Morgunblaðið - 19.07.2012, Side 28

28 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 19. JÚLÍ 2012
✝ SkarphéðinnKári Sigur-
björnsson fæddist í
Geitlandi í Vestur-
Húnavatnssýslu 11.
desember 1925.
Hann andaðist á
Dvalarheimilinu
Víðihlíð í Grindavík
13. júlí 2012.
Foreldrar hans
voru Sigurbjörn
Björnsson, síðast
bóndi í Geitlandi, fæddur í
Hjarðarbóli í Eyrarsveit, Snæ-
fellsnesi 23. mars 1859, d. 1936
og bústýra hans, síðar eig-
inkona, Ragnheiður Ingibjörg
Þorsteinsdóttir, fædd í Gröf,
Kirkjuhvammssókn, V-Hún. 5.
júlí 1887, d. 1955. Kári var
einkabarn þeirra, en átti hálf-
systkini. Hálfbræður Kára, syn-
ir Sigurbjörns og fyrri konu
hans Sigurlaugar Níelsdóttur,
voru Gunnlaugur Pétur, f. 1893,
d. 1969, Björn Konráðs, f. 1894,
d. 1977, og Ingþór, f. 1909, d.
1992. Hálfsystur
hans, dætur Ragn-
heiðar, voru Rósa
Guðrún Ólafsdóttir,
f. 1908, d. 2001, fað-
ir hennar var Ólaf-
ur Tómasson, börn
Ragnheiðar og
Bergþórs Guð-
mundssonar voru
Ingibjörg, f. 1916,
d. 1931, Þorsteinn,
f. 1917, d. 1986 og
Steinunn, f. 1920, d. 1990.
Kári ólst upp með móður
sinni á Hvammstanga eftir lát
föður hans. Hann stundaði þar
ýmsa verkamannavinnu og sjó-
mennsku framan af ævi, en var
lengi á vetrum á vertíð í Grinda-
vík. Síðar fluttist hann þangað
búferlum og dvaldist þar síðustu
árin á hjúkrunarheimilinu Víði-
hlíð. Kári var ókvæntur og
barnlaus.
Útför Kára fer fram frá
Grindavíkurkirkju í dag, 19. júlí
2012, kl. 13.
Smábýlið Geitland, þar sem
Kári fæddist, var við austanvert
Miðfjarðarvatn á Miðfjarðar-
hálsi, þar var aðeins búið skamm-
an tíma á fyrri hluta 20. aldar.
Eftir lát Sigurbjörns fluttust þau
mæðginin, Ragnheiður og Kári,
til Hvammstanga og þar ólst Kári
upp. Minnist ég þess að hafa
komið í bernsku inn á heimili
þeirra í Vindhæli, sem var örlítið
bæjarkríli norðan í Kúskelja-
klettinum, líklegast minnsti
mannabústaður sem ég hef komið
í. Ein lítil burst vissi fram að sjón-
um, gluggi á stafni og dyr til hlið-
ar, anddyrið skilið frá örsmáu
stofukríli með þunnu þili, en inni
við gafl var eldhús. Ekki mun
þetta heimili hafa verið ríkt að
veraldarauði, en síðar fluttust
þau mæðgin í ögn betri vistar-
veru, bæinn Klöpp, sem einnig
var kallaður Markúsarbærinn og
stóð nokkru sunnar, ofan við sjáv-
arklettana.
Kári fór snemma að vinna og
hann sá fyrir móður sinni meðan
hún lifði. Hann var harðduglegur
til verka og ósérhlífinn, ekki há-
vaxinn en þrekskrokkur. Hann
stundaði ýmsa verkamannavinnu
og sjómennsku fyrir norðan og
átti þar um tíma hlut í bát. Hann
fór um árabil á vertíðir til Grinda-
víkur og reri þar á ýmsum dag-
róðrabátum. En norður kom
hann á vorin og nokkur sumur
var hann í brúarvinnuflokki frá
Hvammstanga og þar vorum við
vinnufélagar fáein sumur.
