Dagblaðið Vísir - DV - 19.11.2005, Qupperneq 28

28 LAUGARDAGUR 19. NÓVEMBER 2005
Helgarblað DV
Björgvin hallar sér að
loknum skóldegi Kós/
og skemmtileg stofa þar
sem fer velum alla.
Meadows-garðurinn í næsta
nágrenni Fjölskyldan fer ofti
garðinn þar sem krakkarnir fá
útrás fyrir hreyfiþörfina.
Vilborg Davíðsdóttir rithöfundur er búsett í Edinborg þar sem hún er að taka masterspróf í þjóðfræði.
Hún var nýlega stödd á íslandi til að fylgja ú hlaði fimmtu skáldsögu sinni, Hrafninum. Sögusvið
Hrafnsins er Grænland á fimmtándu öld, en sögur af konum úr fortíðinni hafa jafnan verið Vilborgu
hugleiknar. Vilborg tileinkar bókina sambýlismanni sinum, Björgvini Inga Valssyni, sem má segja að
hafi fengið hana í fertugsafmælisgjöf í 2000 eintökum.
Ljúft að vera ástfangin
Vilborg valdi þjóðfræðina af því
hana langar að sícilja fólk. Hún er
heilluð af því sem er yfirnáttúrulegt
og „hinum heiminum" sem hún kall-
ar svo, þessum sem er á mörkum
dags og nætur.
„Það er þessi heimur sem opnast
á jólanótt og áramótum, þegar kýrn-
ar tala, álfarnir flytjast búferlum og
allt getur gerst. Það gerist svo margt í
dögun og rökkurbyrjun og á mótum
áranna og árstíðanna. í rauninni hvar
sem landamæri finnast, huglæg eða
Vilborgu Davíðsdóttur er iðulega
ruglað saman við Vilborgu Dag-
bjartsdóttur rithöfund og barna-
kennara sem skrifar ljóð og efni fyrir
böm. Bækur Vilborgar Davíðsdóttur
em hins vegar sögulegar skáldsögur
sem fjalla um örlög merkilegra
kvenna á landnámsöld.
,Ætli mér leiðist ekki bara sam-
tíminnn?" segir Vilborg hlæjandi en
dregur samstundis í land.
„Nei, það er ekki það, mér finnst
þvert á móti ótrúlega margt spennandi
í samtímanum og sannarlega gaman
að lifa. Það em bara svo margar sögur
kvenna á landnámsöld ósagðar.
Krassandi og spennandi sögur sem
taka öllu fram sem er að gerast í sam-
tímanum. Þar em aldeilis sögur sem
myndu rata á forsíður dagblaðanna í
dag,“ segir hún og veit ömgglega hvað
hún syngur því hún hefur áralanga
reynslu í fjölmiðlum.
Fékk blaðamannabakteríuna
Vilborg er fædd á Þingeyri við
Dýrafjörð og bjó þar til íjórtán ára
aldurs, fimmta barn í sex systkina
hópi. Þaðan lá leið hennar á Héraðs-
skólann á Núpi þar sem hún segist
hafa lært sitt af hverju sem ekki var í
kennsluskránni.
„Þarna vom vandræðagemlingar
að sunnan og við vestfirsku
sveitakrakkarnir vomm fljótir að til-
einka okkur kúnstirnar úr borginni,"
segir hún og glottir. „Ég fór svo í
Menntaskólann á fsafirði og ætlaði
þaðan í háskólann og tók reyndar eitt
ár í ensku þar. Sumarvinna á Þjóðvilj-
anum varð þó sennilega örlagavaldur
í lffi mfnu því ég fékk blaðamanna-
bakteríuna. Ég var á Þjóðviljanum í
tvö ár og fór þá aftur vestur að vinna
á héraðsblaðinu Bæjarins besta og
bauðst svo aftur vinna á Þjóðviljan-
um og var þar þangað til hann fór á
hausinn árið 1991. Eftir það var ég í
hálft ár á DV og svo á fréttastofu
Bylgjunnar og Stöðvar tvö. Þaðan fór
ég á Rás tvö og var þar í tvö ár í
dægurmálaútvarpinu en sneri seinna
aftur á Lynghálsinn og var þar til
ársins 2000.“
Þrjú börn með þremur
mönnum
Þó að Vilborg sé ekki búin að vera
nema hálft ár í Edinborg finnst henni
hraðinn og breytingarnar í fjölmiðla-
heiminum á fslandi ævintýri líkastar.
„Ég finn það vel þegar ég er að
fylgja eftir bókinni minni og hitta
fyrrverandi kollega hvað spennan er
mikil, en það er auðvitað mikill kraft-
ur og sköpun í gangi,“ segir Vilborg
sem er komin í allt annan takt í Edin-
borg.
Þar er hún búin að koma sér nota-
lega íyrir í miðbænum með fjöl-
skyldu sína. Hún og Björgvin sambýl-
ismaður hennar eru í námi við há-
skólann í Edinborg og Katrín dóttir
Vilborgar sem er átján ára er í námi á
menntaskólastigi. Sonur hennar
Matthías Már, sem er ellefu ára, býr
hjá þeim í fh'um, en Vilborg og Björg-
vin eignuðust dótturina Sigrúnu
Uglu fyrir rúmu ári.
„Mér finnst það hljóma dálítið
skelfilega þegar ég segist eiga þrjú
börn með þremur mönnum, en
þannig er þetta nú bara," segir Vil-
borg og hlær. „Það er yndislegt að
eignast bam á þessum aldri, fólk ger-
ir grín að mér og segir að ég missi mig
alltaf í bleiuskipti á hveijum áratug,
en það hefur ýmsa kosti að hafa langt
á milli barna. Og auðvitað nýtur
maður þess á annan hátt að eignast
bam nálægt fertugu, þegar maður
hefur loksins náð einhverjum
þroska."
