Morgunblaðið - 21.05.2015, Page 20

20 UMRÆÐAN Minningar
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 21. MAÍ 2015
✝ Ragnar varfæddur í Nes-
kaupstað 17.9.
1929. Hann lést á
Höfða, Akranesi,
3.5. 2015.
Foreldrar hans
voru Gunnar Kr.
Sæmundsson, klæð-
skeri, f. 1901, d.
1971, og Rósa G.
Kristjánsdóttir,
saumakona, f. 1904,
d. 1983. Systkini: Knútur Krist-
ján, bólstrari, f. 1930, d. 2005,
maki Kristín Ó. Marinósdóttir, f.
1934, d. 2006, og Erna, líf-
eindafr, f. 1946, gift Þórði Ás
Júlíussyni, f. 1944.
Ragnar kvæntist 31.12. 1952
Veru Aðalbjörnsdóttur, stm.
mötuneytis RÚV, f. 3.9. 1934.
Þau skildu. Afkomendur: 1)
Ragnheiður, handverkskona, f.
25.6. 1953, var gift Ólafi Árna-
syni, f. 1952. Synir: a) Davíð
Ragnheiðarson, f. 1970, d. 1971,
b) Árni Pétur, háseti, f. 1976, d.
2001, c) Ragnar Már, háseti, f.
1979, d. 1999. 2) Rósa, garð-
yrkjufr., f. 13.12. 1954, gift Sig-
urði V. Sigurðssyni, myndlist-
armanni, f. 1958. Börn: a) Sig-
rún Sía Ingvarsdóttir,
hönnuður, f. 1976, sonur i) Lúk-
as Örn Ómarsson, f. 2008. b)
Daníel, forritari, f. 1989, kvænt-
V. Sigurjónssyni, lækni, f. 1944,
sonur a) Sigurjón, f. 1993. Lilja
er gift Ívari A. Rudolfssyni,
hagfr., f. 1963, börn b) Sólveig
Vera, f. 1998, c) Gunnar Jarl, f.
2001. Seinni kona Ragnars var
Petra Jónsdóttir frá Siglufirði,
lengst af stm. á Höfða, f. 25.3.
1931.
Ragnar fluttist ungur frá
Neskaupstað og ólst upp í
Stykkishólmi til 12 ára aldurs.
Þá flutti fjölskyldan til Reykja-
víkur og bjó Ragnar þar fram á
fullorðinsár. Í Reykjavík lærði
hann ljósmyndun, vann við upp-
skipun, hjá Rafmagnsveitunni,
Borgarverkfræðingi, stofnaði
svo og rak vöruflutningafyr-
irtæki. Síðar hænsnabóndi á
Reykjavöllum, Mosfellssveit.
Eftir skilnað við Veru flutti
hann á Akranes og lærði skipa-
smíðar, vann við það hjá Þor-
geiri og Ellert. Ragnar starfaði
á rannsóknarstofu á Akranesi til
starfsloka.
Ragnar hafði ástríðufull
áhugamál og líf hans markaðað-
ist þó nokkuð af þeim. Ragnar
var virkur í pólitík frá unga
aldri. Hestamennsku stundaði
hann af miklum áhuga, hrossa-
rækt og tamningar en helst
hestaferðir. Segja má að hann
hafi verið frumkvöðull í hesta-
ferðum með „trúss“-bílum og
-hestum. Önnur áhugamál voru
sagnfræði, bókmenntir, listir og
ferðalög. Ragnar var réttsýnn
og barngóður.
Útför verður frá Akra-
neskirkju í dag, 21. maí 2015, kl.
14.
ur Jóhönnu Ton-
gad, f. 1990, og c)
Edda, tamning-
armaður, f. 1990,
unnusti Guð-
mundur V. Haf-
steinsson, vélstjóri,
f. 1988. 3) Björn,
áfengisráðgjafi, f.
25.1. 1958, var
kvæntur Hönnu F.
