Morgunblaðið - 01.06.2012, Side 33

MINNINGAR 33
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 1. JÚNÍ 2012
✝ Guðrún Briemfæddist í
Reykjavík 21. mars
1932. Hún lést á
hjúkrunarheim-
ilinu Sóltúni 24.
maí 2012. For-
eldrar hennar voru
Gunnlaugur E.
Briem, ráðuneyt-
isstjóri, f. 5. febr-
úar 1903, d. 28.
júlí 1999 og Þóra
Garðarsdóttir Briem, húsmóðir,
f. 25. júlí 1905, d. 18. janúar
1999. Bræður Guðrúnar voru:
Eggert Briem læknir, f. 15.
júní 1937, d. 3. febrúar 1983,
kvæntur Halldóru Kristjáns-
dóttur Briem sem er látin, börn
þeirra eru Gunnlaugur Þór,
Birnir Kristján, Eggert og
Hrund; Garðar Briem tækni-
fræðingur, f. 1. júlí 1945,
Þráinn og Óttar; Magnús Þór
verkfræðingur, f. 13. apríl
1967, dóttir hans er Catherine;
Þóra hjúkrunarfræðingur, f. 6.
júní 1970, kvænt Jóni Ein-
arssyni, börn þeirra eru Ragn-
ar Már, Þráinn Örn og Magnús
Orri.
Guðrún lauk prófi frá
Kvennaskólanum í Reykjavík
1950. Stundaði nám við Sorø
Husholdningsskole sumarið
1951. Lauk námi við Hjúkr-
unarskóla Íslands 1955. Vann
sem hjúkrunarfræðingur að-
allega í Reykjavík og í eitt ár á
Massachusetts Memorial Ho-
spital í Boston. Guðrún lauk
hjúkrunarkennaranámi við
Kennaraháskóla Íslands 1979.
Vann um tíma sem prófdómari
og kennari í heilsufræðum og
aðhlynningu sjúkra við
Kvennaskólann og Þroskaþjálf-
araskóla Íslands.
Útför Guðrúnar fer fram frá
Dómkirkjunni í Reykjavík í
dag, 1. júní 2012, kl. 15.
kvæntur Hrafn-
hildi Egilsdóttur
Briem fjár-
málastjóra, börn
þeirra eru Egill líf-
efnafræðingur,
Gunnlaugur Einar
iðnaðartæknifræð-
ingur og Þóra
Björg viðskipta-
fræðingur.
Eiginmaður
Guðrúnar er Þrá-
inn Þórhallsson prentsmiðju-
stjóri, f. 30. október 1931. Þau
giftust 22. júní 1957. Börn
þeirra eru: Gunnlaugur við-
skiptafræðingur, f. 30. júlí
1960, kvæntur Sigríði Einars-
dóttur, börn þeirra eru Anna
Guðrún og Einar; Þórhallur
fornleifafræðingur og teiknari,
f. 24. janúar 1962, kvæntur Sif
Ormarsdóttur, börn þeirra eru
Rúmlega tvítug kom ég inn í líf
Guðrúnar Briem, Rúnu, sem til-
vonandi fyrsta tengdadóttir. Frá
upphafi tók hún mér opnum örm-
um. Læknisfræðin var sameigin-
legt áhugamál okkar en heilbrigð-
ismál voru Rúnu ætíð hjartans
mál og hún hafði mikinn metnað
fyrir hönd heilbrigðisstéttarinnar
allrar.
Rúna ólst upp á góðborgara-
legu embættismannaheimili í
Reykjavík og ekki er víst að
hjúkrunarstarf hafi verið það sem
stórkaupmaðurinn, afi hennar, sá
fyrir sér þegar hann kenndi litlu
telpunni að sitja rétt til borðs með
því að setja bækur undir báða
handarkrikana. En Rúna valdi
sér sína eigin braut. Tengdamóð-
ir mín var hugsjónarkona með
fórnarlund. Að hjúkra öðrum og
hlúa að þeim sem minna mega sín
veitti henni lífsfyllingu. Hún var
einnig metnaðarfull fagmann-
eskja og að námi loknu hélt hún
til Bandaríkjanna til þess að öðl-
ast frekari starfsreynslu. Þegar
heim kom vann hún á Landspít-
alanum og síðar á Landakotspít-
ala og sem hjúkrunarfræðingur í
Árbæjarskóla.
