Dagblaðið Vísir - DV - 19.11.2005, Blaðsíða 22

22 LAUGARDAGUR 19. NÓVEMBER 2005
Helgarblað DV
iðfinnu Guðnadóttur, dagskrárgerðarmanns
aeyjum á sextugsaldri og settist á skólabekk
og liafa aldrei verið nánari.
nam:
k sig
amai

Gerður er í Myndlistarskólanum og er að opna sína fyrstu einka-
sýningu í Galleríi Smíðum og skarti á Skólavörðustíg. Guðfinna
er afar stolt af mömmu sinni og er að hjálpa henni að hengja upp
myndir þegar blaðamaður rekur inn nefið. Þær mæðgur gera
umsvifalaust hlé á upphengingunni og klifra niður úr stiganum
til að spjalla.
Gerður segist vera nokkur ný-
græðingur í myndlistinni en það
sést sannarlega ekki á myndunum,
enda segir Ragnheiður að alltaf hafi
leynst í henni dulinn listamaður.
„Hún var alltaf ofboðslega mynd-
arleg í höndunum. Alltaf að sauma
og prjóna. Það er líka merkilegt að
þegar pabbi lést árið 1999 fór hún að
mála til að takast á við sorgina. Það
komu margar skrýtnar myndir út úr
því."
„Þá var ég búin að fara á nokkur
námskeið í Vestmannaeyjum," segir
Gerður. „Ég hafði meira að segja
sýnt á samsýningu nemendanna og
á þeirri sýningu kom til mín maður
sem vildi endilega kaupa af mér
mynd. Þetta var áður en Guðni lést
og ég man að ég fór tO hans í skelf-
ingu og sagði honum frá þessu.
.Ætlarðu þá ekki að seljá mannin-
um?“ spurði Guðni hinn rólegasti og
auðvitað gerði ég það. Eftir þetta fór
ég svo alveg á fuíít að mála og hef
aUtaf selt talsvert."
Búa saman í Grafarvogi
Gerður skynjar ýmislegt fleira en
blasir við en er ekki skyggn. Hún
segist þó oft fá hvatningu að hand-
an. „Stundum er ég vakin upp um
miðjar nætur og bara verð að fara
fram og skissa. Það gerðist líka nokk-
uð mjög merkilegt fyrir nokkrum
árum þegar ég var stödd á Suður-
Englandi. Ég var inni á veitingastað
og það streymdi að fólk. Þá komu til
mín tveir menn og báðu um að fá að
setjast við borðið hjá mér. Þarna var
að hefjast miðUsfundur og þetta
voru miðlarnir. Þegar þeir stóðu upp
til að fara sneri annar þeirra sér að
mér og sagði: „Ég er með skUaboð til
þín. Þú átt að mála." Þetta fannst
mér mjög merkilegt," segir Gerður.
Nú er hún langt komin með
námið í Myndlistarskólanum og er
sem fyrr segir að opna sína fyrstu
einkasýningu.
Mæðgurnar hafa búið saman í
Grafarvoginum í nokkurn tíma og
segjast hafa kynnst alveg upp á nýtt.
„Við höfum aUtaf verið nánar en
aldrei eins og núna. Þó við séum
stundum í þann veginn að rífa eyrun
hvor af annarri ristir það ekki djúpt,"
segir Ragnheiður og hlær.
„Jú, jú, alltafnóg af
þeim. En okkur liggur
ekkert á, þeir koma
þegar þeir eiga að
koma," segja þær og
blikka hvor aðra.
„Ragga var ógurleg pabbastelpa,"
segir Gerður. „Hún er yngst og eina
stelpan, á þrjá eldri bræður, þannig
að hún var alltaf prinsessan hans
pabba síns. Ég var meira að ala upp
og siða tU. Ekki að ég hafi þurft að
vera mjög ströng, þau vom öU svo
frábær og aldrei neitt vesen á þeim.
Ragga var skemmtUegur ungling-
ur, mjög ákveðin og aUtaf mikUl kraft-
ur íhenni. Ég á óteljandi skemmtileg-
ar minningar, eins og tU dæmis þegar
hún kom heim eftir að hafa verið
busuð í skólanum. Hún var rennandi
blaut og öU út í skyri, en hvergi bang-
in. Hún hafði verið sett í búr og boð-
in upp. Sá sem var með hæsta boð í
hana bauð krónu og pabbi hennar
var nú ekki kampakátur með það."
