Nýtt kvennablað - 01.03.1950, Blaðsíða 8

Nýtt kvennablað - 01.03.1950, Blaðsíða 8
Hornbjarg. Hornbjarg í vetrarhjúpi Lag: HvaS er svo glatt. Nú Hombjarg klœSist kóldum vetrarhjúpi og hvíta mjóllin glitrar silfurhrein. ÞaS gnœfir yfir grýttu hamradjúpi og geislinn merlar blágrýtisins slein. Sem hetja sterk frá fornum, frœgum sögum hér fjalliS ríkir, tignarlegt og hljótt. ÞaS glúpnar yfir góSum fyrri dögum og gleymdri frœgS — sem oft vill hverfa skjótt. Já, einu sinni var hér önnur óldin þá oft var glatt og kátt á þessum slaS, og fagurt var hér vor- og sumarkvöldin, er vaskir drengir flykklust v'iða aS. Og fyglingarnir fimlega sér renndu í festum niður grettinn hamravegg, og ötulir í ótal skrínum sendu um allar jarSir lostæt svartfuglsegg. Þó kaldur snjórinn hyldi móSurmoldu og máninn signdi allt í töfrablœ, þá var þó líf hér enn á ísafoldu og oft skein Ijós frá hlýjum moldarbœ. Því synir hraustir unnu œltjörSinni og yfirgáfu ei forfeSranna jörð er námu land og byggSu á bújörS sinni og bösluSu viS œvikjörin hörS. Hér margur hraustur œvi sinni eyddi viS erfitt líf, og fátœk kjör og þröng, í litlum víkum fjblda fiska veiddi í frosti og snjó, viS ráman bylgjusöng. Þeir fengu þrek frá fornra kappa sinni, sem frœgSu gullöld merka söguþjóS og námu land og unnu œttjörSinni, í arfleifS gáfu þjóS sitt víkingsbláS. En nú á œska landsins aSra líma, svo örfáir nú vilja dvelja í sveil. Því ótal jarSir einmana nú híma, þar áSur margur geymdi helgan reit. Nú hefur borgarglys og glaumur vóldin og ginnir stóra hópa til sín inn. Svo ótal freistar atomsprengju-öldin og aSeins fáir hirSa um búskapinn. Þú hrikalega bjarg meS hœltu og dauSa, meS heljargreipum marga fórn þú lókst, en bœttir mörgum björg, í búiS snauSa, hjá börnum hraustum auS og gengi jókst. Nú horfirSu yfir úthafs auSn og lœtur sem eigir von um nýja og betri tíS. ViS rœlur þínar raula œgisdætur, og rödd þeirra, í dag, er mjúk og þýS. Eg stend hér þögui, horfi á fjalliS háa og hugsa margt um forfeSranna tryggS. Langt niSri í fjöru hjalar báran bláa sinn blíSa söng um hreysli, trú og dyggS. Þó œtti ég nú óskina bara' eina hand undir eins þér gœfi bjargiS mitt. Þú œsktir þess aS ungur hópur sveina nú aftur kœmi aS dýrka landiS sitt. Er kveS þig, bjarg, cr klökkvi í huga mínum, ég kysi helzt aS dvelja hér hjá þér. Þú töfrar mig meS tign og mœtti þínum, nú tárin koma hœgt í augu mér. Ég sný þér frá, en lít á laun til baka á Ijúfa sýn í minninganna fans. Þér sett var fyrir vœllin góS', að vaka og vernda þennan auSa hluta lands. Gauja. Hún las mjög mikið og fylgdist vel með öllum fram- faramálum þjóðarinnar, og mikið hreif hug hennar öll tækni nútímans, hjá því, sem áður var, og hafði hún frá mörgu skemmrilegu að segja, því ætíð hafði verið frekar mannmargt í kringum hana, en allra minntist hún með hlýju og velvild, enda var hún trú- kona og lifði í anda Krists. Ég get ekki stillt mig um að enda þessar ófull- komnu minningar með fáum línum úr bréfi, sem hún skrifaði mér rúmum mánuði áður en hún andaðist: „Eins og þú munt hafa frétt, vinkpna, þá hef ég dval- ið hér á Rangá í vetur og allir verið mér mjög góðir, eins og allir menn, sem ég hef þekkt um ævina." Þetta er vitnisburðurinn, sem hún gaf lífinu. Ástúðar þakkir fyrir Hðnar stundir og ódauðlegar minningar. Anna Ólafsdóttir. NÝTT KVENNABLAÐ

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.