Fréttablaðið - 23.02.2013, Side 24

23. febrúar 2013 LAUGARDAGUR| HELGIN | 24
Friðrika
Benónýsdóttir
fridrikab@frettabladid.is
Þetta var mjög sterkt ár en það sem stóð upp úr voru þessir strák-ar, það þýðir ekkert að horfa fram hjá því. En Þorgerður var flott og
eins fékk Kuregej sérstök verð-
laun þannig að það voru sterkar
konur sem fengu að halda ræður
þarna á sviðinu. Ég veit auðvitað
að þetta er dálítið viðkvæmt mál-
efni og hlutur kvenna þykir ekki
nógu stór. Það var fullt af flottum
konum með plötur á síðasta ári en
vandamálið er held ég að það eru
ekkert svo margar stelpur í popp-
og rokktónlist. Mér finnst vanda-
málið frekar liggja þar en að þær
konur sem eru í tónlist fái litla
athygli. Hins vegar er það alveg
ljóst að þær fá allt öðruvísi athygli
heldur en strákarnir, það er annar
fókus á þeim. Konur fá ekki bara
athygli fyrir tónlistina, það verð-
ur alltaf að vera tónlistin og eitt-
hvað annað. Annaðhvort verða þær
að vera með töff ímynd eða þá að
vera hlýjar og mjúkar og traust-
vekjandi. Konur eru alltaf dæmd-
ar út frá kynferðinu, annaðhvort
sem kyntákn eða einhverjar hlý-
legar og notalegar dúllur. Ég sá
einmitt athyglisverða umfjöllun í
Djöflaeyjunni um daginn þar sem
Ragnheiður Axel fatahönnuður var
að tjá sig um ímynd íslenskra tón-
listarkvenna. Henni fannst athygl-
isvert hvað hér væru fáar söngkon-
ur sem nýttu sér kynþokkann til
að vekja athygli. Væru allar kapp-
klæddar og meira í dúlluhlutverk-
inu. Hún velti því fyrir sér hvort
þetta stafaði af því hvað það er
kalt á Íslandi eða hver orsökin
væri en ég held nú að ástæðan
sé miklu fremur sú að konur hér
vilja frekar láta verkin tala, sem
er dálítið á skjön við hinn alþjóð-
lega poppbransa.“
Þú ert mjög sérstök týpa, er
það einhver ímynd sem þú hefur
búið til? „Nei, nei. Ég held ég væri
alveg eins þótt ég væri að vinna
í banka eða búð. Mér finnst ég
vera mjög venjuleg. Ég hef aldrei
hugsað þetta út frá einhverju
ímyndarsjónarmiði, það eru miklu
frekar einhverjir aðrir sem setja
mann í ákveðinn bás.“
Og ert þú sett í dúlluflokkinn?
„Já, sem mér finnst algjörlega
fáránlegt. Ég er þrítug og mér
finnst ég alls ekkert krúttleg. Ég
get alveg ímyndað mér að eitt-
hvað sem ég geri geti verið krútt-
legt, eins og hjá öllum öðrum, en
ég hef ekki tekið eftir því að karl-
kyns samstarfsmenn mínir séu
kallaðir dúllur þótt þeir geri eitt-
hvað sætt. Mig langar að vera
indæl við fólkið mitt og mig lang-
ar ekki að koma illa fram við neinn
en hugmynd mín um sjálfa mig er
ekki að ég sé dúlla. Mér finnst
það dálítið niðrandi og notað til að
ýta manni niður. Dúlla er svona
kona sem er bara mjúk og þægi-
leg með túlípana í vasa í krúttlega
eldhúsinu sínu. Ég er langyngst í
fimm systra hópi og var alin upp
með kynjagleraugun á nefinu. Það
hvarflaði aldrei að mér að ég gæti
ekki orðið hvað sem mig langaði til
og eitt af því var svo sannarlega
ekki dúlla.“
Klassík og djass
Þú ert nú ekki gömul en samt
búin að vera þekkt söngkona
árum saman, hvenær byrjaðirðu
að syngja? „Ég byrjaði nú bara
að syngja mikið sem barn, eins
og sjálfsagt allir. Systur mínar
voru allar í Hamrahlíðarkórnum
og ég var mikið með þeim á kór-
æfingum. Mamma spilaði á píanó
og við sungum mikið heima. Svo
var ég eitthvað smávegis í kórum
sem barn, lærði á píanó og svona
en fór ekki í söngnám fyrr en ég
byrjaði í menntaskóla og byrjaði
þá um leið í kórnum. Fram að því
hafði ég ekki haft fókusinn á því
að ég ætlaði að vinna við tónlist,
það bara varð. Ég lærði klassísk-
an söng í Söngskólanum í Reykja-
vík á menntaskólaárunum en eftir
útskrift fór ég til Parísar í hálft ár
og hætti þá í söngnáminu. Þegar
ég kom til baka var mig farið að
langa meira til að fara í FÍH og
læra að syngja djass. Það varð
líka alveg óvart, ef ég hefði ekki
farið til Parísar hefði ég örugg-
lega bara haldið áfram að vera í
Söngskólanum og syngja klassík.
