Faxi - 01.12.1985, Blaðsíða 31

líka á plötu og svo náttúrlega Vil-
helm Herold á mörgum plötum.
Ég man eftir laginu ,,Vi elskar
vort land“ eftir Langemuller, en
kvæðið eftir Drachmann. Það var
Herold látinn syngja oft. Svo söng
Herold önnur þjóðlög, dönsk,
t.d.: „Flyvfugl, flyv“ o.s.frv., svo
var auðvitað Pétur Jónsson þar á
sams konar plötum og til voru eft-
ir hann á Kalmannstjöm. En allt
bliknaði hjá þvi, að Guðmundur
átti Cavallería Rusticana eftir
Petro Mascagni, sungna af
Caruso. Það fannst mér alveg dá-
samlegt, jafnt og söngur Carusós
sem hertogans í Rigoletto. Ég get
ekki lýst því, hve þessar stundir
voru skemmtilegar hjá Guðmundi
fyrir mig, fermingarstrákinn. Það
er ekki að orðlengja það, eftir að
ég uppgötvaði Guðmund Björns-
son, fór ég til hans alltaf eftir
kvöldmat og sat við óperusöng hjá
honum, svo lengi sem sætt var. Ég
hefði gjarnan viljað vera lengur í
spurningunum. Égmiðaði allt við
Guðmund og grammófóninn en
minna við klerkinn og kverið. Ég
var líka búinn að læra kverið utan
af heima í Kotvogi. Kristín Gísla-
dóttir, sem sett var mér til höfuðs
með andlega lærdóminn, hafði
séð um það, að ég var ömggur
með kverið allt og 3 passíusálma.
Svo leið tíminn. Ég var fermdur,
fór svo í skóla. Eftir stúdentspróf
fór ég í lyfjafræði og var hjá Schev-
ing Thorsteinssyni lyfsala í
Reykjavíkur Apóteki. Hann var
yndislegur maður og bezti hús-
bóndi, sem ég hefi haft.
Á þessum árum kynntist ég
Lorange fjölskyldunni, sem bjó á
Freyjugötunni rétt hjá elskulegri
móður minni á Baldursögu 32, en
hjá móður minni bjó ég nær allan
tímann af skólagöngu minni. Frú
Emilie Lorange var apótekarafrú
frá Stykkishólmi, og var þá orðin
ekkja og bjó með tveimur sonum
sínum. Sá eldri var verlunarmað-
ur en hinn yngri Aage píanóleik-
ari og þekktur tónlistarmaður.
Frú Emilie, sem við kölluðum
alltaf frú Lorange, var höfðingleg
kona, alltaf fín í klæðaburði. Ég
sá hana aldrei nema í svörtum
silkikjól, auðvitað síðum. Fas
hennar og framkoma öll var yfir-
veguð, róleg og viðmót hennar
ljúft en mótað af kurteisi og virðu-
leik. Það var einhver fyrri tíðar
andi, sem sveif yfir persónu henn-
ar, framkomu og hreyíingum öll-
um. Hún spilaði mikið á píanó að
sama skapi mjög vel og kenndi
nemendum stundum, sem lengra
voru komnir. Mér er það ógleym-
anlegt, hve ásláttur hennar var
fagur. Hún virtist töfra úr píanó-
inu óvenjulega fallega tóna í hvert
sinn, er hún snerti það. Það hittist
svo á í fyrsta skipti, sem ég kom
þar á heimilið, var frúin að spila
kafla úr ,,La Traviata“ óperunni.
Ég rann strax á hljóminn. Það er
ekki að orðlengja það, að ég kom
oft þennan fyrsta vetur á Freyju-
götuna. Það var indælt. Érú
Lorange var alltaf háttprúð, virðu-
leg og ljúf. Hún fór oft í gegnum
óperurnar þrjár þennan vetur:
Rígólettó, La TVaviata og II TVova-
tore. Ég gleymi þessu aldrei. Mér
fannst einhver samrunninn blær
vera kominn milli hennar og
óperulistarinnar. Þetta finnst með
VELDU
BETRI
KOSTINN
NONNI OG BUBBI
HRINGBRAUT 92
FAXI 343