Samtíðin - 01.12.1962, Page 17

SAMTlÐIN
9
Oddnij CjidnuindidóttU':
• •
Orlagusmiðir
Smásaga
„Faðir minn refsaði yður með svip-
um. En ég mun refsa yður með gadda-
f'vipum,“ sagði Róbóam heimski.
Einhverjum varð að minnast þessara
orða, þegar tvö dagblaðanna skiptu um
i’itdómara, af hendingu í sömu vikunni
bæði. Þeir tveir, sem viku úr sæti, voru
lítt skólagengnir og sóttu gervinöfn sín
í grísku og latínu. En þeir tveir, sem við
tóku, voru langskólamenn. Þeir litu
kæruléysislega yfir nafnaskrár Islend-
ingasagnanna, og áður en stafrófið var
hálfnað, fundu þeir sér nöfn, sem ekki
voru á hverju strái.
Þeir Kirjalax og Kerþjálfaður hófu
innréið sina í ríki bókmenntanna, og
lönd öll skulfu.
Um þetta leyti hafði ég tvo um tvítugt.
Og mér fannst það sannarlega ekki mega
dragast lengur, að veröldin fengi að
vita, livaða álit ég liefði á lienni. Ég var
nýr maður í gömlum heimi, og mér þótti
ekki vel búið i hendurnar á mér. Ég
var ekki ánægður.
Ég las með athygli, livað aðrir rituðu,
einkum ungir menn. Og ég las með engu
niinni athygli það, sem sagt var um
hækur þeirra. Sjaldan var ég dónmrun-
nm sammála. Ég fór að verða iiræddur
uni, að ég hefÖi ekkert vit á hókum.
Sagan mín óx ört. Það var eins og
henni væri velt niður hrekkur og ausið
npp úr lækjum. Efnið lilóðst að lienni.
Ég reyndi að lcoma sem Ijósustum orðum
nð því, livernig ég fann til, livað ég elsk-
aði, hvað ég hataði og hvers ég krafðist
mér og mannkyninu til handa.
Ég hef heyrt, að sumum finnist þeir
vera voldugir, þegar þeir keyra skáld-
fákinn sporum. Ekki hvarflaði það að
mér. Ég var aðeins sæll. Og stöku sinn-
um fannst mér ég vera góður.
Ég var feiminn við að leyfa öðrum að
lesa söguna mína. Hún var eins og fyrsta
ástin.
Sögunni var lokið. Ég fór aftur að lesa
annarra manna sögur og álit dómar-
anna á þeim. Mig langaði til að skrifa
þeim vingjarnleg bréf, þessum, sem fengu
yfir sig Iiolskeflur af liáði og níði. Ég
gerði það þó ekki.
Þá fóru að sækja að mér áliyggjur. Ég
greip söguna mína í ofboði. Ég las og
las og fann betur og betur, hvað þessi
vesalingur var herskjaldaður. Ég las
hana aftur og hjargaði mörgum högg-
stað. Ég las hana í þriðja sinn, og
hélt mig hafa bjargað öllu.
Ég sleppti kaflanum um það, þegar Jón
og Gunna kvöddust, því að ég gat gert
Kirjalaxi upp orðin, velluskap, væmni
og sætabrauð. Og ég sagði aðeins stutt-
lega, að Jón hefði farið alfarinn að lieim-
an.