Kári hafði aðeins fyrir sjálfum
sér að sjá eftir að móðir hans lézt.
Hann var ókvæntur og barnlaus
og stofnaði aldrei heimili, sem svo
er nefnt. Segja má að hann hafi
látið hverjum degi nægja sína
þjáningu og þótt hann ynni hörð-
um höndum alla sína starfsævi
varð honum sjaldan fé við hendur
fast. Hann var lengi í nokkru vin-
fengi við Bakkus og kunni þá ekki
alltaf hóf á hlutunum. Mörgum
fannst hann eiga betra skilið en
stritvinnu allt sitt líf, sem virtist
litlu skila honum í andlegri eða
líkamlegri vellíðan. En hann var
einfari um margt og lifði sínu lífi,
gerði ekki á hlut annarra og ekki
aðrir á hans hlut. Hann hafði
skoðanir á ýmsum málefnum
þjóðlífsins og líkaði honum ekki
umræður eða viðmælendur gat
hann látið í sér heyra og sagði
skoðanir sínar hreint út, lét þá
engan eiga hjá sér.
Ég heimsótti Kára í fáein
skipti í Víðihlíð. Þar var vel að
honum búið og Kári kunni að
meta allt með þakklæti, sem hon-
um var vel gert.
Milli okkar Kára var góður
vinskapur, en vegna aldursmun-
ar urðum við aldrei nánir félagar,
en jafnan fór vel á með okkur þau
sumur er við áttum sameiginleg í
brúarvinnu. Margra er nú að
sakna úr þeim valda hópi, en við
sem enn stöndum uppi eigum
hlýjar minningar um Kára Sigur-
björnsson.
Þór Magnússon.
Skarphéðinn Kári
Sigurbjörnsson✝ Dröfn Sigur-geirsdóttir
fæddist í Reykjavík
19. júní 1942. Hún
lést á Landspít-
alnum við Hring-
braut 7. júlí 2012.
Foreldrar henn-
ar voru Sigurgeir
Friðriksson bif-
reiðasmiður, f. 1.5.
1916, d. 15.2. 1996
og Lilja Vigfús-
dóttir, f. 2.2. 1917, d. 12.1. 2002.
Systkini hennar Sigurbjörg, f.
28.9. 1938, d. 12.12. 1940, Stein-
unn, f. 1940, Bryndís, f. 1947,
Geir Hafsteinn, f. 1948, Hreinn,
f. 1953, Rut, f. 1954 og Jón
Björn, f. 1956.
Dröfn giftist 20.11. 1960 Egg-
erti Böðvarssyni, f. 21.4. 1941,
d. 13.12. 1964. Foreldrar hans
voru Böðvar Ari Eggertsson, f.
15.11. 1912, d. 19.9. 2000 og
Steinunn Guðjónsdóttir, f. 5.8.
1915.d. 8.2. 1997. Dröfn giftist
2.7. 1966 eftirlifandi eiginmanni
sínum Helga Ólafssyni, f. 13.4.
1942. Foreldrar hans voru Ólaf-
ur Pétursson, f. 17.1.1907, d.
29.6. 1983 og Oddný Helgadótt-
Gabríel Eggert og Rafael Viðar,
b) Sveinbjörn Rúnar, fanga-
vörður, í sambúð með Lindu
Ösp, þau eiga eina dóttur,
Thelmu Ösp, c) Eggert Steinar,
nemi. 3) Berglind, við-
urkenndur bókari, f. 1968, gift
Karli Emilssyni, fram-
kvæmdastjóra, synir þeirra eru
Theodór Emil, nemi, og Krist-
ófer Karl. 4) Oddný Edda, dag-
móðir, f. 1971, gift Bjarka Rafni
Albertssyni, starfsmanni
Fjarðaáls, börn þeirra eru: a)
Rakel Birna, nemi, b) Arnar
Snær, c) Bjarki Fannar, d)
Reynir Ingi. e) Barn Oddnýjar
og Ragnars Páls Jónssonar er
Helga Dröfn, nemi, í sambúð
með Guðjóni A. Einarssyni.