Jóhannsdóttur, f.
1960, þau skildu.
Barn þeirra a) Katrín Ósk,
textílkennari, f. 1979, maki Jó-
hann M. Jóhannsson,
kvikmyndagerðarmaður, dóttir
i) Ylfa, f. 2015. Björn er kvæntur
Þuríði Þórðardóttur, versl-
unarkonu, f. 1965, sonur b) Ás-
þór T. Steinþórsson, véla-
verkfr., f. 1988. 4) Gunnar,
ráðgjafi, f. 20.6. 1959, var
kvæntur Bente Gamst, f. 1958,
þau skildu, börn a) Alexander, f.
1987, b) Fanney, nemi, f. 1989.
5) Elísabet, leikskólakennari, f.
23.11. 1960, var gift Guðna Ö.
Jónssyni, f. 1958. Börn a) Guðný,
rafeindavirki, f. 1980, b) Arna,
bréfberi, f. 1989, c) Jón Ragnar,
stm. vélaverkstæðis, f. 1991,
unnusta Konný B. Jónasd., nemi,
f. 1993. Elísabet er gift Jóhanni
Jóhannssyni, verkamanni, f.
1958. 6) Lilja, tannfr., f. 14.4.
1963. Var í sambúð með Sigurði
Elsku pabbi minn. Fyrstu
minningar æsku minnar eru þeg-
ar ég var að stjákla í kringum þig
þegar þú varst að vinna á Reykja-
völlum þar sem við áttum heima.
Ég elti þig á röndum og horfði á
þig vinna, hvort sem það var að
sinna hænunum, sjóða ofan í þær
fiskimjölið, grafa grunn að fóður-
geymslunni, hræra steypu eða
tína eggin. Síðan var gaman að
fylgjast með litlu ungunum klekj-
ast út í útungunarvélinni og mitt
fyrsta embætti var að gefa ung-
unum í neðsta búrinu. Þú leyfðir
mér alltaf að vera í kringum þig og
hafðir gaman af, ég fékk að nota
verkfærin, æfa mig að saga, bora
með handbor, negla og þess hátt-
ar. Okkur Lilju kallaðir þú hlát-
urfuglana þína og tókst okkur oft í
fangið, hlýjaðir okkur þegar við
komum inn úr kuldanum og kysst-
ir á bágtið þegar við meiddum
okkur. Þú skammaðir okkur aldr-
ei nokkurn tímann en bentir okk-
ur á að það væri ljótt að skilja út-
undan og að við krakkarnir ættum
að vera góð saman og ekki vera að
stríða hvert öðru. Þessi tími er
bjartur í minningunni. Svo kom að
því að þið mamma skilduð og þú
fluttir í burtu með hestana og við
höfðum ekki samband við þig í
nokkurn tíma. En eftir að þú
komst þér fyrir uppi á Akranesi,
fórum við Lilja stundum í heim-
sóknir til þín og ömmu og síðar
einnig til ykkar Petru. Það sem
mér finnst markverðast í þínu fari
er hve ljúfur þú varst og hlýr við
mig og mína alla tíð. Það var sama
hvað hafði drifið á daga mína og
sama hvað hafði gengið á, alltaf
tókstu á móti mér gagnrýnislaust
og af ást, fyrir það ber að þakka.
Eftir að ég varð fullorðin og eign-
aðist heimili og börnin, komuð þið
Petra oft í heimsóknir þar sem þú
naust þess að hitta krakkana,
borða með okkur góðan mat og
ekki sakaði að dreypa á víni með.
Þá gast þú talað um alla heima og
geima, oft langt fram á nótt. Svo
lengi lærir sem lifir og ég sé það
núna þegar ég lít til baka á þann
hluta ævi þinnar sem ég þekkti að
í þér bjuggu andstæður. Annars
vegar baráttumaðurinn sem vildi
ná fram jöfnuði og réttlæti öllum
til handa og svo hins vegar frið-
arsinninn sem vildi láta kyrrt
liggja, en í okkur flestum eru ein-
hverjar mótsagnir og það sem þú
hefur kennt mér og ég vil leitast
að hafa að leiðarljósi er að vera
ekki að dæma fólk, taka viljann
fyrir verkið og vera bara umfram
allt góð hvert við annað.
