Dagblaðið Vísir - DV - 19.11.2005, Blaðsíða 40

40 LAUGARDAGUR 19. NÓVEMBER 2005
Helgarblað DV
Myrti .
foreldra
kærust-
unnar
18
ára
gamall
drengur
í
Pensil-
vaníu
siturí
fang-
elsi sakaður um að hafa myrt
foreldra kærustu sinnar. David
Ludwig er sagðmr hafa skotið
Michael og Cathryn Borden eftir
að til rifrildis kom vegna sam-
bands hans við dóttur þeirra
Köru sem er aðeins 14 ára. Þau
höfðu fram aö því reynt að halda
sambandinu leyndu vegna ald-
ursmunarins. Ludwig mun
einnig sæta mannránsákæru eft-
ir að hann og Kara flúðu saman
eftir að morðin höfðu verið
framin, en Kara er álitin fómar-
lamb í málinu. Bæði ungmennin
eru sögð vera hrædd og ringluð
vegna atburðanna og hefur fjöl-
skylda Ludwigs lýst yflr samúð
til aðstandenda Borden-hjón-
anna.
Drap dreng
með loft-
riffli
í Suður-Yorkshire á Englandi
hefur 15 ára drengur verið
ákærður fyrir manndráp eftir að
12 ára drengur var skotinn í aug-
að með loftriffli. 39 ára karlmað-
ur hefur verið ákærður fyrir að
eiga vopnið sem var óskráð.
Lögreglan var kölluð að húsi þar
sem yngri drengurinn fannst
með áverka á auga og lést hann
daginn eftir. Réttarhöld munu
heíjast í næstu viku.
Fórnaði
bróður fyr-
ir lottó-
vinning
24 ára gamall maður frá
Imbali hefur verið fundinn sekur
um að myrða litla bróður sinn á
hrottalegan hátt. Tilgangurinn
var „muti“ eða mannleg fóm
sem átti að hjálpa honum að
vinna lottóvixming. Khayelihle
Alfred Dlamini nam drenginn, 4
ára gamlan, á brott frá heimili
móður þeirra, barði hann með
múrsteini og safnaði síðan blóði
hans og heilavökva í flát áður en
hann brenndi lfldð. Við réttar-
höldin reyndi hann að bera fyrir
sig geðveiki og kvaðst einnig
hafa verið andsetinn en sú vöm
var ekki tekin gild. Lögfræðingur
Dlaminis bað um að tekiö yrði
tíllit til þess að hann ólst upp við
mikla trú á svartagaldri og ætti
því að sleppa við dauðarefsingu.
Dómur verður kveðinn upp á
næstu dögum.
Morguninn 10. nóvember árið 1990 hélt hinn 21 árs Jamie Paxton í Ohio á veiðar
með krossbogann sinn. Móðir hans, Jean Paxton, var ekki orðin verulega áhyggju-
full þegar hann hafði ekki látið sjá sig um eftirmiðdaginn og gerði ráð fyrir að
veiðarnar hefðu borið árangur. Stuttu síðar keyrði lögreglubíll upp heimreiðina.
Jean hentist út á verönd þar sem hún sá eiginmann sinn styðja sig í angist við
stólpa og vissi þá fyrir víst að Jamie kæmi ekki framar heim.
Bréíaskriftir móður
leiddu til handtöku
fjöldamurðinuja
Jamie hafði fundist með þrjú skotsár, eitt í brjóstinu, eitt í hægra
hnénu og eitt í afturendanum. Veiðislys voru ekki óaigeng á
þessum slóðum í Ohio, en lögreglan vissi að hér var ekki um slys
að ræða. Skotsárin voru of mörg og það fundust engar vísbend-
ingar á staðnum, ekki einu sinni tóm skothylki. Það var ljóst að
Jamie hafði verið myrtur, en án vísbendinga gat lögreglan ekkert
aðhafst.
