Faxi - 01.12.1985, Blaðsíða 21

Einar Kr. Einarsson
Kveðja til presthjónanna
son er einn þeirra sem sækja um.
— Kemur, sér og sigrar og er
skipaður prestur á Stað á Grinda-
vík árið 1948.
Séra Jón Árni Sigurðsson, frú
Jóna Sigurjónsdóttir, aðrir við-
staddir.
Á langri lífsleið eignast flestir
stundir, sem verða minnisstæðari
en aðrar, svo er einnig nú, því í
dag, 27. okt. ’85 hefur sr. Jón
Árni eftir margra ára þjónustu
messað í síðasta sinn sem sóknar-
prestur safnaðarins.
Hjól tímans vinnur jafnt og stöð-
ugt, þótt okkur mannanna börn-
um finnist það stundum fara á
misjöfnum hraða, það fer eftir því
hvernig við sjálf erum fyrirkölluð.
Augnablik líðandi stundar
hverfa í eilífðarhafið en minning-
arnar lifa.
Hverfum nú um stund mörg ár
aftur í tímann. Þá er lítill drengur
að vaxa úr grasi á Stað á Reykja-
nesi vestra. Það er Jón Árni. Mjög
er hann ungur að árum, hefur
samt þegar misst móður sína og
vex nú upp hjá prestshjónunum á
Stað í Reykhólasveit hjá móður-
bróður sínum, sr. Jóni Þorvalds-
syni og konu hans Ólínu Snæ-
björnsdóttur, dóttur Snæbjarnar í
Hergilsey, en hann var þjóðkunn-
ur maður á sínum tíma.
Er unglingsárunum lauk tóku
námsárin við, fyrst í M.A. Lauk
þar stúdentsprófi. Síðar í H.í. og
námi þar lokið með guðfræði-
prófi. Má segja að þar með væri
lífsbrautin ráðin.
Að námsárum loknum verður
sr. Jón prestur á æskustöðvun-
um, undir Barmahlíð.
, Jllíðin mín fríða, hjalla meður
græna, blágresið blíða berjalautu
væna.“
Sr. Jón Ámi er kominn heim og
þjónar nú þar sem prestur í nokk-
ur ár á Stað í Reykhólasveit.
Útþráin leitar enn á hugann og
nú er farið að svipast um eftir
öðru brauði.
Prest vantar að Stað á Reykja-
nesi syðra. Kannski er þar eitt-
hvað forvitnilegt. Hvað hefur ver-
ið sagt um Reykjanesið? Hvað
segir Þorvaldur Thoroddsen.
Hann var fræðimaður, hann ferð-
aðist um allt landið á sinni tíð.
Lýsti sýslum og sveitum, hversu
búsældarlegar þær séu. Um
Reykjanesið segir Þorvaldur
Thoroddsen:
Þegar Guð hafði lokið við að
skapa himin og jörð og alla hluti,
leit hann yfir allt sem hann hafði
gjört og sá að það var harla gott. —
Þá mun honum hafa sést yfir
Reykjanesið. — Já, Þorvaldi mun
ekki hafa litist Reykjanesið bú-
sældarlegt. En sínum augum lítur
hver á silfrið.
Annar fræðimaður, Jón Thor-
keli, mikill lærdómsmaður,
fæddur í Innri-Njarðvík á Reykja-
nesi. Var um tíma rektor Skál-
holtsskóla en starfaði lengst af hjá
Þá er verið að ljúka við byggingu
barna- og unglingaskólans. Sr.
Jón tekur að sér kristinfræði-
kennslu í skólanum, auk annarra
námsgreina, einkum erlendra
mála, dönsku og ensku.
Hann heldur uppi barnaguð-
þjónustu, þar sem yngri börnum
Einar Kr. Einarsson, f.v. skólastjóri og Svavar Árnason, söngstjóri. Þeir voru
báðir kosnir isóknarnefhd 20.júlí 1947. Einar tókþá við formennsku nefndar-
innar, var formaður til 3. des. '78 en þá tók Svavar við formennskunni. Hann
var veislustjóri í kveðjusamsœtinu, sem var mjög Jjölmennt, fyllti samkomu-
húsið Festi.
stjórninni í Kaupmannahöfn. Jón
Thorkeli varð mjög ríkur. Giftist
aldrei, en fyrir andlát sitt ánafn-
aði hann fátækustu börnunum í
Gullbringu- og Kjósarsýslu allar
eignir sínar. J.T. bar alltaf einlæga
ást í huga til átthaganna þótt lífs-
brautin lægi jafnan fjarri þeim.
Eftir honum er þetta haft.
