Sjómaðurinn - 01.06.1940, Qupperneq 23

SJÓMAÐURINN
17
liimnariki, heldur en um morguninn, þegar við
vorum niðri í Durban. Þar var staðið við um
stund upp á hæð og horft niður i dalina. Var okk-
ur hent á marga sögulega staði frá Búastríðinu
og öðrum tímum. Man eg einkum eftir Fairydene-
dalnum,, þar sem ein úrslitaorustan var háð og
dalnum, sem kendur er við Gencral Botha. —
Skömmu síðar var svo numið staðar á hóteli, sem
kallað er „Hill-Crest“ eða „Fjállsbrún“, sem er
siðasli veitingastaður, áður en komið er í hústaði
frumstæðra negraflokka. Um leið og við fengum
okkur hressingu þarna var heðið um miðdegis-
verð fvrir hópinn, þegar komið yrði í hakaleið
og eftir 20 mínútna dvöl var lialdið áfram. En nú
tók við nokkuð öðruvísi land.
Fyrst af fórum við á milli maísakra og illa
ræktaðrá skóga eða lágra frumskóga. En einnig
þeim gróðri lauk með því að við vorum stödd á
fjallsbrún og horfðum niður í sendinn dal, sem
var einkennilegur og athyglisverður, fyrir live
margar liæðir og hóla gaf að líta út vfir alt. Þetta
var líka .,1000 liæða dalurinn“ eða eins og hann
er kallaður þarna „Tlie Valley of Thousand Hills“.
í þessum dal hjuggu um 30.000 Zulunegrar. Ilafa
fæstir þeirra haft nokkur önnur kynni af hvítum
niönnuin, en ferðamönnuin, sem korna að lieim-
sækja þá. Iíkt og við gerðum nú. Sérstakt leyfi
yfirvalda þarf til ]iess að fara inn i þennan dal.
Hvorttveggja er, að mikið er þarna af villidýrum,
sem ekki má skjóta né veiða nema á vissum árs-
tíma, og þá gegn gjaldi, líkt og við hér heima
borgum fyrir veiðirétt í ám, og einnig til þess að
veita fólkinu, sem þarna hýr, sem minstan á-
troðning.
Leiðin niður í dalinn er mjög brött og krók-
ótt, sumstaðar meira en nokkurstaðar i „Kömb-
um“. Tvær fullorðnar konur voru með í hílnum.
Voru þær auðsjáanlega mjög hjartveikar, því þær
tóku til að hljóða og biðja alla góða vætti að koma
sér til hjálpar, því þetta ferðalag væri hrvllilegt.
Rn ónærgætni bílstjórans fór alveg með þær
veiku taugar, sem eftir voru, þegar hann sagði
við þær: „Ef ])ið eruð hræddar, þá bara lokið
Sugunum, eins og eg geri.“
Þegar niður i liliðina kom, flyktust að liilunum
iiópar negrabarna, sem flest voru allsnakin. Hlupu
þau meðfram hílunum, réttu iit hendurnar og
æplu: „penny“. Eflaust hefir það verið það eina,
seni þau kunnu að segja á okkar máli. Kynnir-
niu varaði okkur við því að henda peningum til
þeirra, og sagði að ef við vildum gefa fólkinu eitt-
J'vað, þá hefðu þeir sjóð, sem, úr væri skift, eins
jafnt og hægt væri, á meðal fólksins. Börnin fóru
nú að verða til hinna mestu óþæginda og var oft
mesta mildi, að ekki varð slys af, þegar þau hentu
sér á aurbrettin, til þess að fá fría ferð spotta-
korn í senn. Ekki var laust við, að ungu stúlk-
urnar i hílnum færu hjá sér, þegar hálfstálpaðir
strákar, með ósómann allan út i loftið, hlupu fram
með. Var það nokkuð áberandi, live oft þær þurftu
að leita einhvers á gólfinu. — Nú vorum við
komin inn á milli bygginga þeirra, sem kallaðar
eru „Kraal“. En för okkar var heitið til höfðingj-
ans vfir dalnum, og var ekki staðnæmst fyr en
þangað kom.
„Kraal“ er eins og bóndabær hjá okkur. Þar
býr ein fjölskylda í hverju, en peningsliús vant-
ar; þeirra þarf ekki með. Stærð „Kraals“ fer vit-
anlega eftir því, hve stór fjölskvldan er. Þetta
„Kraal“ liöfðingjans, sem við skoðuðum, hefir
eflaust verið það stærsta í þessum dal, því varla
getur maður látið sér detta í hug, að margir menn
hafi efni á að eiga 9 konur og með þeim 34 börn,
eins og raunin var með þennan karl.
Þegar okkur har að garði, stóð hann sjálfur i
hliðinu og bauð okkur velkomin. Skarplegur karl
en frekar grannvaxinn samanhorið við marga
aðra, sem eg sá þarna. Þeir, sem liafa síðasla
hlað Sjómannsins, geta séð liann, þar sem hann
slendur við hliðina á mcv og eg lield á einum
syni hans.
Áður en gengið var inn í „Ivraalið“ var stað-
næmst við grafreiti forfeðra hans, þar sem liann
baðst velvirðingar þeirra á því, að hann tæki ó-