Morgunblaðið - 21.02.2009, Síða 34

34 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 21. FEBRÚAR 2009
✝ Valdís Þórð-ardóttir fæddist á
Klúku í Miðdal í
Strandasýslu, 27. júní
1920. Hún lést á dval-
arheimilinu Silf-
urtúni í Búðardal 13.
febrúar síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru Þórður Þórð-
arson, f. 9.12. 1883, d.
17.8. 1954, og Guðrún
Finnbogadóttir, f.
10.3. 1885, d. 27.11.
1972, bændur á
Klúku. Systkini Val-
dísar eru: 1) Aðalbjörn Þórhallur, f.
28.7. 1916, d. 7.12. 1950; 2) Bene-
dikt Finnbogi, f. 18.9. 1917, d. 28.8.
1994, kona hans Jóna Guðný Jóns-
dóttir, f. 24.1. 1923; 3) Sigurrós
Guðbjörg, f. 3.2. 1924, maður henn-
ar Sverrir Guðbrandsson, f. 26.3.
1921; 4) Sigríður, f. 9.12. 1930, mað-
ur hennar Herbjörn Svavar Magn-
ússon, f. 23.3. 1936; 5) Guðrún Sess-
elja, f. 9.12. 1930, d. 13.1. 2003,
maður hennar Hall-
varður Einvarðsson,
f. 2.12. 1931, þau
skildu.
Valdís giftist árið
1958 Þorsteini Jóni
Nordal Karlssyni, f.
21.4. 1916, d. 8.11.
2004. Dóttir hans og
fyrri konu hans, Guð-
borgar Kristinsdóttur
er Guðrún, f. 21.4.
1947, gift Eyjólfi
Kristjánssyni, f. 6.5.
1943. Börn þeirra
eru: 1) Guðborg, gift
Guðmundi Karli Kristmundssyni,
þau eiga tvær dætur; 2) Þorsteinn,
kvæntur Hörpu Ólafsdóttur, þau
eiga tvær dætur; 3) Kristján Eyþór.
Dóttir Þorsteins og Sigríðar Guð-
rúnar Guðjónsdóttur er Guðbjörg,
f. 12.7. 1950, gift Þorgeiri Haf-
steinssyni, f. 31.7. 1952. Börn þeirra
eru: a) Helga Björg, gift Dagbjarti
Finnssyni, þau eiga tvo syni; b) Al-
mar Þór, í sambúð með Ólöfu Ingi-
bergsdóttur, hún á tvö börn; og c)
Sigríður Erna; 4) Hafdís Lilja.
Valdís ólst upp á Klúku. Skóla-
ganga hennar var einungis þrír
mánuðir en þrátt fyrir það hafði
hún afburðagott vald á íslenskri
tungu. Hún var hafsjór af fróðleik
og hafði mikinn áhuga á ættfræði.
Hún var í vist víða, m.a. á Akureyri
snemma á 5. áratugnum hjá Sigurði
Hlíðar alþingismanni og dýralækni
og Guðrúnu konu hans. Liðagigt
hrjáði hana frá unga aldri en þrátt
fyrir það var hún ósérhlífin til
verka og hafði fjölskylduna ávallt í
fyrirrúmi. Hún sinnti ýmsum fé-
lagsstörfum og má þar nefna setu í
barnaverndarnefnd, sóknarnefnd
Skarðskirkju og lestrarfélagi sveit-
arinnar en bókakostur þess var á
heimili hennar. Einnig söng hún í
kirkjukórnum og Þorrakórnum og
hafði afar góða söngrödd langt
fram eftir aldri. Valdís og Þor-
steinn bjuggu í Búðardal II, Skarðs-
strönd til ársins 2003 er þau fluttu á
dvalarheimilið Silfurtún í Búð-
ardal.
Útför Valdísar fer fram frá
Skarðskirkju á Skarðsströnd í dag
kl. 14.
Nú ertu farin frá okkur, elsku
Dísa mín. Kallið kom snöggt en það
var best fyrir þig, það var það sem
þú vildir. Ég veit að þú ert komin til
pabba. Það er margs að minnast frá
liðnum tíma, þegar ég var lítil stelpa
og vissi að pabbi væri búinn að ná
sér í nýja konu leist mér hreint ekki
á blikuna hafandi heyrt um vondu
stjúpurnar í ævintýrunum. En það
kom á daginn að ótti minn var svo
sannarlega ástæðulaus, betri stjúp-
móður var varla hægt að hugsa sér
að eiga, elsku Dísa mín. Þú tókst
mér strax opnum örmum og hafðir
alltaf velferð mína í huga og stóðst
eins og klettur við hlið okkar systra
og fjölskyldna okkar.