Með þökk fyrir allt, þín dóttir
Elísabet (Lísa).
Jæja, pabbi minn, þá er komið
að því. Eins og þú hefðir orðað það
„það er til siðs að segja nokkur orð
við svona tækifæri“. Maður veit
ekki hvað segja skal en samt renn-
ur svo margt í gegnum hugann.
Við áttum góðar og slæmar stund-
ir og oft hangir maður í þeim verri,
því maður er ósáttur við að ekki
tókst að afgreiða allt. Samt sem
áður held ég að við höfum verið
löngu búnir að taka umræðuna
faðir og sonur. Og hvað situr þá
eftir, pabbi minn? Jú, ætli það séu
ekki minningar úr ferðalögum eða
þegar við vorum lítil og þú varst
að hnoða okkur og fljúgast á við
okkur.
Einu sinni var ég útá túni og
var að slá með orfi með misjöfnum
árangri og þá sagði Snorri á Eyr-
arhvammi, æskuvinur minn: „Þú
ert alltaf að, jafn iðinn og hann
pabbi þinn“, og það ert soldið þú,
pabbi, alltaf að brasa eitthvað. Það
var þess vegna sem mér fannst
erfitt að horfa uppá þegar þú fórst
að eldast það var eins og þú hefðir
„hætt“ en kannski gastu ekki meir
enda skrokkurinn orðinn slitinn
og þú verkjaður af streði lífsins.
En minningin yljar eins og þegar
þú fórst með okkur Gunna bróður
til Stykkishólms á æskustöðvarn-
ar þínar og varst að sýna okkur
hvar þið Kiddi lékuð ykkur og
háðuð ykkar orrustur í fjörunni.
Þú vildir endilega taka með stóra
gúmmíbátinn sem ég hafði keypt
fyrir sumarlaunin. Þetta var 26
manna björgunarbátur úr flugvél
og var hringlaga með þaki, á
stærð við rómverskt hringleika-
hús með 3 m radíus. Við eyddum
þremur tímum í að blása helv…
upp. Við lágum sinn hvorum meg-
in á blástursgötunum og blésum
og blésum, þú hvattir okkur áfram
að blása þangað til að leið yfir okk-
ur aftur og aftur og loftið streymdi
út á meðan en þú hélst áfram hin-
um megin og gafst aldrei upp.
Túristarnir voru farnir að vor-
kenna okkur og buðust til að lána
okkur pumpur en þú afþakkaðir,
þær eru svo seinvirkar, lungun
voru miklu betri. En þetta hafðist
að lokum og við sváfum á upp-
blásnu gólfinu. Seinna notuðum
við bátinn fyrir sundlaug. Mörg
önnur minningabrot skjótast
fram, eins og þegar ég var smá-
stubbur og við gengum yfir í
Helgadal og þú labbaðir svo hratt
að ég hljóp allan tímann, eða þegar
þú settir mig á gólfið í Skodanum
til að smygla mér að heiman þegar
þú fórst eggjaferðirnar. Þú kennd-
ir mér líka að slást við Dónald og
að smíða og svo margt annað.
Stundum hefur mér verið líkt
við þig. Ég var ekki alltaf ánægður
með það. En þú kenndir mér að
vera iðinn og vinnusamur. Ef ég
kunni ekki þá bara læra það og
klára málið. Það er dásamlegt að
sjá þessa eiginleika erfast til
barnabarna. Þau eru drífandi og
dugleg, þú getur verið stoltur af
þeim. Það var erfitt að fá þig til að
þrasa um trúmál, samt trúi ég að
þú sért á góðum stað með Golu,
Trausta, Hregg, Skruggu og öllu
hestastóðinu. Það var fátt sem
gladdi þig eins hestarnir. Einu
sinni áttum við næturlangt spjall
þegar þú varst illa fyrirkallaður og
þá sagðist þú vera mesta grenju-
skjóðan. Núna er komið að mér,
pabbi minn, að vera mesta grenju-
skjóðan og syrgja.
