Neytendablaðið - 01.12.2001, Qupperneq 17

Hárlitun
Saga tveggja Dana sem sköðuðust í
Ég var eins
og skrímsl
Anders Drejer Madsen er 20 ára nemi
í Kaupmannahöfn. Hann hefur marg-
oft litað á sér hárið, oftast svart eða al-
veg hvítt. Haustið 1999 gerðist svo
þetta: „Eg litaði hárið á mér svart með
venjulegum lit sem hægt er að kaupa í
verslunum og gerði allt nákvæmlega
eins og venjulega. Eftir nokkra tíma
tók ég eftir því að eitthvað var samt
öðruvísi. Viðbrögð líkamans voru
hröð og heiftarleg, útbrot og kláði í
hársverðinum og efri hluta líkamans
og andlitið bólgnaði vegna vökvasöfn-
unar. Eg varð gjörsamlega eins og
skrímsl, höfuðið bólgnaði svo mikið
að það varð tvöfalt að stærð og það
vætlaði úr hársverðinum.“
Anders hafði samband við lækni
sem ráðlagði ofnæmisáburð og vildi að
Anders léti krúnuraka sig því í hárinu
Stöðug
vanlíðan
Föstudaginn 14. apríl árið 2000 fékk
Lene Klarskov Jensen rautt hárskol á
hársnyrtistofunni sinni. „Eg hef aldrei
áður látið lita á mér hárið en hár-
greiðslukonan freistaði mín, henni
fannst að við ættum að gera eitthvað
nýtt og ég hugsaði með mér að ef ég
sæi eftir þessu þá væri þetta nú bara
hárskol sem þvæst úr með tímanum.“
Næsta dag fór Lene til Englands á
námskeið. I flugvélinni á leiðinni fór
hana að svíða í hársvörðinn, síðan
bólgnaði upp rönd á húðinni þar sem
hárvöxturinn byrjar, svæðið varð rautt
með smáum blöðrum sem vætlaði úr,
hana sveið eins og þetta væri ætandi.
Þegar til Englands kom var farið með
Lene á spítala þar sem hún fékk of-
næmislyf. Samt versnaði henni
stöðugt, allt andlitið bólgnaði upp og
vökvasöfnun var svo mikil að hún gat
varla opnað augun. Bólgan leitaði
einnig niður hálsinn og hún átti erfitt
með andardrátt. Þá var hún lögð inn til
rannsóknar og sprautuð með ofnæmis-
lyfjum og verkjastillandi lyfjum.
væri efni sem hann þyldi ekki. Það liðu
3-4 vikur þangað til útbrotin og bólgan
hurfu, en mörgum mánuðum síðar fékk
hann aftur útbrot í andlit og á hand-
leggi. Sérfræðingur í húðsjúkdómum
komst að þeirri niðurstöðu að Anders
hefði ofnæmi fyrir svörtu litarefni.
Bólgan fór að hjaðna viku síðar og
fór Lene þá heim. Hún hafði samband
við sjúkrahúsið í Herlev og eftir skoð-
un þar var henni sagt að það versta
væri liðið hjá. Um vorið og sumarið
fann hún samt sífellt til vanlíðunar.
„Það var einkennileg tilfinning í höfð-
inu eins og það væru einhver óþægindi
undir húðinni á enninu og í kringum
augun,“ sagði Lena í samtali við
Tœnk-Test. „Eg vann við garðyrkju-
störf en gat alls ekki verið í sól svo
vinnan reyndist mér ofviða.“
í ágúst, fjórum mánuðum eftir með-
höndlunina á hársnyrtistofunni, fann
kjölfar hárlitunar
„Ég þoli ekkert með svörtum hárlit.
Til dæmis má ég ekki snerta hár á öðr-
um ef það er litað. Fyrir nokkrum
mánuðum svaf ég í svefnpokanum
mínum og varð viðþolslaus vegna þess
að í pokanum leyndist þetta efni frá
fyrri tíð. Ég get aldrei framar litað á
mér hárið, en hugsanlega kemur að
því að kærastan mín má lita sitt.“
Lena enn fyrir vanlíðan, vökvasöfnun í
andliti og í kringum augun. í
blóðprufu kom fram að bólgur væru
enn einhvers staðar í líkamanum.
Nokkrum vikum síðar fór hún að fá
slæman höfuðverk og sjóntruflanir.
„Mér hefur liðið hræðilega síðastliðið
eitt og hálft ár. Ég er búin að missa
vinnuna og hef líka glatað hluta af fé-
lagslegu lífi mínu, því ég þoli ekki að
vera innan um margt fólk vegna höf-
uðkvalanna. Ég get ekki sannað að
þessi vanlíðan stafi af hárlituninni, en
ég hef á tilfinningunni að sú sé raunin,
mér hefur liðið illa alveg síðan ég lit-
aði á mér hárið á sínum tíma.“
NEYTENDABLAÐIÐ - desember 2001
17