Dröfn og Helgi hófu búskap
sinn í Kópavogi, fluttu síðan til
Reykjavíkur og þaðan árið 1975
í Mosfellssveit, þar sem þau
byggðu sinn sælureit. Dröfn hóf
blómarækt fljótlega eftir að þau
fluttu í sveitina, og ræktaði hún
sumarblóm af líf og sál til
dauðadags.
Útför Drafnar fer fram frá
Lágafellskirkju í dag, 19. júlí
2012, kl. 15.
ir, f. 3.6. 1913, d.
7.7. 2007. Dröfn og
Eggert eignuðust
tvö börn, Böðvar
Ara og Ingibjörgu
Steinu. Dröfn og
Helgi eignuðust
tvær dætur, Berg-
lindi og Oddnýju
Eddu. Helgi gekk
börnum Drafnar og
Eggerts í föður
stað. 1) Böðvar Ari,
vélfræðingur, f. 1960, kvæntur
Ingu Dagný Eydal hjúkr-
unarfræðingi. Synir Böðvars
eru: a) Eggert Þorbjörn, nemi, í
sambúð með Eddu Fanný Krok-
nes, b ) Aron Már, í sambúð með
Huldu Rún Stefánsdóttur, þau
eiga einn son, Ísak Ara, c) Agn-
ar Ari, nemi, í sambúð með
Katrínu Eiríksdóttur. Sonur
Ingu Dagnýjar er Ingimar, í
sambúð með Karen Evu Hall-
dórsdóttur. 2) Ingibjörg Steina,
fjármálaráðgjafi, f. 1963, gift
Magnúsi Sveinbjörnssyni mat-
reiðslumanni, synir þeirra eru:
a) Helgi Michael, nemi, í sam-
búð með Hörpu Viðarsdóttur,
börn þeirra eru Hafdís Brynja,
Í dag kveð ég móður mína í
hinsta sinn. Móðir mín ólst upp
á Bergþórugötunni, á sumrin
var hún mikið úti í Flatey á
Breiðafirði hjá afa sínum og
ömmu, þau voru henni mjög
kær. Líf hennar var ekki alltaf
dans á rósum. Ung kynntist
hún föður mínum, lífið blasti
við þeim. Þau voru að leið til
Danmörku þar sem faðir minn
ætlaði í framhaldsnám þegar
hann veiktist og lést skömmu
síðar, hún var ekki nema 22 ára
þegar hún varð ekkja með tvö
ung börn. Tveim árum seinna
kynntist hún honum Helga
pabba. Hann tók okkur systk-
inum vel og hefur gengið okkur
í föður stað.
Mamma var snillingur í
höndunum, eldaði, prjónaði,
saumaði, föndraði eða ræktaði.
Það lék allt í höndunum á henni
alveg sama hvað hún gerði.
Hún ræktaði sumarblóm í mörg
ár, var að selja fram í miðjan
júní. Mamma kvartaði aldrei
heldur harkaði af sér eins og
kom í ljós að leiðarlokum að
hún hafði verið miklu veikari
en hún lét í ljós. Engan óraði
fyrir hve stutt var í endalokin
en hún var lögð inn á spítalann
sunnudaginn 1. júlí og var látin
6 dögum síðar.
Mamma hvatti mig alltaf
áfram, og hjálpaði mér að sjá
björtu hliðarnar á lífinu.
Ég mun sakna þess mikið.
Helgi pabbi á þakkir skyldar
fyrir árin sem ótrúlegir erfið-
leikar voru í lífi þeirra vegna
sjúkdóms mömmu. Alltaf stóð
hann við hlið hennar hvað sem
á gekk og er það ótrúlegt af-
rek. Það er mjög tómlegt að
koma í Hvamm núna, engin
mamma í eldhúsinu tilbúin í að
gefa kaffi og með því. Nú verða
ekki fleiri mömmu smákökur,
sultur og „ömmu“ kæfa eins og
strákarnir mínir sögðu. Það var
ótrúlegur kraftur í henni.