Því miður eignuðust þið pabbi
ekki börn saman en tvisvar misstir
þú fóstur og það var þér þungbært.
Þú varst mikið fyrir börn og gafst
þér alltaf tíma til að hlusta á þau og
tókst þátt í leikjum þeirra, fórst út í
bú og fékkst „kaffi og kökur“. Þú
safnaðir ýmsum gullum í skúffu sem
var spennandi fyrir barnabörnin að
skoða.
Það voru þínar bestu stundir þeg-
ar við komum í heimsókn í sveitina
og þér fannst við alltaf stoppa of
stutt. Þú dekraðir við okkur og hafð-
ir alltaf til mat sem þú vissir að okk-
ur þótti bestur. Skólaganga þín var
ekki mikil en fróðari manneskju hef
ég ekki fyrirhitt. Þú lagðir þig fram
við að börn töluðu íslenskuna rétt.
Einnig sendir þú oft efni í þátt út-
varpsins „Íslenskt mál“. Ættfræði
var þér hugleikin og gastu rakið ætt-
ir langt aftur bara með því að telja á
fingrum þér. Það var unun að hlusta
á gömlu sögurnar sem þú sagðir mér
af ættingjum okkar af Ströndunum
og oft sátum við fram á nótt í Búð-
ardal og töluðum um allt á milli him-
ins og jarðar.
Þú last mikið og skrifaðir ljóð. Það
var gaman að horfa á þig sitja við
eldhúsborðið og hlusta á handbolta-
leik í útvarpinu. Alltaf varð að
kveikja á messunni klukkan 11 á
sunnudögum, það var skylda.
Dísa mín var róleg og yfirveguð
manneskja. Hún var hreinskilin og
ákveðin og stóð fast á sínu. Hún tal-
aði hispurslaust um hlutina og lét
sér fátt óviðkomandi.
Dísa mín þú varst alltaf kletturinn
sem ég gat hallað mér upp að. Nú er
komið að kveðjustund. Ég kveð þig
með virðingu og þökk fyrir allt og
allt. Þorgeir sendir þér ástarþakkir.
Guð blessi þig.
Þín
Guðbjörg.
Í dag kveðjum við stjúpmóður
mína og tengdamóður, Valdísi Þórð-
ardóttur, ættaða frá Klúku í Stein-
grímsfirði. Dísa flutti til Búðardals á
Skarðsströnd 1957 og hóf þar sam-
búð með föður mínum, Þorsteini
Karlssyni, og gengu þau í hjónaband
ári síðar.
Dísa var mikið fyrir ættfræði og
hafði mikið gaman af því að rekja
ættir fólks og var mjög fróð um alla
hluti, þótt skólaganga hefði verið
stutt. Hún var mikill dýravinur og
var sérstaklega fyrir hunda. 18 ára
fór ég alfarin að heiman en alltaf var
notalegt að koma heim á sumrin og
alltaf vel tekið á móti manni og allri
fjölskyldunni þegar hún kom til sög-
unnar. Þau tóku fram alltaf það
besta sem þau áttu til og lögðu á
borð fyrir okkur. Dísa hafði mikið
gaman af því að spjalla við fólk og
gátum við oft gleymt okkur langt
fram á nótt í spjalli.
Dísa og pabbi fluttu á dvalarheim-
ilið Silfurtún í Búðardal haustið
2003. Þá var faðir minn kominn með
alzheimer og Dísa orðin mjög slæm
af liðagigt og komin í hjólastól. Dísa
missti föður minn 8. nóvember 2004
og það var henni mjög erfitt. Alltaf
var hún sem klettur við hlið hans og
erum við henni ævinlega þakklát
fyrir það. Dísu leið vel á Silfurtúni
og undi hag sínum vel þar. Þökkum
við starfsfólkinu á Silfurtúni og einn-
ig Þórði lækni, sem hún dáði svo
mikið, fyrir hana.
Dísa gerði aldrei kröfur til okkar.