Blessuð sé minning þín. Þakka
þér fyrir allt og að hafa verið ná-
kvæmlega þú, „pabbi minn“.
Björn Ragnarsson.
Fyrsta minning mín um pabba
var þegar hann hélt á mér og
spurði alla hvað ég væri fín. Ég
man að ég var hátt uppi. Pabbi var
um 184 cm á hæð og þótti það
býsna hávaxið í þá daga. Hann var
alltaf reffilegur og hress. Talaði
mikið og hafði áhuga á nærri
hverju sem er, þó aðallega hest-
unum sem honum þótti vera
óþrjótandi brunnur umræðuefnis.
Hann bjó síðustu 45 árin á Akra-
nesi og hringdi oft í okkur krakk-
ana. Þá tóku þessi símtöl svo lang-
an tíma að eyrun ofhitnuðu. Var
okkur systkinunum nokkuð brugð-
ið þegar þessum símtölum fór að
fækka. Þá vissi maður að lífsorkan
fór þverrandi.
Síðustu árin voru honum og
Petru erfið, hann var heilsulítill og
síðastliðið sumar lærbrotnaði
hann, og var lengi á sjúkrahúsi
Akraness. Hann lést á Höfða,
hjúkrunar- og dvalarheimili, sem
hann var nýfluttur á. Við systkinin
viljum þakka starfsfólki sjúkra-
hússins og Höfða alla umönnunina.
Nú kveð ég þennan stórbrotna
föður minn með þessum söng sem
ég þekki:
Engan sinn vin Guð yfirgefur þann
sem armur dauðans tekur.
Í minni sér Guð sífellt geymir hann;
af svefni dauðans vekur.
Sá sem upp þá rís, öðlast ef það kýs,
eilíft líf í paradís.
Rósa Ragnarsdóttir.
Snemma eftir að við Rósa fór-
um að vera saman tók hún mig til
pabba síns, Ragnars og Petru.
Mér fannst mikið til hans koma
strax, bæði hversu hlýr hann var
og ótrúlega fróður um margvís-
legustu hluti. Þar fór maður sem
margt hafði reynt.
Saga Ragnars er áhugaverð, og
samtvinnuð því sem var að gerast
í samfélagi breytinga og framfara.
Gaman var að sjá hversu eldheitur
jafnaðarmaður hann var og þurfti
sjaldan að bíða eftir öðru en
fréttatímanum í útvarpinu til að
skynja hvert hjarta hans lá.
Heiðarleiki hans og réttsýni var
af þeirri gerðinni að málamiðlun
kom ekki til greina þótt það yrði
dýrkeypt. – Og það varð honum
dýrt.
Ég las nýlega greinar þeirra
fjögurra dagblaða sem gefin voru
út vikurnar eftir að Ragnar hafði
sinnt beiðni dómsmálaráðherra og
orðið þar með eini gagnnjósnari
Íslandssögunnar. Ýmsir muna eft-
ir þegar hann kom upp um umleit-
anir rússneskra sendiráðsmanna
til að fá hann í sína þjónustu.
Þarna varð nokkuð æsileg at-
burðarás þar sem tveir lögreglu-
þjónar voru faldir, beinlínis inn-
réttaðir, í Morris-bílinn hans
Ragnars áður en hann fór á
stefnumót nærri Hafravatni.
Ég áttaði mig á hvers vegna
Ragnar harðneitaði að ræða þessa
atburðarás, eftir að hafa lesið hvað
gekk á víxl milli Morgunblaðsins
og Þjóðviljans. Ég vona að fólk
sjái í dag hversu óvægið og ótil-
unnið vegið var.
