maimiti liggjandi í mjúkri livílu, og við
hlið hennar lá barn, reifað í mjúkt lín ixr
innlendu efni, og grét án afláts. Maimiti
var föl og tekin, en hamingjan skein úr
augum hennar. Balhadi tók línið frá and-
liti barnsins.
— Sjáðu, sagði hún stutt. — Hefur
nokkurn tíma sézt svona fallegur drengur!
— Þii þekkir spakmælið okkar: — Barn
fætt í fárviðri lifir í friði.
Young brosti, þegar Christian kom inn í
herbergið. — Það fer vel á því, að barnið
þitt skyldi verða fyrsta barnið, sem fædd-
ist hér, sagði hann, um leið og liann rétti
fram hendina. Hvað á hann að heita.
— Ekkert, sem minnir á England, svar-
aði Christian, — Sinith, Balhadi hefur sýnt
það í dag, að hún er sannur vinur okkar.
Þú skalt verða guðfaðir barnsins. Gefðu
honum nafn
Sjómaðurinn hló og klóraði sér á bak við
eyrað. — Þii vilt ekki að hann heiti nafni,
sem minnir á England? Nú veit eg hvað
hann á að lieita. Þú getur látið liann heita
eftir deginum, sem hann fæddist á, ef þú
þá veizt hvaða dagur það er.
Faðirinn brosti þungur á brún um leið og
hann gætti í almanakið. — Þetta var góð
tillaga, Smith. Það er fimmtudagur í dag
og nú er október. Fiimntudagur Október
Christian skal hann heita. Hann leit út í
gegnum dyrnar. — Þarna koma hinir.
Hinir uppreisnarmennirnir og konur
þeirra komu nú upp að húsinu. Karlmenn-
irnir tóku í hönd Christians og óskuðu hon-
um innilega til hamingju, en konurnar
gengu inn í herbergið og settust á gólfið