Samhliða hjúkrunarstarfinu,
og síðar eingöngu, annaðist Rúna
stórt heimili. Hún lagði metnað
sinn ekki síður í að sinna húsmóð-
urstarfinu vel en menntun sína á
því sviði sótti hún m.a. til hins
fornfræga húsmæðraskóla í Só-
rey á Sjálandi. Fjölskyldan og
heimilið var í forgrunni og því var
hún heimavinnandi mestan part
ævinnar en einnig gerði slæmt
mígreni henni erfitt fyrir að sam-
eina húsmóðurstarfið hjúkrun-
inni. Það var henni mikið gleðiefni
þegar Þóra dóttir hennar fetaði í
fótspor hennar og gerðist hjúkr-
unarfræðingur. Þá vorum við líka
orðnar þrjár sem gátum kryddað
kvöldverðinn með spítalasögum.
Á langri ævi nutu margir góðs
af umhyggju Rúnu, ekki síst
barnabörnin. Hún hafði einstakt
lag á börnum, sá alltaf til þess að
þau hefðu eitthvað fyrir stafni.
Það var gott að eiga hana að þeg-
ar fjölskyldan flutti heim frá Sví-
þjóð en við bjuggum þá tíma-
bundið á neðri hæðinni hjá
tengdaforeldrum mínum. Sér-
staklega var þessi tími dýrmætur
fyrir syni mína sem eftir öll árin
erlendis gátu nú styrkt tilfinn-
ingaböndin við ömmu sína. Hún
var ávallt til staðar fyrir þá og
þegar ég var fjarverandi gaf hún
strákunum mínum að borða,
soðna ýsu og rauðgrautinn góða í
eftirmat sem alltaf kláraðist.
Tengdamóðir mín var ákaflega
virðuleg og glæsileg kona. Þrátt
fyrir erfið veikindi tókst henni að
halda reisn sinni til hinstu stund-
ar og á áttræðisafmælinu geislaði
hún í návist ættingja og vina. Í
faðmi fjölskyldunnar kvaddi hún
stuttu síðar á þann hljóða máta
sem henni var svo eiginlegur.
Sif Ormarsdóttir.
Í dag verður jarðsungin mág-
kona mín Guðrún Briem. Það er
liðin tæp hálf öld síðan leiðir okk-
ar lágu fyrst saman. Hún var
kona, sem ávallt var boðin og búin
ef hún einhvers staðar gat lið-
sinnt enda hafði hún valið að setj-
ast í Hjúkrunarkvennaskóla Ís-
lands að loknum
kvennaskólaárum sínum og sinna
því starfi af lífi og sál. Mörgum
árum síðar innritaði hún sig í Há-
skóla Íslands til að mennta sig
frekar í hjúkrunarfræðum. Ég
horfði á þennan feril hennar með
aðdáun.
Hún kunni að njóta lista og búa
heimili sitt fögrum munum af
mikilli smekkvísi án nokkurs
íburðar. Þau hjónin ferðuðust
víða og eignuðust margar ljúfar
minningar frá hinum ýmsu vögg-
um heimsmenningarinnar.
Guðrún var mikil móðir og
amma og naut þess að sjá hve
börnin spjöruðu sig vel í lífinu.
Þau hjónin reistu einstaklega fal-
legan sumarbústað, sem hún því
miður gat ekki notið eins og til
var sáð vegna alvarlegs heilsu-
brests. Það var aðdáunarvert að
sjá hvernig Þráinn hugsaði um
Rúnu sína síðustu árin, sem lýsir
best einstaklega nánu sambandi
þeirra í 55 ára hjúskap.
Megi minningin um Guðrúnu
Briem lifa, með kærri þökk fyrir
allt og allt.
Hrafnhildur
Briem.
Ég kveð þig, hugann heillar minning
blíð,
hjartans þakkir fyrir liðna tíð,
lifðu sæl á ljóssins friðar strönd,
leiði sjálfur Drottinn þig við hönd.
(Guðrún Jóhannsdóttir.)
Nú kveður yndisleg kona þetta
líf og fer til æðri heima. Nú á
bjartasta tíma ársins og fuglarnir
syngja sem mest, kveður hún eft-
ir erfið veikindi. Við vorum allar
saman í Kvennaskólanum í
Reykjavík í fjóra vetur og urðum
góðar vinkonur og erum það enn.