Ég hins vegar útskrifaðist í djass-
söng frá FÍH.“
Plata í hvirfilvindi
Varstu þá byrjuð að syngja með
Hjaltalín? „Já, við kynntumst öll
í kórnum og þeir byrjuðu svo að
spila með mér í sumarstarfi hjá
Hinu húsinu. Út frá því fór ég svo
að syngja með þeim árið 2006. Mér
var aldrei formlega boðin innganga
í þessa hljómsveit, við vorum bara
samferða og þróuðumst í sömu átt.“
Högni, söngvari Hjaltalín, hefur
greint frá því að hann hafi verið
í geðhvörfum á meðan á vinnslu
nýjustu plötunnar stóð, það hlýt-
ur að hafa haft áhrif á ykkur öll?
„Ég ætla nú ekkert að fara að ræða
hans veikindi, en hins vegar get ég
sagt að það er alveg ljóst að þau lit-
uðu okkar vinnu líka en alls ekki á
slæman hátt. Það varð bara mjög
intens ástand hjá okkur öllum.
Við vorum að vinna plötuna í heilt
ár, reyndar í skorpum, og sein-
asta skorpan var í haust þegar við
unnum daga og nætur. Platan ber
þess alveg merki, bæði tónlistin og
textarnir, hún er dálítið persónuleg
fyrir Högna og alla hljómsveitina
og ég ímynda mér að það skili sér
alveg til hlustenda. Okkur þykir
sérstaklega vænt um þessa plötu
út af því hversu persónuleg hún er
og að hún skyldi vera unnin í þess-
um hvirfilvindi.“
Ekki á leið í hjónaband
Þér tekst að lifa af tónlistinni,
þarftu ekkert að drýgja tekjur-
nar með öðrum störfum? „Eins og
staðan er núna þá gengur það, já.
En mér myndi ekki detta í hug að
plana hálft ár fram í tímann. Ef fólk
hringir og biður mig að bóka mig
langt fram í tímann þá neita ég allt-
af. Ég veit ekkert hvort ég verð á
lífi eða hvort ég verð á landinu, ég
veit ekkert um framtíðina frekar en
nokkur annar. Ég segi nú ekki að ég
lifi bara fyrir daginn í dag, það er
nauðsynlegt að geta séð næsta mán-
uðinn fyrir sér að minnsta kosti,
en þessi vinna kemur auðvitað í
skorpum eins og hjá öllum í þess-
um bransa og það er alveg ómögu-
legt að gera einhver langtímaplön.“
Þú ert ekki fjölskyldumann-
eskja? „Nei, ég hef bara um sjálfa
mig að hugsa. Ég get trúað að málið
horfi svolítið öðruvísi við ef þú átt
börn sem þurfa að fá að borða.