Ef maður spurði hana hvort hana
vantaði ekki eitthvað, svaraði hún:
Nei, nei, líttu bara í skápinn, Guð-
rún, hann er fullur af fötum sem ég
þarf að slíta út. Svona var hún alltaf,
nægjusöm og þakklát. Ef maður
hringdi til hennar sagði hún, þú
manst alltaf eftir kerlingunni, Guð-
rún mín. Við viljum þakka henni
kærlega fyrir samverustundirnar á
liðnum árum. Hvíldu í friði. Hinsta
kveðja.
Guðrún og Eyjólfur.
Amma, þú varst alltaf svo frábær
amma. Hafðir alltaf svo mikinn
áhuga á því sem ég hafði að segja
þér og hugsaðir svo vel um mann
þegar maður kom í sveitina til ykk-
ar. Við spjölluðum alltaf mikið sam-
an þegar við hittumst og vorum
mjög oft ósammála um allt.
Ég man til dæmis eftir því þegar
þú sagðir við mig og Guðborgu að við
værum mjög óheppin að hlusta ekki
á Rás 1 í útvarpinu heima hjá okkur.
Við deildum mikið um það. Það var
alltaf gaman að deila við þig um hitt
og þetta. Þú stóðst alltaf fast á þín-
um skoðunum.
Ég minnist þín, amma, fyrir hvað
þú varst góðhjörtuð og vildir allt fyr-
ir mann gera. Núna ertu komin til
afa á ný. Þið eigið eftir að hafa það
gott saman á himnum. Hvíldu í friði,
amma
Kristján Eyþór.
Elsku amma. Sem krakki var ég
alltaf í sveit hjá þér og afa og var
það alveg yndislegur tími. Ég var
alltaf byrjuð að pakka saman nokkr-
um vikum áður en ég átti að koma til
ykkar, spennan var svo mikil. Þú
hafðir alltaf gaman að því að tala um
ættfræði og varst mjög fróð þar.
Það var líka alltaf gaman að rök-
ræða við þig um ýmislegt, þú stóðst
alltaf á þínu.
Það var gott að vera svo heppin að
fá að vera hjá ykkur á sumrin þegar
ég var barn og vil ég þakka þér fyrir
það. Nú ertu sofnuð svefninum
langa og ég veit að þér líður vel, og
örugglega búin að hitta afa. Blessuð
sé minning þín, elsku amma.
Guðborg Eyjólfsdóttir
og fjölskylda.
Elsku amma, það er komin
kveðjustund.
Ég mun aldrei gleyma hvað þú
tókst alltaf vel á móti mér með
faðmlagi og kossi þegar ég kom
vestur í Búðardal.
Þú varst svo hlý og góð og vildir
allt fyrir alla gera.
Þú lifðir fyrir það að fá okkur öll í
heimsókn og helst vildirðu að allir
kæmu í einu.
Alltaf var setið í eldhúsinu og
spjallað um daginn og veginn og
mér er sérstaklega minnisstætt
hvað þú varst fróð um alla fjölskyld-
una og ættina og einnig hvað þú
varst minnug um nöfn og staði.
Þú sagðir mér óteljandi sögur frá
því þegar þú varst ung en minnis-
stæðust er mér þó sagan af því þeg-
ar þú hittir mömmu fyrst.
Þú hugsaðir svo vel um alla sem
komu í heimsókn til ykkar afa og
passaðir að enginn færi svangur frá
borði og gaman þótti okkur syst-
kinunum að fá að hjálpa til við elda-
mennskuna og baksturinn og þá sér-
staklega smákökurnar.
Ég mun alltaf minnast allra góðu
stundanna okkar með hlýju.
Guð geymi þig, elsku amma mín.
Þín
Helga Björg.
Elsku amma, ég á svo margar
minningar um þig. Þú varst svo góð
við mig og gerðir ýmislegt sem flest
fullorðið fólk nennir ekki að gera
með börnum eins og til dæmis
spjalla við mig heilu og hálfu tímana
þegar mamma, pabbi og afi lögðu
sig eftir hádegismatinn, fara með
mér í búleik og tala við Alf og Kiss
me.
Þú hafðir mjög gaman af því að
segja frá og naut ég góðs af því. Þú
sagðir mér ógrynni af skemmtileg-
um sögum af þér og fleirum úr fjöl-
skyldunni.