1. í engri sýslu er náttúrufegurð
meiri en í Gullbringusýslu.
2. Þar væri veðrið best, sólskin-
ið bjartast og heitast.
3. Hvergi á byggðu bóli væru
stúlkurnar fallegri.
Kannski blasir nú ekki við öll-
um náttúrufegurð Reykjanessins.
En samspil lofts, sævar ogjarðar,
á stundum er svo stórkostlegt að
varla getur annarsstaðar meira.
Varla eru það hinar yndisfögru
stúlkur sem heilla svo hug sr.
Jóns til Reykjanessins. Hann hef-
ur þegar fastnað sér hina frfðustu
mey og virðist ekki hafa í huga að
skipta í bráð.
Um sólskinið á Reykjanesinu!
Satt er það að hvergi skín sólin
heitar og bjartar en þegar hún
skín milli skúra. Já, mennirnir
gera áætlanir, Guð ræður.
Grindavíkurprestakall er laust
til umsóknar. Sr. Jón Á. Sigurðs-
eru kennd vers og bænir.
Hallgrímur Pétursson segir:
Bænin má aldrei bresta þig
búin er freistingin ýmislig.
Þá líf og sál er lúð og þjáð,
lykill er hún að drottins náð.
Og svo er enn. Þannig liðu árin.
Gott var að starfa með sr. Jóni.
Hann var jafnan ráðhollur og til-
lögugóður og hófsamur í mál-
flutningi um skóla og kirkju.
Þegar hér er komið er gamla
kirkjan orðin allt of lítil. Hún var
byggð 1909 þegar kirkjan var flutt
frá Stað. Þá voru víst 2—300
manns í sókninni.
í dag finnst okkur hin nýja
kirkja glæsileg. Þeim sem byggðu
gömlu kirkjuna hlýtur að hafa
fundist hún veglegt guðshús. Hátt
Blómastofa
Gudrúnar
óskar Suðurnesjamönnum
friðsœllar jólahátíðar
GUÐRÚN
til lofts og vítt til veggja, birta mik-
il og góð.
Allir áttu þá heima í dimmum
lágreistum torfbæjum. Það var
einskonar guðsþjónusta út af fyrir
sig að koma í hið veglega guðshús.
En nú var gamla kirkjan orðin
allt oflítil, fjöldi íbúanna nálgað-
ist annað þús. Eg man það vel að
í mörg ár við guðsþjónustur á
stórhátíðum og við jarðarfarir
stóðu margir úti undir veggjum
kirkjunnar og hlustuðu á ræðu og
söng, því hátalara var komið fyrir
úti. Vissulega var þetta ömurleg
aðstaða, einkum í vondum veðr-
um.
Hvernig skyldi úr þessu bætt.
Viljann vantaði ekki, en bygging-
arsjóður naumast til.
Átti að reyna að stækka gömlu
kirkjuna eða byggja nýja?
Málið var rætt, ákvörðun tekin.
Ný kirkja skyldi byggð. Fyrsta
skóflustungan tekin og kirkjan
vígð, 21. sept. 1982 og teljum við
okkur nú eiga mjög veglegt guðs-
hús með sambyggðu safnaðar-
heimili.
Engar háværar samþykktir eða
upphrópanir. En er verkið hófst,
tóku þegar að streyma stórar fjár-
hæðir í byggingasjóð, milljónir frá
félagasamtökum og öðrum þeim
er meira máttu sín, hinir lágu ekki
á liði sínu.
Vissulega er byggingarsaga
kirkjunnar merkileg saga og um
leið saga sóknarprests og safn-
aðar.
Vinir mínir. Hjól tímans snýst
og snýst, nemur ekki staðar. Hin
öldnu presthjón hverfa af starfs-
vettvangi hér og flytja til nýrra
heimkynna.
Bestu árnaðaróskir okkar fylgja
þeim og í huganum geymum við
minninguna um gott samstarf og
margar góðar samverustundir.
Vænti þess einnig að þið hverfið
á braut héðan með hlýjar minn-
ingar um dvölina og starfsárin í
Grindavfk. Minningar, sem eiga
eftir að verma huga ykkar á kyrr-
látum stundum á ófarinni ævi-
braut.
Viðstadda vil ég biðja að votta
prestshjónunum sr. Jóni Árna
Sigurðssyni og frú Jónu Sigur-
jónsdóttur virðingu og þökk með
því að rísa úr sætum.
Sendum öllum Grindvík-
ingum góðar jóla- og ný-
ársóskir og þakkir fyrir
stuðning á liðnum árum.
BJÖRGUNARSVEITIN
ÞORBJÖRN, GRINDAVÍK
FAXI 333