Bónorð á fertugsafmælisdag-
inn
Vilborg ljómar eins og sól þegar
skoða sögusvið nýjustu skáldsögu
sinnar, Hrafnsins.
Hlutverk konunnar að ala
hrausta karlmenn
„Það liggur mikil rannsóknar-
vinna á bak við allar bækumar mín-
ar," segir Vilborg. „Ég þarf að vita
bókstaflega allt um fólk á þeim tíma
sem bókin gerist til að geta skapað
raunverulegar manneskjur og raun-
verulega umgjörð um þær. Hrafninn
fjallar um Naaju, stúlku sem elst upp
í inútíaþorpi á Grænlandi á 15. öld en
er utangarðs og hrakin á brott,
brennimerkt sem nom. Hún kynnist
síðan norrænum mönnum og þeirra
kaþólska samfélagi þar sem menn
óttast skrælingja og iýrirh'ta. Ég er að
taka á mjög mörgum hlutum í þessari
sögu, ekki síst veiðimannasamfélag-
inu sem er mikið karlaveldi og hlut-
verk konunnar er fyrst og fremst að
ala hrausta veiðimenn. Ef henni tekst
það ekki er hún utangarðs. Það er
félagsleg. Það finnst mér í senn heiil-
landi og merkilegt."
Það getur hæglega vaknað sá grun-
ur hjá manni að Vilborg sé sjálf svolítið
göldrótt. Dökkt, vestfirskt yfirbragðið
og leiftrandi augun gætu virst búa yfir
vitneskju sem er ekki endilega þessa
heims. Vilborg hlær og segist ekki vera
vitund göldrótt. Hún hefur hins vegar
unnið mikið í sjálffi sér og öðlast jafrí-
vægi og sálarró.
Hún er líka ástfangin og það sést.
„Ég var ógurlega heppin. Björgvin var
á réttum stað á réttum tíma en ég var
búin að vera ein með tvö böm í sjö ár
þegar ég hitti hann. Það var mjög
þroskandi tími. Maður lærir að
standa á eigin fótum og finna út hvað
gerir mann raunvemlega hamingu-
saman og þá fyrst hefur maður eitt-
hvað að gefa. Björgvin Var nágranni
minn, nýfluttur á á Bræðraborgar-
stfginn og ég bjó á Bárugötunni. Við
hittumst bara á hominu."
Vilborg verður fjarlæg á svipinn
og horfir dreymin á hringinn sinn og
er örugglega komin í huganum til
Björgvins í Edinborg.
„Jú, það er ljúft að vera ástfangin,"
segir hún. „Ég er á leiðinni heim aftur
en kem hingað í desember tii að lesa
upp og fylgja bókinni betur eftir og
lesa upp. Jólin ætlum við hins vegar að
halda úti, sem mér iinnst mjög spenn-
andi þar sem ég hef aldrei áður haldið
jól í útlöndum." edda@dv.is
hún ræðir börnin og sambýlismann-
inn og segist aldrei hafa verið jafn
hamingjusöm.
Björgvin bað hennar á fertugsaf-
mælisdaginn hennar 3. september og
hún sagði að sjálfsögðu já. Brúðkaup-
ið verður þó ekki haldið í Edinborg.
„Fjölskyldna okkar og vina vegna
getum við eiginlega ekki gift okkur úti,
brúðkaup snúast nefríilega ekki bara
um brúðhjónin sjálf," segir Vilborg.
„Björgvin er samt búinn að'lofa að
giftast mér í skotapilsi, sem mér finnst
mjög glæsilegur búningur."
Til staðfestingar trúlofuninni fékk
Vilborg deihantshring með keltnesku
letri sem henni þykir ákaflega vænt
um. Hún sýnir mér þrjá aðra hringa
sem hún ber og eru allir etm'skir, einn
með rúnaletri, annar sem hún keypti
sér við Stonehenge í Englandi og
einn sem er ísbjamarhaus skorinn úr
hreindýrshomi. Þann hring keypti
hún þegar hún var á Grænlandi að
skiljanlegt í þessu samhengi, þar sem
lífið veltur á að því að hægt sé að
veiða sér til matar, en það sem er hins
vegar magnað er að enn skuli eima
eftir af þessari hugsun í okkar nútíma
tuttugustu og fyrstu aldar samfélagi.
Heimurinn sem ég er að fjalla um í
bókinni er mjög áhugaverður en vit-
að er að undir lok tíundu aldar sigldu
25 skip frá íslandi til Grænlands.
Fjórtán þeirra náðu landi og fólk nam
land á tveimur landsvæðum á
vesturstöndinni. Talið er að að um
aldamótin 1300 hafi afkomendur
landnámsmanna verið um tvö þús-
und talsins á Grænlandi en þegar
danski trúboðinn Hans Egede sigldi
til Grænlands árið 1721 í leit að nor-
rænum mönnum vom þeir horfnir
sporlaust af yfirborði jarðar. Ein-
göngu inútar fundust í landinu og
þrátt fyrir margar kenningar og
rannsóknir veit enginn fyrir víst hvað
varð um afkomendur norrænu
mannannna. Þetta er allt mjög dular-
fullt."
í dýragarðinum í Edinborg
Sigrún Ugla, Björgvin, Matthias
Már og Vilborg.
EKKIVITUND GÖLDRÓTT