Þú varst mikil húsmóðir og afar
gestrisin og fékk ég alltaf að hjálpa
þér í eldhúsinu og það fannst mér
svo skemmtilegt. Fyrst fékk ég að
leggja á borð og taka til kex og kök-
ur fyrir kaffið, seinna þegar ég varð
eldri fékk ég að hjálpa til við elda-
mennskuna.
Það var alltaf mikið tilhlökkunar-
efni að fara vestur til ykkar afa og ég
er svo þakklát fyrir það að hafa feng-
ið að fara í sveit og kynnast sveitalíf-
inu. Þú varst mikill dýravinur og
spurðir mig alltaf hvernig Depill
hefði það þegar við hittumst eða töl-
uðum saman í símann.
Amma, minning þín mun alltaf
lifa. Þegar ég eignast börn mun ég
segja þeim frá ykkur afa og heim-
sækja Búðardal með þeim.
Mér þykir svo vænt um þig.
Þín
Sigríður Erna.
Fyrstu minningarnar um Dísu
móðursystur okkar eru frá því þegar
hún bjó hjá okkur á Klúku, æsku-
heimili sínu: Dísa í heyskapnum;
Dísa að þvo á þvottabrettinu; Dísa
að reyna að ala okkur upp. Hún tók
meira að segja á móti einu okkar.
Við bjuggum enn í gamla torfbænum
og á þessum tíma var flest sem
þurfti til heimilisins gert heima eins
og sápan sem var búin til úr mör og
sóda. Ullarþvotturinn var eitt af erf-
iðisverkunum, heitt vatn var borið
niður að ánni þar sem ullin var þveg-
in og síðan skoluð í ánni. Þrátt fyrir
liðagigtina sem hrjáði Dísu frá 15
ára aldri var hún ósérhlífin við þessi
verk. En allt tekur breytingum.
Einn daginn rennir Willys-jeppi í
hlað á Klúku og út stígur maður,
ekki hávaxinn en þreklegur, dökkur
á brún og stilltur í fasi – þetta var
Steini. Og hann kom oftar. Einn dag-
inn fór Dísa burt með honum í Wil-
lys-jeppanum. Hún hafði oft farið í
vist hingað og þangað en þetta var
öðruvísi. Amma stóð úti og veifaði
þar til þau voru horfin. Nú var Dísa
flutt í Búðardal þar sem hún bjó svo
öll sín búskaparár. Mannlífið í Döl-
unum varð hennar mannlíf sem hún
lifði og hrærðist í. Hún fylgdist þó
grannt með fólkinu á Ströndunum
og var svo óendanlega fróð um ættir,
menn og málefni. Eitt af áhugamál-
um hennar var íslenskt mál og oft
var hennar getið sem heimildar-
manns í útvarpsþættinum Íslenskt
mál. Hún skrifaði marga minnismið-
ana í því sambandi með sinni fallegu
rithönd.
Eftir að við eignuðumst bíl á
Klúku fórum við í nokkrar ævintýra-
ferðir yfir Tunguheiði eða Steina-
dalsheiði til Dísu og Siggu og fjöl-
skyldna í Búðardal. Báðar heiðarnar
voru vondar og ekki þægilegt að
hlaupa frá bústörfunum. Því urðu
ferðirnar færri en hugur stóð til. En
vel var tekið á móti gestunum. Stof-
an hennar Dísu var eins og byggða-
safn, hún gætti þar margra gamalla
góðra muna. Hún kom líka í heim-
sókn til okkar og það var alltaf svo
gaman. Árið 2004 kom hún á ætt-
armót afkomenda Guðrúnar og
Þórðar á Klúku. Það hefur líklega
verið í síðasta sinn sem hún kom í
Miðdalinn. Þá var hún orðin nánast
föst við hjólastólinn. Hún fékk að
velja hvora heiðina hún færi og hún
valdi Steinadalsheiði því hún var svo
lofthrædd. Annars gat hún alveg far-
ið Tunguheiðina – þá lokaði hún bara
augunum niður brekkurnar, sagði
hún. Hún naut þessarar ferðar og
það er gott að minnast hennar þarna
í faðmi stórfjölskyldunnar sem var
ætíð efst í huga hennar.
Það fór vel um hana síðustu árin í
Silfurtúni og ber að þakka það.
Við erum þakklát Dísu fyrir sam-
fylgdina í gegnum lífið, fyrirmynd-
ina sem hún gaf okkur og alla
hlýjuna. Kveðjum með niðurlagi
þulu eftir hana sjálfa þar sem hún
rifjar upp heimkomu úr kaupstað-
arferð sem hún fór 8 ára með
mömmu sinni:
Teymdum við nú hestana upp
túnbrekkurnar.
