Nýtt kvennablað - 01.03.1950, Síða 8

Nýtt kvennablað - 01.03.1950, Síða 8
Hornbjarg. í litlum víkum fjölda jiska veiddi í frosti og snjó, viÖ ráman bylgjusöng. Þeir fengu þrek frá fornra kappa sinni, sem frœgSu gullöld merka söguþjóS og námu land og unnu œttjörðinni, í arfleifð gáfu þjóS sitt víkingsblóð. Hornbjarg í vetrarhjúpi Lag: Hvað er svo glatt. Nú Hornbjarg klœðist köldum vetrarhjúpi og hvíta mjöllin glitrar silfurhrein. Það gnœfir yjir grýttu hamradjúpi og geislinn merlar blágrýtisins stein. Sem hetja sterk frá fornum, frœgum sögum hér fjallið ríkir, tignarlegt og hljótt. Það glúpnar yfir góðum fyrri dögum og gleymdri frœgð — sem oft vill hverfa skjótt. Já, einu sinni var hér önnur öldin þá oft var glatt og kátt á þessum stað, °g fagurt var hér vor- og sumarkvöldin, er vaskir drengir flykklust víða að. Og fyglingarnir jimlega sér renndu í festum niður grettinn hamravegg, og ötulir í ótal skrínum sendu um allar jarðir lostæt svartfuglsegg. Þó kaldur snjórinn hyldi móðurmoldu og máninn signdi allt í töfrablœ, þá var þó líf hér enn á ísafoldu og oft skein Ijós frá lilýjum moldarbœ. Því synir hraustir unnu ccltjörðinni og yfirgáju ei forfeðranna jörð er námu land og byggðu á bújörð sinni og bösluðu við œvikjörin hörð. Hér margur hraustur œvi sinni eyddi við erfitt líf, og fátœk kjör og þröng, En nú á œska landsins aðra tíma, svo örfáir nú vilja dvelja í sveit. Því ótal jarðir einmana nú híma, þar áður margur geymdi helgan reit. Nú hefur borgarglys og glaumur völdin og ginnir stóra hópa til sín inn. Svo ótal freistar atomsprengju-öldin og aðeins fáir hirða um búskapinn. Þú hrikalega bjarg með hœttu og dauða, með heljargreipum marga fórn þú tókst, en bœttir mörgum björg, í búið snauða, hjá börnum hraustum auð og gengi jókst. Nú horfirðu yfir úthafs auðn og lœtur sem eigir von um nýja og betri tíð. Við rœtur þínar raula œgisdœtur, og rödd þeirra, í dag, er mjúk og þýð. Ég stend hér þögul, horji á fjallið háa og hugsa margt um forfeðranna tryggð. Langt niðri í fjöru hjalar báran bláa sinn blíða söng um hreysti, trú og dyggð. Þó œtti ég nú óskina bara’ eina hana’ undir eins þér gœji bjargið mitt. Þú œsktir þess að ungur hópur sveina nú aftur kœmi að dýrka landið sitt. Er kveð þig, bjarg, er klökkvi í huga mínum, ég kysi helzt að dvelja liér hjá þér. Þú töfrar mig með tign og mœtti þínum. nú tárin koma hægt í augu mér. Eg sný þér frá, en lít á laun til baka á Ijúfa sýn í minninganna fans. Þér sett var fyrir vættin góð’, að vaka og vernda þennan auða hluta lands. Hún las mjög mikið og fylgdist vel með öllum fram- faramálum þjóðarinnar, og mikið hreif hug hennar öll tækni nútímans, hjá því, sem áður var, og hafði hún frá mörgu skemmtilegu að segja, því ætíð hafði verið frekar mannmargt í kringum hana, en allra minntist hún með hlýju og velvild, enda var hún trú- kona og lifði í anda Krists. Ég get ekki stillt mig um að enda þessar ófull- 6 komnu minningar með fáum línum úr hréfi, sem hún skrifaði mér rúmum mánuði áður en hún andaðist: „Eins og þú munt hafa frétt, vinkona, þá hef ég dval- ið hér á Rangá í vetur og allir verið mcr mjög góðir, eins og allir menn, sem ég hef þekkt um ævina.“ Þetta er vitnisburðurinn, sem hún gaf lífinu. Ástúðar þakkir fyrir liðnar stundir og ódauðlegar minningar. Anna Ólafsdóttir. NÝTT KVENNABLAÐ

x

Nýtt kvennablað

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.