Til starfsfólks deildar 11E á
Landspítala sendum við fjöl-
skyldan þakklæti fyrir frábæra
umönnun mömmu á hennar síð-
ustu dögum. Hjúkrunarfólki og
læknum viljum við sérstaklega
þakka umhyggju sem okkur
var sýnd á þessum erfiða tíma.
Ég kveð mömmu með þakk-
læti í huga og allar góðu stund-
irnar sem við áttum saman.
Þótt móðir mín
sé nú aðeins minningin ein
mun ég ávallt minnast hennar
með glöðu geði
og dýpstu virðingu,
hugheilu þakklæti
og hjartans hlýju,
fyrir allt og allt.
(Sigurbjörn Þorkelsson.)
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(Vald. Briem.)
Hvíl í friði elsku mamma
mín.
Þín dóttir,
Ingibjörg Steina.
Elsku mamma, hafðu eilífa
þökk fyrir allt sem þú veittir
okkur. Við munum varðveita
góðar minningar um þig.
Nú er mér ljóst, hvað átt ég hefi
best
hver unni mér og hjálpaði mér mest
sem stríddi, svo ég fengi frið
og fúsast veitti mér í þrautum lið.
Þér þakka ég, móðir, fyrir trú og
tryggð
á traustum grunni var þín hugsun
byggð
þú stríddir vel, uns stríðið endað var
og starf þitt vott um mannkærleika
bar.
Það var engin, engin nema þú
elsku móðir glöggt ég sé það nú.
Nú sé ég fyrst, að vinafár ég er,
því enginn móðurelsku til mín ber.
Hvíl þig móðir, hvíl þig, þú varst
þreytt
þinni hvíld ei raskar framar neitt
á þína gröf um ókomin ár
ótal munu falla þakkar tár.
(Jóhann M. Bjarnason)
Guð geymir þig.
Þínar dætur,
Berglind og Oddný Edda.
Nú er baráttunni lokið, hún
er komin á betri stað og þarf
ekki lengur að þjást. Amma
hefur átt erfitt og barðist við
ógnvæglegan sjúkdóm sem
varð hennar banamein. Allan
þennan tíma sem hún barðist
við þennan sjúkdóm var afi
henni við hlið og hjálpaði henni,
að lifa við hlið einstaklings sem
glímir við jafn erfiðan sjúkdóm
reynir á.
En amma var ekki sjúkdóm-
urinn heldur manneskja sem
var svo indæl og góð. Ég er
stoltur af henni, sérstaklega
þegar hún stóð í baráttunni því
þá var allt erfitt en hún náði
árangri og minnist ég síðasta
sumars þegar við fjölskyldan
vorum heima á Íslandi í sum-
arfríi að hún tók vel á móti
okkur þegar við komum, eins
og alltaf þegar maður kom í
heimsókn. Amma var ávallt
tilbúin með eitthvað á borðun-
um, ég mun seint gleyma
lambalærunum sem eru þau
bestu sem ég hef smakkað, all-
ar smákökurnar en amma setti
Íslandsmet ár hvert í bakstri
fyrir jólin. Amma var myndar-
kona sem gat framleitt dýrindis
góðgæti í hverri heimsókn.
Svo er það blómaræktin sem
stóð henni ansi nærri, það var
vægast sagt ótrúlegt að koma
upp í Hvamm og sjá allt blóma-
hafið ásamt grænmetinu og
ávöxtunum sem hún ræktaði,
grænni fingur verður erfitt að
finna.
Ég veit að þú átt eftir að sjá
um garðinn áfram en núna í
öðru hlutverki, afi mun þurfa á
þér að halda í því þó flinkur sé.