Teymdum við þá á eftir okkur, út kom
pabbi þá,
systkini mín líka, það var sjón að sjá.
Systkini mín líka, svo fórum við inn.
Gott var nú að koma í góða bæinn sinn.
Gott var þeim að heilsa’ öllum og heima’ er
alltaf best.
Þessa sömu söguna segjum við nú flest.
Systkinin frá Klúku,
Guðbrandur, Þórður,
Matthildur, Aðalbjörn,
Björn, Rúnar og Heiðrún
og fjölskyldur.
Okkur langar að kveðja hana Dísu
í Búðardal með nokkrum orðum og
minnast hennar eftir löng og góð
kynni.
Hún var alltaf hluti af gamla
Skarðshreppi og trygg og trú í öllu
sem hún tók sér fyrir hendur og
gerði það af heilum hug. Var verð-
ugur fulltrúi kvenfélagsins og lestr-
arfélagsins ásamt ýmsu öðru. Börn-
unum í sveitinni gleymdi hún heldur
ekki og hélt jóladansleiki heima hjá
sér. Eins og venjulega svignuðu
borðin af kökum og öðru góðgæti.
Börnin fengu alltaf nammipoka með
sér heim og sem fullorðið fólk tala
þau enn um þessar stundir, enda
þeim ógleymanlegar.
Valdís var föst fyrir og hafði sínar
skoðanir á hlutunum. Las mjög mik-
ið og var mjög fróð og stálminnug á
allt sem hún las og hafði upplifað.
Alltaf var gaman að hlusta á hana
segja frá.
Valdís dvaldist nokkur ár á dval-
arheimilinu Silfurtúni í Búðardal
ásamt eiginmanni sínum, honum
Steina sem lést þar árið 2004. Þau
höfðu búið allan sinn búskap í Búð-
ardal á Skarðsströnd.
Við viljum þakka Dísu og Steina
fyrir samfylgdina og vináttu og
tryggð í okkar garð í gegnum árin.
Einnig vottum við fjölskyldum
þeirra okkar innilegustu samúðar-
kveðjur.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka
hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að kynn-
ast þér.
(Ingibjörg Sigurðardóttir.)
Kristinn, Bogi og fjölskyldur.
Ekki þýðir að deila við dómarann,
var móðir mín vön að segja, þegar
eitthvað fór öðruvísi en ætlað var,
hvað þá þegar sá hinn sami kemur
frá æðri máttarvöldum og hefur til
aðstoðar manninn með ljáinn, sem
engum hlífir.
Dísa, eins og hún var ávallt kölluð,
mín gamla vinkona er látin og horfin
sjónum okkar, eins og hendi sé veif-
að og komin á annað tilverustig, okk-
ur óþekkt. Satt best að segja held ég
að hún hafi verið hvíldinni fegin, því
til margra ára hefur hún verið heft
til göngu og nú síðustu árin meira
eða minna bundin við hjólastól.
Ég átti því láni að fagna sem ung-
ur drengur, að vera hjá Þorsteini
Karlssyni, eiginmanni Dísu, bónda
og smiði í Búðardal á Skarðsströnd í
7 sumur, frá 1941 til 1948, en þegar
faðir hans dó um miðjan aldur tók
hann við búi föður síns, að mig minn-
ir 27 ára gamall. Um það bil 10 árum
eftir andlát fyrri eiginkonu, Guð-
borgar Kristinsdóttur frá Skarði á
Skarðsströnd, var hann svo lánsam-
ur að kynnast Dísu, en þau giftu sig
1958. Ég hefi trúlega hitt hana í
Valdís Þórðardóttir
Elsku amma mín.
Nú ertu komin heim til afa
og Dobba og ég veit að þér
líður vel í sveitinni.
Kveðja.
Hafdís Lilja.
Til langömmu
Ég fel í forsjá þína,
Guð faðir, sálu mína,
því nú er komin nótt.
Um ljósið lát mig dreyma
og ljúfa engla geyma
öll börnin þín, svo blundi rótt.
(Matthías Jochumsson.)
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Sveinbjörn Egilsson.)
Guðjón Ernst og
Guðmundur Snær.
HINSTA KVEÐJA