Dagblaðið Vísir - DV - 19.11.2005, Blaðsíða 33

32 LAUGARDAGUR 7 9. NÓVEMBER 2005
Helgarblað DV
Hefndarþorsta for-
smáðra kvenna
hefur áður verið
gerð skil og
skemmst að minn-
ast kvikmyndar-
innar First Wives Club þar sem
fyrrverandi eiginkonur tóku sig til
og náðu sér niðri á fyrrverandi eig-
inmönnum. Fay Weldon gerði
þessu sama þema skil í She Devil
þar sem hin forsmáða kona breyt-
ist í forynju sem unir sér engrar
hvíldar fyrr en hefndum hefur ver-
ið náð. Svipað er upp á teningnum
í bók Mörtu Maríu og Þóru, en
þeirra saga gerist í rammíslenskum
veruleika í samtímanum og þær
voru ekkert að spá í að einhver
annar hefði gert eitthvað svipað
áður. Enda sérhver svik ný og sker-
andi og undantekningarlaust þau
verstu í heimi að mati þolandans.
Þó Marta María og Þóra hafi
eins og allar aðrar konur dottið um
karlmenn í svínsmynd á einhverj-
um tímapunkti í lífi sínu eru þær
báðar hamingusamlega trúlofaðar
þeim eina rétta núna. Marta María
kærastanum sínum til fjögurra ára,
Jóhannesi Ingimundarsyni sjón-
fræðingi, sem hún trúlofaðist í
Flórens í sumar, og Þóra mat-
reiðslumanninum og sjónvarps-
kokkinum Völla Snæ sem hún trú-
lofaðist í síðustu viku.
Alltof stór trúlofunarhringur
Þær stöllur mæta blaðskellandi
til þessa viðtals, enn ekki alveg
búnar að átta sig á að skriftum sé
lokið og ekkert eftir nema að fá
funheitt eintak af bókinni úr
prentsmiðjunni. Það gerist á
mánudaginn. Að ógleymdu því
náttúrlega að fylgja bókinni eftir
með upplestrum og hvers. kyns
uppákomum. Þær segjast til í hvað
sem er í þeim efnum. Og það fer
ekkert milli mála að þær hafa
skemmt sér vel við bókarskrifm.
Marta María mætir fyrst og Þóra
alveg í kjölfarið, nýkomin úr skart-
gripabúðinni og yfir sig hneyksluð.
„Ég ætlaði að láta minnka
hnullunginn," segir hún og veifar
sigri hrósandi trúlofunarskreyttri
höndinni. „Hringurinn er allt of
stór. Svo segjast þeir ekki geta
minnkað platínuhring og eru bún-
ir að vera með hann í tvo daga.“
Hún dæsir og hristir höfðið. „Ég
verð bara að plástra á mér puttana
eða éta saltkjöt. Kannski ég láti
grafa símanúmerið mitt inn í
hann. Eða nei, ég set bara annan
hring yfir.“
Jól á Bahamaeyjum
Þóra hefur sum sé verið trúlof-
uð Völla í rúma viku en hún kynnt-
ist honum þegar hún fór til Ba-
hama-eyja í maí.
„Það gerðist ekkert milli okkar
Völla þá,“ segir hún. „Honestly. En
svo rakst ég á Völla í Bankastræt-
inu í júlí. Hann vildi endilegabjóða
mér út en ég var ekki til í neitt,
langaði bara að vera á lausu.“
Fannst þér hann ekkert sætur?
„Jú, jú, ég var bara ekki að leita.
Hann var hinsvegar mjög þraut-
seigur og það endaði með að hon-
um var boðið í grillveislu með öll-
um vinum mínum. Ég ætlaði eigin-
lega ekki að þora en það gerðist
eitthvað strax þá. Hann var á land-
inu í fimm daga og við bara smull-
um saman. Það sem átti að verða
fimm daga ástarævintýri er orðið
grafalvarlegt og til frambúðar."
Völli er búsettur á Baham-
aeyjum þar sem hann rekur veit-
ingastað svo ást þeirra Þóru hefur
Hvaö myndirðu gera ef þú kæmir að stóru ástinni í lífi þínu upp í rúmi með
bestu vinkonunni og fengir svo að vita að framhjáhaldið hefði staðið í langan
tíma? Og til að bæta gráu ofan á svart væri vinkonan ólétt eftir gæjann?!