Mér finnst leiðinlegt að þú haf-
ir ekki náð að sjá yngsta son
minn sem fæddist fyrir nokkr-
um vikum en þú munt lifa
áfram í minningum hinna
barnanna. Ég mun sakna þín
en ég get huggað mig við það
að nú muntu ekki þjást, andlát
þitt mun styrkja þá sem þekktu
þig í gegnum það að vera stað-
fastari í sínum ákvörðunum.
Hvíldu í friði.
Þinn
Helgi litli.
Sumarið var hennar, blómin,
garðurinn og allt annað sem lék
í höndunum á mágkonu minni
Dröfn.
Ég var 9 ára gömul þegar
Eddi bróðir kom með tilvon-
andi konu sína á Selvogsgrunn
og hún bjó hjá okkur þá og lífið
brosti við þeim. Böðvar sonur
þeirra fæddist í september
1960 og í nóvember sama ár
var hann skírður og þau gengu
í hjónaband hann 19 ára og hún
18 ára.
Ingibjörg dóttir þeirra fæð-
ist í júní 1963. Hann var að út-
skrifast sem vélstjóri og var
búinn að ákveða að fara í fram-
haldsnám til Danmerkur og allt
lék í höndunum á mágkonu
minni, saumaði og prjónaði allt
á börnin enda handverkskona
mikil. En þá gerist sá sorglegi
atburður að Eddi greinist með
bráðahvítblæði og hann lést í
desember 1964 aðeins 23 ára og
eftir stendur Dröfn 22 ára með
börnin tvö Böðvar 4 ára og
Ingibjörgu 1 ½ árs. Enginn
getur sett sig í spor hennar á
þessum tíma, en hún var um-
vafin ást og umhyggju hjá okk-
ur á Selvogsgrunni þar sem
þau bjuggu þá.
En lífið heldur áfram, við
gleymum ekki en lærum að lifa
með atburðum sem við höfum
enga stjórn á. Lífið brosti aftur
við Dröfn þegar Helgi kom inn
í líf hennar og síðan eignast
þau tvær stúlkur, Berglindi og
Oddnýju Eddu og hann gekk
bróðurbörnum mínum í föður-
stað. Við höfum verið heppin að
pabbi og mamma ákváðu strax
að þau yrðu okkar fjölskylda
líka og hef ég verið ótrúlega
heppin að hafa fengið að fylgja
þeim í gegnum lífið og átt að
vinum.
Dröfn og Helgi byggðu sér
hús í Mosfellssveit undir fjall-
inu, yndisfögrum stað þar sem
þau hafa verið samhent um að
rækta upp, garðurinn þeirra
ævintýralegur og vil ég minn-
ast mágkonu minnar í gróður-
húsinu þar sem hún undi sér
best.
Hún var myndarleg, listræn
og allt lék í höndum hennar
eins og sjá má heima í
Hvammi, en óveðursský voru
alltaf yfir henni, sjúkdómur
sem enginn getur breytt nema
þú sjálfur en hún hafði um ára-
bil enga stjórn á.
En við erum þakklát fyrir
það sem hún skilur eftir, sig
frábær börn og tengdabörn öll
saman og síðan barnabörnin og
barnabarnabörnin, þvílíkt
myndarfólk allt saman.
Helgi, hugur okkar er hjá
þér og allri fjölskyldunni á
þessari stundu.
Böðvar, Ingibjörg, Berglind
og Oddný og fjölskyldur, við
skulum muna gleðistundirnar
þó að það sé erfitt.
Megi mágkona mín hvíla í
friði.
Sigrún Böðvarsdóttir
og fjölskylda.
Dröfn Sigurgeirsdóttir
Í gær, 18. júlí, hefði afi minn
Kristján Jens Guðmundsson
orðið 82 ára. Fyrir mér var
hann alltaf afi í Álfheimum, síð-
an bara afi og nú síðast afi
langafi. Þó að titillinn hafi
breyst var hann alltaf sami
gamli, góði afinn. Hlutverk hans
var breytingum háð eftir því
sem árin liðu. Þegar ég var lítil
stelpa var hann stóri og sterki
afi minn með djúpu röddina sem
gat lagað allt og ilmaði svo vel.