Móðir Jamie, sem gat ekki sætt
sig við þau málalok, hóf upp úr
þessu að skrifa bréf til morðingja
sonar síns og fékk þau birt í dag-
blaðinu. „Ég hata þig ekki,“ stóð í
einu bréfanna, „en ég syrgi son
minn og ef þú biður ekki guð um
Sakamál
fyrirgefningu muntu þurfa að þola
elda helvítis. Ég vorkenni fjölskyld-
unni þinni því þegar upp um þig
kemst mun hún þurfa að lifa með
því sem þú hefur gert."
Bréfin skila árangri
Þó Jean væri gert ljóst að ekkert
myndi hafast upp úr bréfaskrifum
hennar lét hún ekki deigan síga.
Næstum ári eftir dauða Jamie fékk
hún loksins svar. Bréfið lýsti morð-
staðnum í smáatriðum svo lögregl-
an var ekki í nokkrum vafa um að
hér væri hinn raunverulegi morð-
ingi á ferðinni. Hann sagði: „Ég
myrti Jamie vegna óviðráðanlegrar
þarfar til að drepa sem hefur
heltekið líf mitt. Ég fell undir lýsingu
ykkar á ijöldamorðingja en ég er
bara venjulegur maður sem á hús og
fjölskyldu."
Bréfið lýsti því hvernig morðing-
inn sá Jamie af tilviljun og ákvað að
drepa hann. Hann hafði ekki hitt al-
mennilega og því þurft að skjóta
þrisvar til að ganga úr skugga um að
Jamie væri látinn. „Ég veit þið hatið
mig og skil það vel. En þið hafið
hvorki vísbendingar, vitni né
ástæðu og munið því ekki leysa
þennan glæp.“
Þarna var hins vegar komin
fyrsta vísbending lögreglunnar og
var nú ljóst að hér var um
fjöldamorðingja að ræða.
Með verjanda Dillon var vistaöur i fangels-
inu sem hann vildi síst fara I.
Særðar kýr Fjöldamorðinginn Dillon var
haldinn kvalalosta og skemmti sér við að
skjóta með ör á kvikfénað.
Drykkfelldur morðingi með
kvalalosta
Stuttu síðar fannst Claude
Hawkins, 49 ára, skotinn í bakið á
uppáhaldsveiðistað sínum í Ohio.
Eins og í máli Jamies voru engar vís-
bendingar á staðnum og engin skot-
hylki. I þetta skiptið kom FBI að
málinu og upp komst að tvö svipuð
morð höfðu verið framin á svæðinu.
Um mánuði seinna lá svo fimmti
maðurinn í valnum.
Skipuð var leynileg nefnd til að
vinna að því að finna morðingjann
og meðal annars var unnin skýrsla
um hvernig mann hann hefði að
geyma. Skýrslan lýsti honum sem
hvítum karlmanni yfir þrítugt, mikl-
um veiði- og byssuáhugamanni sem
ætti mörg vopn. Hann væri yfir
meðallagi klár en héldi sig útaf fyrir
sig og leysti vandamál sín lúpulega.
Hann ætti lfldega við drykkjuvanda-
mál að stríða, gerði símaöt, kveikti í
og skyti á rúður og bfla. Einnig
myndi hann finna ánægju í því að
drepa og pynta dýr og hefði í beinu
framhaldi af því byrjað að drepa
menn sér til enn meiri ánægju.
Hægt að komast upp með
morð
Þegar skýrslan var birt í blaðinu
fóru hjólin loksins að snúast. Maður
að nafni Richard Fry hafði samband
við lögregluna og sagðist eiga vin
sem hann taldi að skýrslan ætti við.