Það er eiginlega ekki nema tvennt í stöðunni. Annaðhvort að veslast upp úr
ástarsorg eða rísa upp og hefna sín. í nýrri skáldsögu Mörtu Maríu Jónas-
dóttur og Þóru Sigurðardóttur, Djöflatertunni, stendur aðalsögupersónan
frammi fyrir þessum fúla veruleika. Hún velur síðari kostinn og hefndir sín
grimmilega með aðstoð vinkvenna sinna.
Fundu hamingjuna
Þóra og Marta María
hafa báðarfundið
hamingjuna og eru
nýtrúlofaðar.

: jm*

V'.r- r
DV Helgarblað
LAUGARDAGUR 19. NÓVEMBER 2005 33
verið ræktuð með fjarskiptatækn-
inni.
„Hann hefur reyndar komið
nokkrum sinnum, en Guði sé lof
fyrir Skype," segir Þóra og skelli-
hlær. „Þetta er náttúrulega allt
öðruvísi að vera í svona fjarsam-
bandi en við höfum talað mikið
saman sem ég held að sé einmitt
lykilatriði í heilbrigðu sambandi."
Um jólin ætlar Þóra út til Ba-
hamaeyja ásamt fjölskyldu Völla úr
Aðaldalnum, en hann er fæddur á
bökkum Laxár. Bónorðið fékk Þóra
í Karíbahafinu.
Hringur í kuðungi
„Þetta var stórkostlegasta bón-
orð í heiminum. Völli er alltaf svo
grand á því en þarna sat hann bara
á móti mér og svitnaði. Svo rétti
hann mér kuðung og ég spurði
eins og fábjáni hvað ég ætti að gera
við hann. í þeim töluðu orðum valt
hringurinn út úr kuðungnum og
undir uppþvottavélina." Þóra
næstum grætur af hlátri.
„Ég spurði hann hvort hann
væri að biðja mín og fékk þetta frá-
bæra svar: „Bara ef þú vilt það.“ Ég
var ekkert að gera honum þetta
auðvelt og sagði að hann yrði þá að
minnsta kosti að spyrja, sem hann
og gerði. Og ég sagði já.“
„Nei, hann fór ekki á hnén,
hann var svo stressaður að þá hefði
örugglega liðið yfir hann." segir
Þóra og Marta María veltist um af
hlátri.
En Þóra er himinlifandi með
trúlofunina og mannsefnið og seg-
ir ekkert sjálfgefið þegar fólk er
komið á hennar aldur (hún er 29
ára) að hitta einhvern sem er ekki
með mikinn pakka í farteskinu.
„Völli á engin börn og enga
flókna fortíð þó hann hafi að sjálf-
sögðu verið við kvenmann kennd-
ur. Sem betur fer, ekki hefði ég vilj-
að fá hann splunkunýjan úr kass-
anum. Og ég hef svo sem kynnst
karlmönnum áður. En við hittumst
á hárréttum tímapunkti, erum
bæði að gera góða hluti og virðum
það hvort hjá öðru."
Brúðkaup í Aðaldal
Hvenær verður brúðkaupið?
„Örugglega næsta sumar, í Að-
aldalnum," segir Þóra og Marta
María skýtur því inn að þetta sér
plott hjá Þóru. „Hún ætlar að vera
á undan mér," segir hún. „Það var
nefnilega oft svona keppnisandi á
milli okkar meðan við vorum að
skrifa bókina. Ef önnur okkar var
duglegri hljóp kapp í hina."
Marta María var á undan með
sína trúlofun en hún trúlofaðist í
sumarfríinu sínu á ftalíu. Hún fékk
heldur ekki dæmigert bónorð.
