Faxi - 01.12.1985, Blaðsíða 9

MINNING
Dr. Sigurður S. Magnússon
PRÓFESSOR
Sigurður S. Magnússon pró-
fessor og forstöðum. Kvenna-
deildar Landspítalans lést á
Borgarspítalanum 21. okt. síð-
astliðinn.
Sigurður S. Magnússon,
fæddur í Reykjavík 16. apríl
1927. Foreldrar Sigursteinn (24.
desember 1899) skrifstofumað-
ur þar, sfðar framkvæmdastjóri
S.Í.S. í Leith og aðalræðismað-
ur, Magnússon og kona hans
lngibjörg(3. júlí 1905) Sigurðar-
dóttir brunamálastjóra í Reykja-
vík Björnssonar. Stúdent Edin-
burgh Academy 1944. Cand.
med. Háskóla Íslands 1952, I.
eink. (174 stig). Almennt lækn-
ingaleyfi 27. júlí 1956. Lækn-
ingaleyfi í Svíþjóð 06.05. 1967.
Viðurkenndur sérfræðingur í
handlækningum, kvensjúk-
dómum og fæðingahjálp í Sví-
þjóð 03.09.1969. Viðurkenndur
sérfræðingur í kvensjúkdómum
og fæðingarhjálp á íslandi
20.12.1972. Doktorsprófíkven-
sjúkdómum og fæðingarhjálp
við Háskólann í Umeá, Sviþjóð
24.05. 1973. Sérfræðingur við
Kvennadeild Landspítalans júlí
1974 til júní 1975. Lektor við
læknadeild Háskóla íslands júlí
1974 til júní 1975. Settur pró-
fessor í kvensjúkdómum og fæð-
ingahjálp við læknadeild Há-
skóla íslands 25. júní 1975 og
jafnframt forstöðumaður
Kvennadeildar Landspítalans
og skólastjóri Ljósmæðraskóla
íslands, skipaður 1. júní. Árið
1956 giftist hann eftirlifandi
konu sinni Audrey, dóttur
James Jobling verslunarstjóra í
Newcastle, Douglass. Þótt hún
væri hjúkrunarfræðingur að
mennt kom það fljótlega í henn-
ar hlut að snúa sér alfarið að
uppeldi barnanna, en þeim
hjónum varð fimm barna auðið.
Þau eru: Ingibjörg, húsfreyja,
Sigursteinn, skrifstofumaður,
Anna María, sjúkraþjálfari,
Snjólaug Elín, fóstra og Hjördís,
námsmaður.
Mér er það bæði ljúft og skylt
að minnast prófessors Sigurðar
S. Magnússonar með nokkrum
orðum í blaði Suðurnesjamanna
svo minning hans megi geymast
í hugum og vitund þeirra. Ég hef
stundum sagt að enginn maður
á íslandi hafi gert jafn mikið fyr-
ir konur hér á landi eins og
S.S.M. eins og hann var gjarnan
kallaður meðal kollega sinna og
annarra er störfuðu með hon-
um. Konur á Suðurnesjum er
þurftu á hjálp kvensjúkdóma-
læknis að halda nutu starfs-
krafta hans og gátu treyst hon-
um. Þar fór enginn meðalmað-
ur.
Fyrir starfsfólk og sjúklinga
sjúkrahússins, sem var lítið á
þessum tíma, gætti alltaf dálítils
kvíða til þess að vita að yfir-
læknirinn Kristján Sigurðsson
tæki sér frí frá störfum, þótt svo
allir væru því sammála að hann
væri þess verðugur. En Kristján
sannfærði alla um að þeir þyrftu
ekki að kvíða, því til starfa
kæmi hæfur og góður læknir í
hans stað. Þetta var árið 1972,
Sigurður var þá yfirlæknir við
sjúkrahúsið í Umeá í Svíþjóð og
prófessor við háskólann þar.
Þetta sumar varð ég þeirrar
gæfu aðnjótandi að kynnast Sig-
urði. Það er nánast með ólíkind-
um að hann skuli ekki hafa
starfað sem yfirmaður fæðingar
og kvensjúkdómahjálpar á ís-
landi nema 10 ár. Á þessu stutta
skeiði skilaði hann miklu starfi,
enda var hann ósérhlífinn og
vildi öllum hjálpa.
