Nýtt kvennablað - 01.03.1950, Blaðsíða 12

Nýtt kvennablað - 01.03.1950, Blaðsíða 12
GUÐRÚN FRÁ LUNDI: Kvöldgeislav Nýja framhaldssagan. Hún hét Ragna, bóndadóttirin frá Teigi. Sá bær var skammt fyrir ofan kaupstaðinn. Hún var ein af nem- endum hans, bráSskynsöm og síhlæjandi. Hún skrif- aði bráðskemmtilegar sögur, sem hún lofaði honum að lesa, þótt þær væru náttúrlega fjarska vitlausar, fannst henni sjálfri. En hann mátti engum segja frá því, að hún væri að setja þetta saman. En hann sagði samt Rikku-frá því. Hún sletti bara í góm yfir þessu uppá- tæki og sagði önug: — Geta þau ekki látið krakkann gera eitthvað þarfara en þetta, að vera að búa til skröksögur. Skárri er það nú endaleysan. Það var engu líkara en hana grunaði hvert krók- urinn myndi beygjast. Hún var úrill og geðvond, þeg- hann fór að venja komur sínar að Teigi, hvenær, sem hann hafði tíma til. — Það er farrð að hlaupa með það fólkið, að þú sért að snúasf í kring um stelpuna þarna á Teigi, sagði hún einu sinni. — Ég sagði því að ég væri viss um, að það dytti þér aldrei í hug. Hún er lítið eldri en börnin þín, bætti hún við. Hann hló bara og sagði, að allt gæti komið fyrir. Þau elskuðu hvort annað og dáðust hvort að öðru meðan hún var ekki nógu gömul til þess aS giftast. Foreldrarhennar voru ekki ánægS yfir því hvaS ald- ursmunurinn var mikill. Slíkt setja elskendur ekki fyr- ir sig. Strax og aldur hennar leyfSi, giftu þau sig. Svo flutti hann þessa blómarós heim í litla húsið sitt einn góSan veSurdag. Hann var svo sæll sem nokkur maS- ur getur veriS og vonaSi aS Rikka færi í burtu eSa yrSi ánægS meS þessa tilbreytni, sem honum fannst henni ekkert koma viS. Ragna gerSi lítiS annaS en Iesa og skrifa, enda voru húsverkin svo lítil aS Rikka þurfti ekki hjálp viS þau, en henni datt víst ekki í hug aS fara. Ragna var kát og skemmtileg stúlka, sem gat oftast nær haft fýluna úr Rikku meS því að hæla matnum hjá henni og dást að því, hvað hún þvoði vel og strauaði. Stundum spurði Rikka, háðslega: — Hvenær ætl- ar unga frúin að fara að þvo og matreiða? . — Ég býst ekki við að reyna það> meðan þú ert nærri mér til að hlæja að mér, var vana svariS hjá Rögnu. Allt gekk samt sæmilega, þangaS til Rikka fékk blóð- eitrun í fótinn og var flutt á sjúkrahús. Þá byrjuðu vandræðin fyrir alvöru. Ragna gerði víst þaS. sem hún gat. Samt breyttist heimiliö svo ótrúlega mikið. BorSin og gólfin urðu blökk og maturinn var oft ekki soSinn, þegar maSurinn hennar kom af sjónum. Stund- um sá hann að hún var að lauma skriffærunum ofan í eldhúsborðsskúffuna, þegar hann kom inn. Þetta fór að verða óþolartdi, samt stillti hann sig lengi vel og bjóst við, að þetta myndi lagast. En næsta dag gekk það eins. — Þú þarft að láta fyrr upp mat- inn, sagði hann. — Hún er keipótt þessi eldavél, sagSi hún. Svo fór hún að segja honum hvernig hún ætlaði að enda söguna, sem hún var að skrifa og bætti því við með barnslegri hreinskilni, að sögunnar vegna hefði maturinn komizt svona seint upp, hún hefSi gleymt sér yfir henni. Hún vissi aS hann fyrirgæfi sér þaS. Hann lét þaS óumtalaS í þaS skipti, en þegar sífelld- ar endurtekningar áttu sér staS, sagði hann henni, að hún yrði alveg að hætta öllum skriftum meðan hún þyrfti að hugsa um matinn. Hún hló og kyssti hann, bjóst við að þetta færi að lagast. 1 næsta húsi, sem var bara óálitlegur torfkofi, bjó gömul kona, sem Margrét hét, mesta málaskjóða. Hún hafði verið vinnukona á Teigi, þegar Ragna var smá- barn og hafði mikiS eftirlæti á henni. Hún þvoSi fyrir hana sokkana og bakaði brauðið og fleira. Honum féll það illa og var því líka óvanur. Fyrri kona hans og Rikka höfðu báðar hugsað um það eitt að gera honum til geSs og dekra viS hann. En þessi kona var vön við að dekrað væri við hana sjálfa og hafði allt þegiS af öSrum. Hugsaði því einungis um sinn vilja. En hún var gotl og ástríkt barn, sem kyssti hann, þeg- ar hann var þurrlegur og fýldur. Þá reyndi hann að sýnast kátur, en honum fór að verða illa við skrifbók- ina, sem vanalega var geymd í eldhúsborðsskúffunni eða á bak við diskana, í rekkinu. Stundum var Manga í kofanum hjá Rögnu, þegar hann kom af sjónum og hjálpaði henni að koma matn- um á borðið. — Það ætti nú ekki að þurfa marga til að taka til mat handa einum manni, sagði hann hálf ólundarlega einn daginn. Hann kærði sig ekkkert um gömlu konuna. — Þú verður að taka það meS í reikninginn, Þór- hallur sæll, að Ragna er eins og hvert annaS barn, sem hefur lítiS átt viS malreiSslu, sagði þá Manga með sinni háu raust, sem var eins og úr tveim konubörkum. — Þá er að læra hana, hafði ,hann svarað. Það gerir hún áreiðanlega. En ég vildi ráðleggja þér, að láta aðra en Rikku gömlu kenna henni. — En ég álít að hún geti tæplega fengið betri kenn- ara en hana, svaraði hann þurrlega. — Þá máttu biðja fyrir þér, að seinna hjónabandið fari ekki eins og það fyrra, sagði sú ófeimna kona, hún sló aldrei undan fyrir neinum og lét allt fara, 10 NYTT KVENNABLAÐ

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.