Rúna var yndisleg kona, alltaf
tilbúin að hjálpa og gera allt fyrir
aðra eins og hún gat. Hún gaf
mikið af sér. Það er svo margt
sem kemur upp í hugann, allar
skemmtilegu stundirnar sem við
áttum saman, þetta geymum við
allt hjá okkur. Elsku Rúna okkar,
við söknum þín mikið, en svona er
lífið oft erfitt. Við kveðjum þig
elsku góða vinkona okkar.
Við sendum Þráni og börnum
þeirra okkar dýpstu samúð og
megi Guð styrkja ykkur í sorg-
inni.
Hildur, Lára, Valborg
(Stella.)
Það var 2. janúar 1952 sem við
hittumst fyrst í „kirkjunni“ á háa-
lofti Landspítalans, sem þá var
kennslusetur Hjúkrunarskóla Ís-
lands, til þess að hefja nám í for-
skólanum.́
Í „kirkjunni“ var einn þak-
gluggi. Til þess að opna eða loka
þurfti langa stöng sem náði að
verða miðdepill, setja svip á dag-
legt líf, fylgja okkur í minning-
unni, sem bitbein og hláturvaki.
„Hollið“ okkar var orðið til.
Við vorum fjórtán og komum
víða að. Flestar bláókunnugar,
aðrar þekktust lauslega.
Námstímann á „Lansanum“
bjuggum við á heimavist, sem var
staðsett á efstu hæð og í risi
gamla Landspítalans.
Í hópnum var há og grönn
stúlka, bjartleit, broshýr og snör í
snúningum Guðrún Briem, eða
Rúna, eins og við nefnum hana
ávallt.
Það er margt minnisstætt við
Rúnu. Hún var á sérstakan hátt
svo eðalborin, hafði göfgi yfir sér
og milda reisn sem er fátíð. Hún
var myndarleg, glaðsinna fé-
lagsvera. Hjálpleg og reiðubúin
til liðveislu, einörð og einlæg í
allri framkomu. Þótt við kæmum
úr afar ólíkum kringumstæðum
ríkti góður andi í hópnum. Góðlát-
leg stríðni á gleðistundum. Rúna
kættist með sínum létta hlátri og
fyrtist aldrei.
Við vorum sendar á stærri
sjúkrahúsin úti á landi. Framtíð-
arörlög sumra í hópnum ráðin.
Athygli og eftirtekt ungu mann-
anna á staðnum þegar nemana
bar fyrir augu skerptist. Þráinn
var einn af þeim.
Rúna fór norður, Þráinn kom
suður. Í fyllingu tímans stofnuðu
þau fallegt heimili, eignuðust
börnin fjögur og voru einstaklega
samhent við það sem bar að hönd-
um.
Ást og gagnkvæm virðing ein-
kenndi samband þeirra alla tíð.
Saumaklúbbarnir héldu okkur
saman. Rúna kom meðan hún gat
og við söknum hennar eftir að
hún treysti sér ekki lengur til að
koma.
Kynnin við makana jukust og
við fylgdumst grannt með afkom-
endum hver annarrar í „hollinu“.
Rúna var einörð og skoðana-
föst, hjá henni var aldrei neitt af
því bara, hún hafði gjörhugsað
málin og tekið afstöðu sem ekki
var auðbreytt.
Samtímis var hún einkar við-
kvæm, var alltaf kalt, hafði óþol
og ofnæmi fyrir ýmsu.
Það er sennilega ofviða okkur
hinum að skilja til hlítar þann sem
þannig líður.
Sorgum og andstreymi var
tekið af æðruleysi.
Við minnumst boðanna á heim-
ili foreldra Rúnu í reisulega hús-
inu við Tjarnargötu, í sumarbú-
stað þeirra við Elliðavatn.
Menning, umhyggja og hlýleiki í
fyrirrúmi.
Vinnuferðanna til endurbóta
Kvennabrekku. Ferðarinnar í
Veiðihúsið í Laxárdal, orlofshúsin
á Flúðum. Ótal veitingahúsaferða
og veisluhalda. Boðsins til þeirra
Þráins í fallega sumarbústaðinn
fyrir austan, þar sem við skondr-
uðum á eftir Þráni upp um alla
móa til þess að sjá allan gróður-
inn. Þvílíkar viðtökur.