„Við Jóhannes kynntumst fyrir
rúmum íjórum árum en vorum
svolítið sundur og saman til að
byrja með. Það tók okkur tíma að
finna rétta taktinn. En þegar við
fundum hann tókum við sam-
bandið föstum tökum og það hefur
gengið ofsalega vel. Hann er tíu
árum eldri en ég og á unglingsdótt-
ur. Stundum óska ég þess að hann
hefði átt fleiri börn því Fanney er
svo vel heppnuð og við erum mjög
góðar vinkonur. Mér þykir alltaf
vænna og vænna um hana eftir því
sem ég kynnist henni betur. „En
bónorðið var ekki hefðbundið. Ég
er svo erfið að því leyti að það hef-
ur aldrei verið hægt að gefa mér
neitt. Þegar ég var lítil skipti ég til
dæmis alltaf öllum jólagjöfum. Jó-
hannes vissi þess vegna að það
þýddi ekkert að mæta með ein-
hvern hring, ég yrði trúlega

Margttil lista lagt Mörtu
Mariu og Þóru erýmislegt
til lista lagt og hafa
nýveríð gefið út skáldsögu
sem þær skrifuðu saman.
hundóánægð með hann og segði
kannski bara nei út af því. Við
ræddum þetta og ákváðum að ef
við sæjum fallega hringa einhver-
staðar myndum við slá til. í fríinu
vorum við svo allt í einu stödd á
brú þar sem var fullt af skartgripa-
verslunum og þar voru hringarn-
ir.“
„Vá, keyptuð þið hann á gull-
brúnni í Flórens? Alveg eins og
Hillary Clinton?" segir Þóra.
„Díana prinsessa verslaði
þarna, eða svo var mér sagt. Mér
var líka sagt frá þeirri hjátrú að ef
hringarnir væru keyptir á þessari
brú yrði að kaupa lás sem væri
settur á brunn þarna í nágrenninu.
Annars héldi sambandið ekki. Mál-
ið var bara að lögreglan hefur ekki
undan að klippa lásana af brunn-
inum og þegar við vorum þarna
var brunnurinn vaktaður. Við
verðum bara að vona að samband-
ið haldi samt,“ segir Marta María.
Til Bahamaeyja í brúðkaups-
ferð
Hún er ekki búin að ákveða
hvenær brúðkaupið verður og seg-
ist haldin valkvíða. „Mín hugmynd
var alltaf að gera þetta í hádeginu á
virkum degi og fara svo í æðislegt
frf og láta engan vita fyrr en eftir
á.“
„Ég er að reyna að sannfæra
hana að um koma til Bahamaeyja í
brúðkaupsferð," segir Þóra.
„Auðvitað vil ég hafa þá hjá mér
sem mér þykir vænt um á þessum
degi,“ heldur Marta María áfram.
„Ég get bara ekki ákveðið hvaða
árstíð hentar best eða hvernig ná-
kvæmlega ég vil hafa þetta. Ég sé
ekki fyrir mér neina risaveislu
heldur vil ég hafa brúðkaupið lítið
og krúttlegt."
„Ekki Völundur. Hann ætíar að
bjóða 300-500 manns," segir Þóra.
„Hann er bara svona grand í öllu
sem hann gerir. Ég þarf að hafa
taumhald á honum sem er fyndið
þar sem ég er svo langt í frá jarð-
bundin sjálf. Hann er búinn að
plana allt, ég fæ bara að sjá um
skreytingarnar og kjólinn og er
reyndar þegar farin að máta."
Það er náttúrlega bara frábært
hvað stelpurnar eru ánægðar í sín-
um samböndum og langt frá ástar-
sorginni og hefndinni, en það er
nú samt það sem Djöflatertan fjall-
ar um. Hvernig kviknaði hug-
myndin fyrst allt er í svona fínu
standi hjá þeim?
Stórt skref að skrifa skáld-
sögu
„Ég skrifaði bók um Nylon-
stelpurnar í fyrra sem var mikil
törn," segir Marta María. „Eftir að
því lauk fann ég að mig langaði að
gera eitthvað meira. Ég hugsaði
mikið og fékk fullt af hugmyndum.
Við Þóra þekktumst en mér datt
hún nú reyndar ekki í hug þegar ég
var að hugsa um þetta. Það er stórt
skref að skrifa skáldsögu og maður
pikkar ekki bara í einhvern og seg-
ir, hey, eigum við ekki að skrifa
skáldsögu saman?"
Kom aldrei til greina að gera
þetta bara ein?