Kristján Jens
Guðmundsson
✝ Kristján JensGuðmundsson
var fæddur á Pat-
reksfirði 18.7.
1930. Hann lést á
Landspítalanum,
Hringbraut, hinn
20.5. 2012.
Útför Kristjáns
fór fram frá Ás-
kirkju 29. maí 2012.
Við í fjölskyldunni
kölluðum hann allt-
af afa í Álfheimum
því þar bjuggu
hann og amma í
u.þ.b. tuttugu ár og
einhvern veginn
varð að aðgreina
hann frá afa í Skip-
holti.
Þegar árin liðu
og ömmur og afar
fóru á vit feðra
sinna uppgötvaði ég að ég átti
bara einn afa og þá varð hann
„bara“ afi og stóð svo sannar-
lega undir nafni. Hann var „afi
fyrir allan peninginn“. Við urð-
um alveg sérstakir vinir. Afi leit
á mig sem litlu stelpuna sína en
við vorum jafningjar frá þeim
degi er ég fékk lánaða skyrtu
hjá honum og við máluðum holið
í Álfheimum. Þegar ég fór að
læra hárgreiðslu var hann fyrsti
maður í stólinn og hann klippti
ég alveg þar til fyrir nokkrum
vikum þegar ég rakaði hárið af
honum. Ég var öfunduð í skól-
anum að eiga svona flottan afa
sem leyfði mér að leika mér að
hárinu á honum endalaust.
Hann var svo mikill sjarmör
með Elvis-toppinn sinn og grátt
í vöngum. Afi mætti heila önn til
mín niður í Iðnskóla svo ég gæti
blásið bylgjublástur á lifandi
módeli. Ég litaði hárið svart og
ef mér skjátlast ekki augabrún-
irnar líka. Hvaða 68 ára maður
leyfir þetta? Jú, afi minn. Eng-
inn veit þó að hárið á afa var
ekki auðvelt og ákveðin áskorun
falin í því að klippa hann.
Nýjasta hlutverkið öðlaðist
afi fyrir 11 árum þegar elsti
sonur minn fæddist og hann
varð afi langafi. Það hlutverk
tók hann með trompi eins og allt
annað sem hann tók sér fyrir
hendur. Afi dó ekki ráðalaus
þegar kom að verkefnum og
þegar hann hætti að vinna 67
ára gamall fór hann að stunda
útskurð. Fallega hillan sem
hann skar út af natni og alúð og
gaf mér í útskriftargjöf mun
alltaf minna mig á fallega afa
minn. Hún er fest á myndavegg-
inn okkar og þar hvíla listaverk
barna okkar og fjölskyldumynd-
ir. Mest sé ég þó eftir rólunum
sem afi sauð saman handa okkur
systrunum og vegasaltinu sem
hann gaf okkur í sumarbústað-
inn í gamla daga. Myndirnar
ylja þó hjartaræturnar og minna
okkur á góða tíma. Við bröll-
uðum margt saman og eftir sitja
fallegar og góðar minningar sem
yrðu efni í góða en langa bók.
Því þakka ég fyrir alla bíltúrana
og ísinn í Hveragerði, heima-
bökuðu pitsurnar sem afi kallaði
pissur, kappúkína-kaffið en það
kallaði afi Cappuccino, klipping-
arnar, spjallið, hughreystinguna,
hrósið og uppörvunina þegar á
þurfti að halda, hlátursköstin yf-
ir Tomma og Jenna og Klaufa-
bárðunum og umfram allt vin-
áttuna og að láta mig finna
hversu stoltur þú varst af öllu
sem ég gerði.
Hvíl í friði, elsku afi, þín er
sárt saknað en nú ertu kominn á
betri stað. Takk fyrir að leyfa
mér að fylgja þér síðustu sporin
og ég veit að þú vakir yfir okkur
öllum.
Þín
Sigríður.