Erfiður föðurmissir
Gerður var aldrei hrædd um
dótturina þega hún fór ung að taka
þátt í fegurðarsamkeppnum, en
pabbi hennar var hálfórólegur og
vildi ekki að hún færi utan í keppnir.
„Ef ekki hefði verið fyrir Heiðar
Jónsson hefði pabbi hennar aldrei
sleppt henni út. Við heimsóttum
hana svo einu sinni þegar hún var á
Ítalíu og eftir það var pabbi hennar
rólegur. „Nú fömm við róleg heim,"
sagði hann. „Ég er búinn að sjá að
stelpan spjarar sig.“
Ragga var ekki nema 17 ára þegar
Heiðar kom að máli við mömmu'
hennar og sagði henni að hún yrði
einn góðan veðurdag ungfrú ísland.
„Hann reyndist sannspár þar, karl-
inn," segir Gerður og brosir.
Ragga brosir á móti og segist
vissulega hafa verið mikil pabba-
stelpa en enginn hafi verið henni
Að handan Swndum
fær Gerður hvatn'mgu
að handan og þarfþá
að rífa sig upp um
miðjar nætur og skissa.
eins mikill styrkur og mamma henn-
ar þegar hann lést.
„Hún var sjálf miður sín af sorg
en gaf mér samt svo mikið. Við náð-
um saman á alveg nýjan hátt og
erum núnar alsælar að búa í sama
húsi. Mér finnst ég svo lánsöm að
eiga mömmu. Við erum samt ekkert
að trufla hvor aðra í tíma og ótíma,
mamma er niðri og ég er með
Tristan Gylfa uppi, en hann sækir
mjög í ömmu sína."
„Mér finnst líka yndislegt að geta
aðstoðað Röggu, ekki síst núna þeg-
ar hún er farin að vinna í íslandi í
bítið og þarf að fara eldsnemma af
stað á morgnana," segir Gerður.
Engir menn í spilinu
Ragnheiður er harla ánægð í nýja
starfinu en hún hafði reynslu af
vinnu í sjónvarpi og hafði áður unn-
ið á Poptíví. „Þetta er samt allt öðru-
vísi, mikiu alvarlegra og allt í beinni.
Þetta er bara svo samhentur hópur
sem stendur að þættinum, eins og
ein stór íjölskylda. Mér finnst ég
hafa allt í þennan þátt og geri auð-
vitað mitt besta. Ég hef alltaf fylgst
vel með því sem er að gerast, en ég
viðurkenni að ég ýti Heimi frekar út
í pólitíska umfjöllun og vil sjálf
skoða þetta mannlega."
Ragnheiði skortir ekki sjálfstraust
fyrir framan myndavélarnar enda
hefur hún unnið mikið í sjálfri sér og
verið með sjálfsstyrkingarnámskeið
Myndlistín í algleymingi
Gerður er með sýningu ó
myndunum sinum sem hún
málaði ísumar.
fyrir konur. Mamma hennar hefur
notið góðs af því.
„Ég hef verið að miðla þessu tii
mömmu. Ég dró hana líka með mér
í ræktina og nú er hún farin að æfa
með einkaþjálfaranum mínum. Ég
held henni líði betur í dag en oft
áður."
„Já," samsinnir Gerður. „Ég var
náttúrlega heimavinnandi með fjög-
ur börn og hafði ekki mikinn tíma
fyrir sjálfa mig. Það hefur heldur
betur breyst. Þegar krakkarnir voru
öll farin frá Eyjum og ég var orðin
ein eftir fannst þeim ómögulegt
annað en ég kæmi til Reykjavíkur. Eg
leigði þá húsið mitt f ár og lfkaði svo
vel í Reykjavík að nú er ég búin að
selja húsið. Ég á samt enn litla íbúð í
Eyjum sem ég get verið í þegar ég
heimsæki móður mína sem verður
reyndar 100 ára í næsta mánuði.
„Þá verðum við einmitt í Eyjum
og dönsum saman uppi á borðum,"
segir Ragnheiður.
„Að sjálfsögðu."
En eru engir menn á sveimi í
kringum mæðgurnar?
Jú, jú, alltaf nóg af þeim. En okk-
ur liggur ekkert á, þeir koma þegar
þeir eiga að koma," segja þær og
blikka hvor aðra.
Sýning Gerðar opnar með pompi
og prakt í dag klukkan 14 og stendur
til 2. desember.
edda@dv.is