„Ég held ég hefði ekki fram-
kvæmt þetta núna ef ég hefði verið
ein,“ segir Marta María. „Ein-
hverntíma sátum við Þóra svo
saman, örugglega að sötra hvítvín,
þegar við fórum að ræða þetta og
hugmyndin varð til.“
„Ég ætíaði alltaf að skrifa barna-
bók," segir Þóra. „En þarna kvikn-
aði neisti að nýrri hugmynd og eft-
ir það varð ekki aftur snúið.“
„Lífið tók u-beygju,“ segir
Marta María og þær hlæja við
minninguna. „Allt í einu snerist líf-
ið um þessa bók.“
„Við hittumst með hvítu
fartölvunar á ólíklegustu stöðum
og skipulögðum okkur mjög vel.
Byrjuðum alveg blankó en lögðum
smátt og smátt grunninn að bók-
inni. Okkur fannst ekki nóg að
sagan fjallaði bara um stelpu í
samtímanum, það þurfti líka að
vera plott, eiginlega glæpur."
Svikin af kærastanum
Er þetta þá glæpasaga?
Þær verða samsærislegar í
framan. „Það er að minnsta kosti
hægt að segja að í bókinni sé daðr-
að við hið ólöglega."
Um hvað fjallar bókin nákvæm-
lega?
„Hún fjallar um stelpu í
Reykjavík sem er svikin hroðalega
af kærastanum og bestu vinkonu
sinni og hvernig hún í samráði við
hinar vinkonur sínar hefnir sín eft-
irminnilega. Það er nefnilega hægt
að gera allt mögulegt til að hefna
sín. Við unnum vinnuna okkar vel
og komumst að því að hægt er að
gera ótrúlegustu hluti í íslensku
samfélagi. Ef fólk vii hefna sín á
einhverjum getur það gert nánast
hvað sem er og það er ekkert grín.
Það er hægt að loka krítarkortum
viðkomandi, hægt að panta allt í
gegnum netíð á nafninu hans, gera
hann að áskrifanda að öllum
fjandanum. Það er meira að segja
hægt að fara heim til viðkomandi
með lásasmið og láta skipta um
skrá,“ segir Þóra.
„Þetta er svo lítið samfélag,“
segir Marta María. „Bara þjóðskrá-
in er kapítuli út af fyrir sig, þó
maður fái reyndar minni upplýs-
ingar þar en var til langs tíma."
„Það er líka þannig að ef þú
þarft að fá upplýsingar um ein-
hvern, segjum bara Júlla Jóns, er
pottþétt einhver í vinahópnum
sem veit eittíivað. Einhver sem
þekkir stelpuna sem svaf hjá hon-
um í fyrra og stelpuna sem þekkir
stelpuna sem hann sefur hjá núna.
Einhver var að vinna með honum
og svo framvegis. Við erum til
dæmis í kvennfélagi þar sem regl-
an er sú að ef einhver kynnist
manni leita allar upplýsinga. Hinar
fara á stúfana og spyrjast fyrir. Við
höfum forðað mörgum konum í
okkar hópi frá stórslysum á deit-
markaðinum," segja þær og hlæja
hástöfum.
Öskubuskuheilkennið
Hvernig er þá deitmarkaður-
inn? Eru stelpur enn að leita að
riddaranum á hvíta hestinum?
„Hann er ansi lífseigur draum-
urinn um riddarann og þann
hvíta," segir Þóra. „Ég leyfi mér að
segja að karlmenn sé uppteknari af
starfi sínu og frama en konurnar
meira í hreiðurgerð."
En eru þær eins og í bókinni að
leita að strákum sem eiga flotta
bíla ognóga peninga?
„Það skiptir greinilega svolitíu
máli. Konur vilja eignast ijöl-
skyldu. Ég þekki fáar konur sem
fara sjálfviljugar út í einstæðra
mæðra pakkann. Þær vilja frekar
tryggja sig og börnin og eiga mann
sem skaffar vel, Þannig er þetta nú
í reynd þó mikið hafi áunnist í
kvennabaráttunni," segir Þóra.
„Þetta er öskubuskuheilkennið,
leifar frá fyrri tíð, en því miður enn
örlítið alið upp í konum."
En hvað með hefndina. Er hún
jafn sæt og fólk heldur?