Ein af lyndiseinkum Sigurðar
var að hrífa fólk með sér, því
hlaut hann traust og hylli allra
sem til hans leituðu og einnig
hinna sem með honum unnu.
Við Suðurnesjamenn nutum í
ríkum mæli starfskrafta og vel-
vildar Sigurðar. Auk þess að
leysa af yfirlækninn í 3 sumur
átti hann stóran hlut í tæknilegri
og faglegri ráðgjöf um framtíðar-
þróun mæðraverndar og fæðing-
ardeildar. Hann lét sér það ekki
nægja, heldur lagði hann sjálfur
mikla vinnu við mæðravernd og
kvensjúkdóma. Hann var fyrsti
sérðfræðingurinn á því sviði
sem þjónaði Suðurnesjum. Síð-
an sá hann um að aðrir kæmu í
sinn stað.
Þar til sérfræðingur á þessu
sviði var ráðinn við Sjúkrahúsið
og Heilsugæslu. Sigurður kom
gjarna til vinnu hér á Suður-
nesjum, þegar aðrir tóku á sig
náðir. Hann var oft þreyttur er
hann kom hingað suður með sjó.
En áhugi á starfi sínu og löngun-
in til að lækna og fyrirbyggja
varð til þess að fáir vissu að
hann hafði skilað löngum
vinnudegi. Á þessum tíma naut
hann einnig hvfldar og hressing-
ar hjá vinum sínum hér.
Hann var sannfærður um að
gæði kvensjúkdóma- og fæðing-
arhjálpar ættu að standast
fyllstu kröfur tímans í landinu
öllu, en ekki aðeins í Reykjavík.
Hann lagði metnað sinn í að að-
burðamálsdauði (börn sem
deyja í fæðingu eða 1 viku eftir
fæðingu) á íslandi ætti að vera sá
lægsti í heimi.
Eitt af fyrstu verkum Sigurðar
eftir að hann var settur prófess-
or læknadeildar, forstöðumaður
Kvennadeildar L.S.P. og skóla-
stjóri Ljósmæðraskólans 1975,
var að gera auknar kröfur til
menntunar læknastúdenta og
ljósmæðra til mikilla muna. Ég
var þeirrar gæfu aðnjótandi að
vera einn af nemendum hans.
Hann var frábær kennari og eld-
móður hans við kennslu var á
þann veg að allir hrifust með.
Hann þreyttist aldrei á að finna
nýjar útskýringar til að nemand-
inn skildi hvað við var átt. Hann
lagði ríka áherslu á nauðsyn
þess að nemendur hefðu hald-
góða þekkingu á andlegri, lík-
amlegri og félagslegri heilsu
hinnar verðandi móður. Sigurð-
ur bar mikið traust og virðingu
fyrir ljósmæðrum. Eitt af hans
áhugamálum var að hjúkrun
væri undirstöðumenntun ljós-
mæðra. Mér eru minnistæð at-
vik úr ljósmæðraskólanum, er
hann sagði: „Dúfurnar mínar
(en það kallaði hann ljósmæðra-
nema gjarna), þið verðið að hafa
haldgóða þekkingu á öllum
sjúkdómum er þjáð geta konu
og barn, góð undirstöðumennt-
un og símenntun eru ljósmæðr-
úm nauðsynleg engu síður en
læknum.“ Sigurður lagði ljós-
mæðrastéttinni lið á ýmsum
sviðum.
Eitt af mörgum áhugamálum
Sigurðar, var að komið yrði á
fagbókasafni við Kvennadeild
Landsspítalans. Er hann lést,
hafði hann unnið ötulega að
undirbúningi þess, einnig gaf
hann eigin bækur á safnið. Mér
sýnist það verðugt verkefni fyrir
vini hans og fyrrverandi sam-
starfsfólk að helga minningu
hans þessu bókasafni.
Um leið og ég kveð hinstu
kveðju, kæran vin og læriföður
vil ég votta konu hans og börn-
um mína innilegustu samúð.
Sólveig Þórdardóttir
deildarstjóri Fœðingardeildar
Sjúkrahúss Keflavíkurlœknishéraðs.
FAXI 321