Þegar maður er einn ræður maður
við þessa óvissu og mér finnst það
mikil forréttindi að geta unnið við
það sem mér finnst skemmtilegast
að gera. Hins vegar veit ég ekkert
hversu lengi þetta varir eða hvað ég
tek mér fyrir hendur eftir hálft ár.“
Þú ert ekkert á leiðinni að
stofna fjölskyldu? „Nei, það er ég
ekki. Það er ekkert sem bendir til
þess að ég sé leiðinni í hjónaband,
allavega ekki næsta árið. Ég held ég
geti alveg lofað því.“
Áttu kærasta? „Ég vil ekki tjá
mig um það. Ég hef alltaf viljað
halda einkalífinu og opinberu
persónunni algjörlega aðskildu. Ég
er opinber persóna að einhverju
leyti en svo á ég mína fjölskyldu
og vini og það er alveg prívat.
Mér finnst ekki að fólki komi það
neitt við hvað ég geri þegar ég er
ekki á sviðinu. En það er oft erfitt
að passa upp á einkalífið í þessu
litla samfélagi þar sem allir eru á
Facebook og Twitter og fjölmiðlar
grípa allt á lofti. Ég hef líka brennt
mig á því að eitthvað sem maður
hefur sagt við blaðamenn og beðið
þá að fara ekki með lengra hefur
lent á forsíðu algjörlega slitið úr
samhengi og ég er ekkert ánægð
með það.“
Ég veit þú skipuleggur ekki fram
í tímann en hvar sérðu þig fyrir þér
eftir tíu ár? „Ég er náttúrulega
ótrúlega heppin að vera að gera
það sem mig langar mest og mikið
óskaplega væri gaman ef ég gæti
enn þá verið að gera það eftir tíu
ár. Verið bæði að starfa með hljóm-
sveit og rækta sólóferil í alls konar
verkefnum. En á móti kemur að
það getur vel verið að eftir eitt ár
fái ég einhverja allt aðra hugmynd
og nýjan draum og langi til að eiga
bókabúð á Ítalíu eða eitthvað. Eins
og staðan er í dag langar mig bara
að halda áfram að vinna við tónlist
og halda áfram að uppfylla þann
draum.“
Ég er alls engin dúlla
Sigríður Thorlacius er ein besta söngkona sinnar kynslóðar og hefur hlotið mikið lof fyrir frammistöðu sína bæði með
hljómsveitinni Hjaltalín og í ýmsum sólóverkefnum. Hún var tilnefnd til Íslensku tónlistarverðlaunanna 2012 sem söngkona
ársins og samtalið byrjar með umræðu um það hvað konur voru lítið áberandi á verðlaunahátíðinni á dögunum.
BÓKABÚÐ Á
ÍTALÍU Sigríður
segir allt eins geta
farið svo að eftir
ár skipti hún um
skoðun og fari að
dreyma um að eiga
bókabúð á Ítalíu.
FRÉTTABLAÐIÐ/VALLI
Þú hefur verið kölluð Elly Vilhjálms þinnar kynslóðar, hvað finnst þér um
það? „Það er enginn smáræðis titill. Ég veit ekki hvernig nokkur ætti að
standa undir því. Það er samt mjög fallegt og auðvitað held ég mikið upp á
Elly. Hún hefur samt aldrei verið neitt goð hjá mér, ekkert frekar en aðrar
söngkonur. Þegar ég var unglingur hlustaði ég meira á djass, Ellu Fitzgerald
og Billy Holiday og slíkar söngkonur, en auðvitað hlustaði ég líka á þessar
flottu íslensku söngkonur, Elly, Helenu og Ingibjörgu Þorbergs, sem hefur
alltaf verið í miklu uppáhaldi hjá mér.
Í seinni tíð hef ég hlustað meira á Elly og lesið mér til um hana. Hún var
náttúrulega ótrúleg, bæði sem söngkona og karakter. Ég veit ekki hvernig
ég ætti að komast með tærnar þar sem hún hafði hælana.“
Elly sinnar kynslóðar?