Ekki síst mun áttræðisafmælið
hennar vekja bjarta og hlýja
minningu. Hún var svo falleg og
fín, brosleit og glöð að undrum
sætti.
Að loknu þessu erfiða
sjúkdómastríði þar sem Þráinn
og þeirra nánustu hafa sýnt ein-
stakan styrk og reisn sendum við
þeim öllum okkar innilegustu vin-
akveðjur og biðjum þeim farsæld-
ar og gæfu um ókomna tíð.
F.h. „hollsins“ okkar,
Jóna Valgerður
Höskuldsdóttir.
Guðrún Briem
Ástkær frændi minn og vinur
er látinn. Að setjast niður við að
skrifa minningargrein um hann
Sveina eins og hann var alltaf
kallaður er ekki einfalt. Sveini
var einstakur maður trúr sjálf-
um sér og öðrum, Sveini var
fyrst og fremst Strandamaður
sem þótti vænt um hið góða svo
og náttúruna þar sem hann ólst
upp. Sveini ólst upp í Litlu-Ávík
í stórum barnahópi sem öll lifa
hann nema móðir mín Halla sem
dó langt fyrir aldur fram.
Þegar ég var í sveit hjá ömmu
í Litlu-Ávík var Sveini í raun
farinn að heiman þó svo að her-
bergið hans væri alltaf til reiðu
þegar hann kom. Það var alltaf
mikið fjör í kringum Sveina og
Sveinbjörn
Sveinbjörnsson
✝ SveinbjörnSveinbjörnsson
fæddist í Litlu-Ávík
í Árneshreppi 15.
október 1944. Hann
lést á sjúkraskýlinu
í Bolungarvík 12.
maí 2012.
Útför Svein-
bjarnar fór fram
frá Ísafjarð-
arkirkju 18. maí
2012.
þótti honum sérlega
gaman að stríða
mér og mér svo
sem leiddist það
ekki, enda fékk
hann stríðnina
borgaða til baka og
þá helst tvöfalda.
Það er margs að
minnast frá þessum
árum hvort sem ég
fékk að fara með
honum á sjó eða
annað, mér er sérlega minnis-
stætt eitt sumar að það komu
margir gestir til ömmu, við
Sveini vorum sendir út í hlöðu
til að sofa í ullinni sem var þar
fyrir, og mikið reyndi hann að
segja mér draugasögur það
kvöldið og fram á nótt svo að ég
mundi nú örugglega þurfa að
fara inn til ömmu vælandi um að
í hlöðunni geti ég ekki sofið,
auðvitað sofnuðum við báðir í
mýksta rúmi sem við höfðum
nokkurntíma sofið í.
Það urðu mikil þáttaskil í lífi
Sveina þegar hann kynnist Ingi-
björgu Skúladóttur frá Ljótunn-
arstöðum, það endaði með því að
þau stofnuðu heimili þar og
byrjuðu búskap. Hjá þeim var
ég mjög mikið bæði mér til
skemmtunar svo og að hjálpa
við búskapinn eins og ég gat,
reyndar bjó ég svo um skeið hjá
þeim þegar ég var að vinna í
sláturhúsunu á Borðeyri, það
var gott að vera hjá þeim Ingu
og Sveina, en nú eru þau bæði
fallin frá, Inga fyrir nokkrum
árum á besta aldri.
Á Ljótunnarstöðum varð
Sveini fyrst var við veikindi sín
sem hrjáðu hann svo alla tíð en
það var Parkinson. Frá Ljótunn-
arstöðum fluttu þau að Norð-
urfirði í Árneshreppi og byrjuðu
að byggja þar allt upp með mikl-
um sóma, bæði nýtt fjárhús svo
og hlöðu vélaskemmu o.fl. Þegar
maður hugsar til baka þá sér
maður hvað hann Sveini frændi
var bæði ákveðinn svo og ósér-
hlífin í allri þessari uppbyggingu
orðinn svo veikur af Parkinson,
það eru bara heljarmenni sem
mundu þrjóskast svona áfram.