Nær væri að minnast hæfi-
leikamannsins og eldhugans en að
rifja upp sárindin sem hann sat
uppi með fyrir hugrekki sem fáir
hafa. Mér er ljúft að telja upp
margvíslegt framtak Ragnars og
uppfinningar. Hann stofnaði og
rak vöruflutningamiðstöð sem
varð brautryðjandi á marga vegu
hér. Einnig setti hann á fót
hænsnabú, þar sem hugkvæmni
hans kom í ljós. Hann fékk hug-
mynd að sjálfvirku fóðrunarkerfi
með þrýstilofti, hannaði það ýtar-
lega, lét smíða og setti upp. Mér
skilst að blikksmiðjan hafi ekki
stansað þar heldur framleitt bún-
aðinn áfram fyrir ýmsa kjúklinga-
bændur. Ragnar virtist ekki hafa
af því áhyggjur. Þannig maður var
hann.
Hann lærði og lauk námi sem
ljósmyndari ungur. Seinna lærði
hann skipasmíðar á Akranesi.
Ragnar var mjög klár maður og
þrátt fyrir að hafa ekki numið
efnaverkfræði starfaði hann um
árabil sem rannsóknar- og eftir-
litsmaður í rannsóknarstöð innan
fiskiðnaðar, varðandi bræðslu til
fiskimjöls og fleiri verkefna.
Ragnar hafði mikla ánægju af
hestaferðum, og fór gjarnan sjald-
farna slóða um landið. Hann rann-
sakaði og skipulagði af nákvæmni
alla áfanga ferðanna áður en lagt
var upp með fjölda hesta til reiðar.
Ég gleymi ekki lýsingu hans á
hversu gott væri að tjalda þar sem
hægt er að komast í nógu djúpt
vatn til að henda sér ofan í á
morgnana, sápa sig hratt og skola
svo kroppinn í ísköldu bergvatn-
inu. Hann sagði að þá ætti sér eitt-
hvað stað í líkamanum, einhvers
konar innri bruni allan daginn, og
því yrði manni ekkert kalt hvernig
sem veðrið væri.
Megi Ragnar njóta friðar í upp-
risunni, og erfa landið sem skap-
arinn lofar réttlátum mönnum í
samræmi við sinn upphaflegan til-
gang. Þar verða áhyggjulausar
hestaferðir.
Sigurður Valur Sigurðsson.
Ragnar Guðni
Gunnarsson
 Fleiri minningargreinar
um Ragnar Guðni Gunnars-
son bíða birtingar og munu
birtast í blaðinu næstu daga.
Ég átti svo
sem ekki von á
því að fá svar frá
þér, Sigurður, og
því síður bjóst ég
við því að þú yrð-
ir mér sammála.
Vegna þess að
slík afstaða hefði
í rauninni þýtt að
þú hefðir fallist á
það að þú værir
með óeðlilegum hætti að hafa
áhrif á félagsmenn Eflingar.
Slíkt játning hefði nánast gert
kosningarnar ómerkar.
Ég og vonandi sem flestir
félagsmenn Eflingar vitum
hvað gengið hefur á í kjara-
viðræðum undanfarnar vikur
og mánuði. Staðan er vissu-
lega erfið og ekki ætla ég að
gera lítið úr því.
Ég gerði mér jafnframt
grein fyrir því að stjórn Efl-
ingar og trúnaðarráð væri
þeirrar skoðunar að beita
þyrfti verkfallsvopninu til
þess að ná fram þeim kröfum
sem fram eru settar. Því ann-
ars hefði ekki verið boðað til
þessara kosninga.
Þær skoðanir trufla mig
ekki. Enda hverjum heimilt
að hafa sínar skoðanir, byggð-
ar á sinni lífssýn og reynslu.
