Nýtt kvennablað - 01.03.1950, Blaðsíða 13

Nýtt kvennablað - 01.03.1950, Blaðsíða 13
í þetta gullfallega veggteppi þarf jafa, sem er aS stærð 2 metrar og 20 cm á lengd og 80 cm breiSur. Saumist meS gobelín eSa krossaum yfir tvo þræði. MynztriS fæst meS öll- um litaskýringum á VefnaSar- stofu Karólínu GuSmundsdótt- dóttur, Ásvallagt. 10. MeS pönt- un verSur aS taka það fram bvaða grunnlit óskað er eftir. — VefnaSarstofan hefur beSiS blaSiS aS segja þeim, er pöntuSu henni efni í „Skálholt viS sólsetur" en ekki hafa fengiS þaS, aS dráttur þessi stafi af því aS vöntun hafi veriS á efninu, en an skamms fái þeir pöntun s5na. hjá sem henni dalt í hug. Hann mundi þessi orð ennþá. — Líklega gleymdi hann þeim aldrei. Svo komu boð frá Rikku, að hann skyldi sækja hana á spítalann. Hann fór án þess að bera það í mál við Rögnu. Rikka var heimilismanneskja hans, og honum fannst það sjálfsagt. Ragna hafði auðsjáanlega reynt að þvo allt hátt og lágt. En Rikka var samt ekki fyrr komin inn í eldhús- ið, en hún fór að suða um hvað borðin væru orðin blökk og andstyggileg. Næstu dagar voru víst reynzlu- dagar fyrir Rögnu. Rikka fann að öllu og suðaði eins og randafluga. — Þú mátt ekki taka svona hart á þessu Rikka, sagði hann einu sinni — hún er svo mikill unglingur. Þetta voru líka einu líknaryrðin, sem hann lagði konu sinni í allri hennar baráttu hinn stutta samverutíma þeirra. Hann hefði viljað mikið gefa til að þau hefðu verið fleiri. Loks keyrði fram úr hófi eitt kvöldið. Þá hljóp Ragna út í kofann til Möngu gömlu. Hann sá það út um gluggann, þar sem hann sat við bókalestur. Nokkru seinna kom Manga í dyragættina. — Ég átti að segja þér frá Rögnu, að hún væri farin upp að Teigi, sagði hún, heldur fastmælt. — Fékk hún hest, spurði hann. — Já, og svo leysti sú gamla ofan af skjóðunni, hann mundi hvert einasta orð ennþá. — Þarna situr þú rólegur yfir bókaskræðunum með- an hún er hrakyrt á burtu af heimilinu. Þetta var það. sem ég sagði foreldrum hennar, að hér gæti hún aldrei þrifizt. En því hefði ég ekki trúað, ef ég sæi það ekki. að þú létir kerlingarskrattann rífa hana í sig, þegar þú ert í landi. Svo skellti hún hurðinni aftur og þaut ofan stigann eins og unglingur. Þetta ýtti við honum. Hann flýtti sér út, og kom nógu snemma til að ná í Rögnu, rétt í því, að hún ætlaði að fara að setjast á bak reiðingshesti, sem ná- granni föður hennar átti. Hann hafði hana til þess að hætta við ferðalagið. Næstu daga lét Rikka hana í friði. Hún hafði sjálf- sagt heyrt rausið í Möngu. Fyrripart vetrarins, þegar hann var að kenna, var Ragna mest alltaf hjá foreldrum sínum. En þegar hún var heima sat hún oftastnær uppi á lofti allan daginn, eða hún var í kofanum hjá Möngu gömlu, það frétti hann seinna. Um jólin kom hann heim. Þá sýndi hún honum heilmikið af handritum, sem hún var búin að skrifa. — Þú ættir að fara að leggja þetta á hilluna og hugsa um konustörfin, góða mín, hafði hann sagt, laus við alla hrifningu. En hvað hún varð dauf og vonsvikin. — Ég hef ekkert annað að gera, Rikka er ekki lengi að" gera húsverkin, þau eru ekki svo mikil. Og- þetta sá hann, að var sannleikur. Rikka klagaði yfir því, að hún talaði varla orð við sig, en það vantaði ekki kátínuna, þegar einhver ann- ar kæmi upp til hennar, ekki sízt Siggi Jónatans og Fríða systir hans. Ragna og Siggi voru fermingarsyst- kini og miklir mátar. Þá fann hann í fyrsta sinn til afbrýði. Jólin urðu ekki eins skemmtileg og hann var búinn að hugsa sér — fyrstu og síðustu jólin þeirra. Ragna var orðin talsvert breytt, glaða fjöruga stúlkan átti ekki heima á þessu heimili, hún var hrygg og fá- töluð. Hann uppgötvaði það þá fyrst, að aldursmun- ur þeirra var allt of mikill. Henni var sjálfsagt farið að þykja vænna um Sigga, sem var ungur og kátur. Það sótti á hann gamla þunglyndið. Á gamlársdag hugsaði hann sér að fara fram í dal og halda nýárið hjá bróður sínum. Hann ætlaði að tala um það við hana, hvort hún vildi ekki verða með, en þá sá hann hana allt í einu standa út á götu og skrafa og hlæja við Sigga og Fríðu syst- ur hans. Það reið baggamuninn. Hann fór að týgja sig til ferðarinnar án þess að minnast á það við hana, að verða með. — Ætlarðu að fara í burtu, spurði hún dauflega, og ekki verða heima hjá mér um nýárið. Hann svaraði kuldalega: — Ég býst ekki við að þú sjáir eftir mér. Hann gleymdi ekki þessum orðahnippingum. Þau voru brennd inn í hans eigin samvizku. Hún bað hann með klökkva í röddinni: — Láttu Rikku fara í burtu, ég þoli þetta ekki leng- ur. Ég veit hún spillir þér við mig, þú ert orðinn svo breyttur. Og hann hreytti til hennar: — Þá yrði heimilið eins NYTT KVENNABLAÐ 11

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.