„Þetta snýst að mestu leyti um
að endurheimta sjálfsvirðinguna.
Brotna sjálfið krefst þess að fá
uppreisn æru. Það sem er svo sárt
hjá okkar sögupersónu eru svikin
og það að hafa verið höfð að al-
gjöru fífli. Það er náttúrlega óbæri-
legt. Hún er niðurbrotin, gjörsam-
lega hrunin, og þarf svo að mæta
gerpunum sem sviku hana þegar
hún fer að leita sér sáluhjálpar í
Kringlunni. Þar spássera þau fram-
hjá hönd í hönd og eru alltaf að
stoppa til að fara í sleik. Það verður
bara ekki verra. Þetta er svo mikið
virðingarleysi. Að mannhelvítið
geri sér ekki grein fyrir að honum
var rétt hjarta á silfurfati sem hann
trampar á án þess að blikna.
En þegar öllu er á botninn
hvolft verður þetta bataferli hjá
okkar sögupersónu. Hún endur-
uppgötvar sjálfa sig og kemst að
því að hana langaði eiginlega
aldrei að verða þriggja barna stjúp-
móðir og eiga líf með Berta
sjálfselska í fína húsinu hans. Hún
hefði aldrei komist nálægt því að
verða númer eitt í hans lífi og það-
an af síður sínu eigin. Þetta í raun-
inni hennar þroskasaga."
En meira um deitmarkaðinn?
„Já, hann.“ Marta María hlær.
„Maður sem ég þekki komst einu
sinni mjög vel að orði þegar hann
sagði: Þið farið niður í bæ eftir
myrkur, undir áhrifum áfengis, og
ætlið að velja ykkur lífsförunaut.
Þið mynduð hinsvegar aldrei velja
ykkur bíl í þessu ástandi.
En í alvöru, fyrir konur á okkar
aldri er ekki um auðugan garð að
gresja. Yfirleitt er maður að kynn-
ast einhverjum sem er að koma út
á markaðinn aftur, „farinn að spila
í annarri deild". Við vorum alveg
ljónheppnar að ekki sé talað um
kærastana okkar sem duttu um
okkur sem erum afbragð annarra
kvenna."
Er einhver boðskapur í þessari
bók?
„Við erum náttúrlega aðallega
að skemmta fóki, en í bókinni er
alvarlegur undirtónn. Það er til
dæmis reiknað út í bókinni hvað
ástarsorgir kosta ríkissjóð, sem eru
engar smáupphæðir. Það má ekki
vanmeta ástarsorgina."
„Hún heltekur fólk meðan það er
verst haldið og svo má það ekki einu
sinni syrgja,“ segir Þóra. „Ég man
eftir vinkonu í ástarsorg sem sagðist
frekar hafa óskað að viðkomandi
dæi. Þá hefði hún getað syrgt eðli-
lega. í staðinn voru allir að segja
henni að fara í leikfimi og megrun
og að farið hefði fé betra. Ég vona að
þeir sem eru í ástarsorg geti haft
gagn af þessari bók og allir hinir sem
hafa gaman að góðu gríni."
En eru einhverjar forvarnir við
ástarsorg og svikum ?
Þær horfa hugsandi á mig.
„Sennilega ekki," segir Marta
María. „Ef maður ætlar að lifa til
fulls verður maður að taka áhætt-
una. Það þýðir ekki að ætla að
elska 50%, svona ef ske kynni að
manni verði dömpað. Maður verð-
ur að geta tekið hlutina alla leið og
ef þeir fara illa er ekkert annað en
að taka því. Það er þá bara verkefni
að fást við. En vonandi fá konur
nýjar og nastý hugmyndir um
hefndir við lesturinn.“
„Já," segir Þóra. „Það koma
vondir dagar og góðir og mikilvægt
þegar vondu dagarnir koma að gef-
ast ekki upp. Númer eitt er að
rækta sjálfan sig og treysta því að
allt muni þetta jafna sig með hjálp
góðra vinkvenna. Og sigurinn felst
að sjálfsögðu ekki í að ná í viðkom-
andi aftur heldur vilja hvorki heyra
hann né sjá þegar hann kemur
skríðandi."
edda@dv.is