Grein mín síðastliðinn föstu-
dag snerist ekki um eða átti í
það minnsta ekki að snúast
um hvaða skoðun þið í stjórn
og trúnaðarráði hafið til boð-
unar verkfalls. Og ekki heldur
snerist hún um mína skoðun
gagnvart verkfallsboðun.
Greinin snerist fyrst og
fremst um það, hvernig þið í
stjórn og trúnaðarráði kusuð
að leiðbeina fólki með því að
sýna hvar „ábyrgir“ fé-
lagsmenn ættu að setja sitt X
á atkvæðaseðilinn. Með því
tel ég og reyndar tugir manna
og kvenna sem hafa haft sam-
band við mig og hitt mig á
förnum vegi, að þið hafið, með
þessu háttalagi, verið að hafa
óeðlileg áhrif á afstöðu fólks í
þessum kosningum. Það sem
kannski er athyglisvert við
það allt saman er það, að hér
er um að ræða fólk sem til-
heyrir öllu hinu pólitíska lit-
rófi og er á öllum aldri. Af-
staða fólks til verkfalla skipti
heldur engu máli hvað þetta
varðar. Samhljóða álit allra
var að þið hefðuð seilst full-
langt inn á sjálfsákvörð-
unarrétt fólks
með þessum
leiðbeiningum
ykkar. Orð eins
og ósvífni,
frekja og yf-
irgangur voru
notuð af sumum
þeirra er við
mig hafa rætt.
Ykkar af-
staða kemur
glöggt fram í
bæklingnum
sem fylgdi
atkvæðaseðlinum og því raun-
inni óþarfi og beinlínis verið
að gera lítið úr sjálfsákvörð-
unarrétti fólks með því að
sýna því hvar það ætti að
setja X-ið, vildi það sýna
ábyrgð eins og þið kusuð að
orða það. Nær hefði verið að
höfða til ábyrgðar fólks með
því að hvetja það til að nýta
kosningarétt sinn. En láta
það ógert að segja hvar „hinn
ábyrgi félagsmaður“ ætti að
setja sitt X. Enda er langur
vegur frá því að skýra sína af-
stöðu til málsins og það að
benda á hvar „hið ábyrga X“
eigi að vera.
Ég, eins og vonandi allir
aðrir, vona að ekki komi til
verkfalls, enda eru verkföll
dauðans alvara. Hvort sem
átt er við alvöru þeirra krafna
er standa að baki verkfalls-
boðuninni eða, og þá ekki síst,
gagnvart stöðu margra að
loknu löngu verkfalli. Hætt er
við því að langvinnt verkfall,
jafnvel þó ýtrustu kröfur nái
fram að ganga, fari langt með
að ganga frá eða gangi end-
anlega frá efnahag margra
þeirra fjölskyldna sem í verk-
fallinu lenda. Þar á ég einmitt
við þá sem verst standa og í
raun er barist fyrir.
Síðast en ekki síst hlýtur þó
að mega spyrja hvort sjálfs-
ákvörðunarréttur ein-
staklingsins sé látinn mæta
afgangi hjá Eflingu.
Með allra bestu kveðjum
sem fyrr.
Sigurði Bessa-
syni svarað
Eftir Kristin
Karl Brynj-
arsson
Kristinn Karl
Brynjarsson
ȃg, eins og
vonandi allir
aðrir, vona að ekki
komi til verkfalls,
enda eru verkföll
dauðans alvara.
Höfundur er félagi í Verka-
lýðsfélaginu Eflingu.
Hraðfréttir eru það ómerkilegar að ég teldi að sjónvarpið væri
miklu betur sett með að sleppa þessum fréttum og hafa eitt-
hvað annað huggulegra. Þeir sem ég hef heyrt tjá sig um þátt-
inn segja hann á afskaplega lágu plani.
Sjónvarpsáhorfandi.
Velvakandi Svarað í síma 569-1100 frá kl. 10-12 velvak-
andi@mbl.is
Enn um hraðfréttir
Hraðfréttir Þátturinn er umdeildur.