Hverjum öðrum en Sveina hefði
dottið í hug að setja niður
hellur, svo og bönd o.fl. til að
hann gæti gengið á milli húsa og
í versta falli þurfti svo líka að
sparka í hælana á honum svo að
hann kæmist af stað, Guð minn
góður, hvað hann var erfiður á
þessum árum, hann vildi ekki
gefast upp og gerði það heldur
aldrei.
Í öllum þessum veikindum
sínum gafst hann aldrei upp. Að-
eins einu sinni á ævinni sá ég
Sveina vonsvikinn en það var
eftir að hann kom úr aðgerð frá
Svíþjóð sem hann svo og við öll
vorum svo vongóð um að hann
fengi bata við, þó ekki nema svo-
lítinn. Elsku besti vinur minn,
nú ert þú kominn á æðri stað og
þar færð þú hvíldina sem þú átt
svo skilið. Guð mun taka á móti
þér opnum örmum. Skúli, Ása,
Sveinbjörg og börn, sendi ykkur
mínar samúðarkveðjur
Rafn og fjölsk.
Elsku Sveini minn, það er
margs að minnast. Þegar þú
veiktist kom ég alltaf til ykkar
Ingu í Norðurfjörð II í Árnes-
hreppi sem þú seldir ferðafélag-
inu. Þar eru margar skemmti-
legar gönguleiðir, t.d. upp á
Drangajökul. Ég kom í Norður-
fjörð og hjálpaði til með hey-
skapinn, ég man alltaf þegar þú
og Siggi fóruð á rekann á litlu
trillunni með drumba í eftirdragi
og fulla trilluna af rekavið,
stundum kom ég með á skak. Þú
sagðir mér frá þegar þið Guð-
mundur í Stóru-Ávík funduð
sprengiefni í fjörunni og þið
gerðuð sprengjuna virka, þú
varst fluttur með brunasár með
sjúkraflugi til Reykjavíkur. Þeg-
ar mamma Halla veiktist var ég
hjá ömmu Dísu í Litlu-Ávík
fyrstu tvö árin mín og síðan
fram að fermingu.
Elsku Skúli, Sveinbjörg og
börn, ég sendi ykkur mínar sam-
úðarkveðjur.
Heimir Guðjónsson.
✝
Okkar elskulega
SVEINFRÍÐUR H. SVEINSDÓTTIR,
Reykjahlíð,
verður jarðsungin frá Skálholtskirkju laugar-
daginn 2. júní kl. 14.00.
Sveinn Ingvarsson, Katrín Andrésdóttir,
Magnús Gunnarsson,
Steinunn Ingvarsdóttir, Ólafur Hjaltason,
Erna Ingvarsdóttir, Þorsteinn Hjartarson
og fjölskyldur.
✝
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug við andlát og útför elskulegrar móður,
ömmu, langömmu og tengdamóður,
JÓHÖNNU SIGRÚNAR
INGÓLFSDÓTTUR.
Þórunn Friðriksdóttir,
Zophónías Hróar Björgvinsson, Madi Björgvinsson,
Svali H. Björgvinsson, Inga Sigrún Jónsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
KAREN VILBERGSDÓTTIR,
Grænumörk 5,
andaðist á Heilbrigðisstofnun Suðurlands
þriðjudaginn 22. maí.
Útförin fer fram frá Eyrarbakkakirkju
laugardaginn 2. júní kl. 14.00.
Pétur H. R. Sigurðsson, Guðrún Gunnarsdóttir,
Vilbergur Prebensson, Margrét St. Kristinsdóttir,
Ólafur Prebensson, Anna Baldursdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
SVEINBJÖRN ÓLAFSSON
rennismiður,
lést á Hrafnistu í Hafnarfirði miðvikudaginn
30. maí.
Útförin verður gerð frá Hafnarfjarðarkirkju
þriðjudaginn 5. júní kl. 15.00.
Borghildur Þorláksdóttir,
María Sveinbjörnsdóttir, Steen Jörgensen,
Trausti Sveinbjörnsson, Ingveldur Einarsdóttir,
Margrét Ólöf Sveinbjörnsdóttir, Þórir Steingrímsson,
Ásta Sveinbjörnsdóttir,
Ólöf Þóra Sveinbjörnsdóttir,
Erla Sveinbjörnsdóttir, Grétar Páll Stefánsson,
barnabörn og barnabarnabörn.