Sjómaðurinn - 01.06.1940, Síða 14

SJÓMAÐURÍNN
8
létt akkeri, máluð upp öll flögg ofan dekks, málað
stórum stöfum „lsland“ á þilfarið. Farið var af
stað áður en þetta alt var komið í kring.
Enginn skyldi segja um skipstjóra okkar, að
hann lægi, þegar önnur skip sigldu. Ekki skyldi
okkur heldur haldið hér i 10 daga eins og i Met-
hill á suðurleið. Ekki höfðum við langt farið, þeg-
ar við sáum hvar skip Sameinaða félagsins lá, og
hafði það verið stöðvað af eftirlitsskipi, sem nú
„heisti stoppflaggið“ okkur til viðvörunar. Var nú
vélin slöðvuð sem snöggvast, en síðan var aftur
sett á fulla ferð og slagur látinn standa, þó við
værum einir okkar liðs. Skifti þá eftirlitsskipið sér
ekki meira af okkur. Skyldi þar með okkur og
danskinum.
Var nú „siglt með dauðann í kjölfarinu", eins
og Bretinn kallar siglingu utan herskipafylgdar
við austurströnd Englands Alt gekk eins vel og
hægt var. Þokuslæða var yfir og hægur vindur. Á
mánudagsmorgun um 6 leytið voru m,enn vaktir
allhvatlega með því að fara að hátunum. Sáu
menn þá einhverja 2 svarta depla, sem sýndust
mjög líkir kafhátsturnum, koma í áttina lil okk-
ar með mildum liraða. Þegar nær kom, sást að
þetta voru svonefndir „keisarar“, sem eru mjög
litlir járnbátar, hafðir til að leila uppi kafbáta.
Fóru þeir framhjá okkur með um 40 mílna ferð
og ógurlegum hávaða. Langt til að sjá var þetla
eins og kafbátsturn, sem sjórinn hvítfyssaði um.
Allur er varinn góður, og var sjálfsagt að vekja
menn, því ekki hefði þurft að spyrja að mót-
tökunum, ef þetta liefðu verið þýskir kafbátar.
Fóru menn nú að fá sér í nefið og hressa upp á
sálina með kaffisopa, glaðir yfir að liafa i þetta
skifti losnað við að fara í björgunarbátana. Var
nú siglt áfram án viðkomu. Undanfarið höfðu kaf-
bátar gert mikið að því að sökkva skipum i Mar-
íufirði og helst á nóttunni. Af þeirri ástæðu ákvað
skipstjórinn að fara i björtu yfir fjörðinn og
sigldi því með hálfri ferð alt kvöldið til kl. 4 á
þriðjudagsmorgun. Var þá siglt út frá Rattary-
head um 70 milur og síðan vestur í Pentlands-
fjörð. Um morguninn var komin talsverður vind-
ur af suðri og kvika. Hefði ábyggilega orðið ó-
þægilegt fyrir kafbát að athafna sig í þvi veðri,
þó það væri ágætis ferðaveður. Skygni var mjög
slæmt, en ekki var um annað að gera en að kom-
ast vestur úr, sem allra fyrst, nota meðstraum og
birtu. Lét því skipstjórinn „slag standa“.
Um morguninn í birtingu sigldum við i gegn-
um mikið rekald úr skipi. Voru þar á meðal bát-
ur fullur af sjó, með engu sjáanlegu í, partur af
brúklæðningu, stýrishús, hurðir og skápar og
margt fleira. Var þetta hálf óliuggulegt, þvi mað-
ur vissi livað liafði fylgt fjölunum. Af því, hvað
þetta var þétt saman, var sjáanlegt, að skipið var
nýsokkið. Ó-já, svona gengur það.
Kl. 1% komum við að Pentli og liöfðum með-
straum um hann. Kl. 4 e. m. vorum við komnir
út á Atlantshaf. Höfðum við þá að baki okkar
loftárásarhættu og að mestu tundurduflahættu, þó
rekdufl séu orðin um allan sjó.
Framundan var nú kafbálahættan. Vorum við
nú svo lieppnir, að við fengum þokusúld, svo lít-
ið sást, enda urðum við nú einskis varir. Á mið-
vikudaginn fórum við yfir Færeyjabanka i góðu
veðri. Á föstudagsnótt fórum við að eiga von á
landsýn, og kl. um 4% sást Portlandsviti beinl
framundan, var þá beigt vestur með landi um
kl. 8y2 sáust Vestmannaeyjar; var það fögur sjón,
er þær komu út úr þokuþykninu. Mátti segja, að
um mann færi einhver notaleg friðsæld. Alt var
svo vinalegt og ólíkt því, sem á undan var geng-
ið, að manni fanst eins og hér væri maður orðinn
öruggur um sjálfan sig. — Öruggur! Margir munu
brosa. En það gera þeir einir, sem ekki vita hvað
það er að sigla á reglulegu ófriðar-hættusvæði.
1 veislu einni, er haldin var í Chicago-horg, lét
einn geslanna mjög ótvírætt í ljós við konu þá
er sat við hliðina á honum, hve lítið álit hann
liefði á Róbert Hutchins, forstöðumanni háskólans
þar í borginni. En af því honurn fanst konan vera
á öðru máli, þá kom liann með nýjar ásakanir
á forstöðumann háskólans. — Loks sagði konan:
„Þér vitið víst ekki hver eg er?“ Maðurinn játti
því, að hann hefði ekki tekið eftir nafninu, þegar
þau voru kynt. „Eg er frú Hutchins, kona manns-
ins, sem þér hafið verið að tala um“. Maðurinn
varð hljóður við, en sagði svo: „En þér vitið vísl
ekki hver eg er?“ Þegar konan svaraði, að hún
vissi það ekki, sagði maðurinn: „Guð sé lof“, stóð
upp, hneigði sig fyrir konunni og gekk á braut.
Enski rithöfundurinn Charles Lamb var eitt
sinn að lialda ræðu og fussaði þá einn af áheyr-
endunum. Lamh þagnaði þá sem snöggvast og
sagði síðan: „Það eru þrenskonar verur sem
livæsa: gæsir, slöngur og fifl. Gefið yður i ljós,
svo við sjáum hver tegundin það er, sem hér
hvæsir“.