Vinurinn hét Tom Dillon og höfðu
þeir félagar oft keyrt um á pallbfl,
drekkandi bjór og skjótandi á
skotmörk. Eitthvert sinn höfðu þeir
komið að augljóslega sjúkum flæk-
ingshundum sem Dillon hafði skot-
„Lögreglan hófeftirlit
með Dillon og varð
meðal annars vitni að
óhóflegri drykkju
hans og skotgleði."
ið og Fry hafði ekkert við það að at-
huga, enda taldi hann hundana bet-
ur setta dauða. Þegar Dillon aftur á
móti hóf að skjóta hunda á förnum
vegi varð Fry ekki um sel og benti
vini sínum á að það væri rangt að
skjóta gæludýr. Fry sagði enn frem-
ur að Dillon hefði mikinn áhuga á
fjöldamorðingjum og ræddi um þá
af miklum eldmóði.
Eitt kvöldið hafði Dillon skotið í
áttina að bónda og taldi Fry þá
skynsamlegast að slíta vinskapnum.
Nokkrum árum síðar lágu leiðir
þeirra saman aftur en Dillon sagðist
þá hafa látið af vafasamri iðju sinni
svo Fry taldi óhætt að hitta hann.
Uppfrá því fór þó skotgleði Dillons
að gera vart við sig á enn óhugnan-
legri hátt. Hann hafði orð á því við
Fry að það væri hægt að komast upp
með morð með því að skjóta menn
á veiðivöllunum því án ástæðu eða
vitna gæti lögreglan ekkert gert.
Öðru sinni spurði hann félaga sinn
hvort hann héldi að hann hefði ein-
hvern tímann myrt einhvem. Fry
sagðist ekki halda það. „Það sannar
að þú þekkir mig ekki mjög vel,"
sagði Dillon.
Ógeðfelldur og iðrunarlaus
karakter
Þegar lögreglan fór að grafast
fyrir um Dillon kom allt heim og
saman við það sem Fry sagði og
ljóst var að hér var um ógeðfelldan
persónuleika að ræða. Lögreglan
hóf eftirlit með Dillon og varð
meðal annars vitni að óhóflegri
drykkju hans og skotgleði. Þegar
lögreglan týndi honum eitt sinn á
eftirliti sínu gerðist það að fjöldi
kúa var skotinn með krossboga.
Kýrnar ýmist drápust eða þurftu
að þola miklar þjáningar. í ljós
kom að Dillon átti krossboga og
með hjálp Fry var hægt að tengja
örvarnar í kúunum við örvar
Dillons.
Þó það vantaði upp á sönnun-
argögnin ákvað lögreglan fljótlega
að handtaka Dillon. Fjölmiðlafárið
sem fylgdi í kjölfarið skilaði sér í
því að það gaf sig fram maður sem
hafði keypt byssu af Dillon, en það
var byssan sem hann hafði notað
Jean Paxton MóðirJamies sætti sig ekki við
að morðinginn gengi laus og hófað skrifa
opinber bréftil morðingjans.
til að drepa tvö af fórnarlömbum
sínum. Dillon fór fyrir rétt, en áður
en réttarhöldin hófust hringdi
hann í útvarpsstöð og játaði á sig
þrjú morðanna. Á endanum hlaut
hann lífstíðarfangelsi og fyrsta
möguleika á reynslulausn eftir 165
ár. Hann sýndi aldrei iðrun vegna
gjörða sinna.
Dillon á leið í réttarsal Vardæmdurl 165
ára fangelsi.
Jean Paxton gaf út yfirlýsingu
þar sem hún kallaði Dillon aumk-
unarverða gungu. Daginn eftir
fékk hún símhringingu frá Dillon
þar sem hann sagði að ummæli
hennar hefðu sært sig. „Það er það
sem þú ert," sagði hún. Símtalið
stóð yfir í klukkutíma og hvatti
Jean Dillon til að snúa sér til guðs.
„Ég hata þig ekki," sagði hún, „en
ég get aldrei fyrirgefið þér.“ Dillon
bað síðar yfirvöld um að senda sig
ekki til Lucasville sem er afar
harðsvírað fangelsi. Þegar Jean
frétti af þessu hóf hún undir-
skriftasöfnun fyrir því að hann
yrði fluttur einmitt þangað og fékk
yfir átta þúsund undirskriftir. Tom
Dillon situr nú í Lucasville.