Morgunblaðið - 21.05.2015, Qupperneq 22

22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 21. MAÍ 2015
✝ Kristín Stef-ánsdóttir
fæddist í Reykjavík
27. maí 1945. Hún
lést á Landspít-
alanum, Hring-
braut, 11. maí
2015.
Foreldrar henn-
ar voru Unnur Sig-
urðardóttir, f.
24.10. 1920, d. 6.11.
2004, og Stefán H.
Jónsson, f. 19.2. 1918, d. 5.4.
2011. Bróðir Kristínar er Sig-
urjón Stefánsson, f. 29.10. 1950,
kvæntur Hjördísi Önnu Hall, f.
14.9. 1950. Hálfsystkini Krist-
ínar eru Haraldur Stefánsson
og Sigríður Stefánsdóttir.
Hinn 24. maí 1969 giftist
Kristín Val Oddssyni, f. 27.7.
Að loknu grunnskólanámi vann
hún skrifstofustörf hjá Trygg-
ingastofnun ríkisins og síðar
hjá Sláturfélagi Suðurlands. Ár-
ið 1969 hófu Kristín og Valur
búskap í Vestmannaeyjum. Í
Vestmanneyjagosinu árið 1973
fór heimili þeirra undir hraun
og í framhaldinu flutti fjöl-
skyldan í Mosfellsbæ. Kristín
vann alla tíð síðan í Mosfellsbæ.
Hún vann á skrifstofu Álafoss
og hjá Markaðskjúklingi. Árið
1989 hóf hún störf hjá útibúi
Búnaðarbanka Íslands í Mos-
fellsbæ (nú Arion banka) þar
sem hún starfaði þar til hún fór
á eftirlaun um áramótin 2010-
2011.
Útför Kristínar fer fram frá
Grafarvogskirkju í dag, 21. maí
2015, klukkan 13.
1942. Foreldrar
hans voru Magnea
Lovísa Magn-
úsdóttir, f. 12.8.
1914, d. 22.6. 1991,
og Oddur Sigurðs-
son, f. 25.5. 1911, d.
19.11. 1979. Dætur
Kristínar og Vals
eru 1. Ingibjörg, f.
16.2. 1970, gift Þor-
steini Hallgríms-
syni, f. 13.9. 1969.
Börn þeirra eru Kristín María,
f. 21.6. 1998, og Valur, f. 1.7.
2001. 2. Ásdís, f. 18.10. 1976,
sambýlismaður hennar er Úlfar
Þorgeirsson, f. 11.3. 1972.
Þeirra börn eru Ragna Sif, f.
19.3. 2004, Saga, f. 7.1. 2007, og
Egill Orri, f. 25.11. 2013.
Kristín ólst upp í Reykjavík.
Elsku amma.
Orð fá því ekki lýst hvað ég er
þakklát fyrir að hafa átt þig að, ég
hefði ekki getað beðið um betri
vinkonu og ömmu. Við höfum allt-
af verið nánar enda vorum við
mikið saman, gátum talað saman
um allt og ekkert, bara það að
vera með þér var það allra besta.
Við hlógum oft að því þegar ég
settist í fangið á þér og var orðin
alltof stór, mér var alveg sama.
Ég vildi bara fá að vera hjá þér.
Kvöldin voru óteljandi þar sem
við horfðum á James Bond, ég
fékk popp og sleikjó og við send-
um afa fram í gestaherbergi til að
ég gæti sofið uppí hjá þér. Þessi
„ömmukvöld“ og bæjarferðir
verð ég ævinlega þakklát fyrir, að
ógleymdum sumarbústaðarferð-
unum með ykkur afa. Minning-
arnar eru mér svo dýrmætar.
Þú barðist eins og hetja, varst
klettur fyrir okkur öll og hugs-
aðir alltaf fyrst og fremst um
aðra og það sýndi sig alveg fram á
síðustu stundu. Baráttan þín var
ótrúleg, einkenndist af þraut-
seigju og hugrekki. Ég á aldrei
eftir að gleyma því þegar þú varst
sem veikust í vor og sagðist ekki
vera hætt að berjast og ekki vera
tilbúin að fara frá okkur. Ég
kemst ekki hjá því að hugsa hvað
ég gæfi fyrir að geta bara einu
sinni enn heyrt röddina þína,
haldið í höndina á þér og knúsað
þig. Söknuðurinn er ólýsanlegur.
Ég veit að þú myndir núna
þurrka tárin mín og segja „ekki
gráta, rúsínurassinn hennar
ömmu, þetta verður allt í lagi“.
Þú hefðir rétt fyrir þér, eins og
við vitum öll, amma veit best. Ég
er svo stolt af því að bera nafnið
þitt, elsku blíða, umhyggjusama,
yndislega kona. Fallegri sál hef
ég ekki kynnst. Takk fyrir allt,
fyrir að vera besta vinkona mín,
og besta amma og fyrirmynd sem
ég hefði getað óskað mér. Ég veit
þú vakir yfir okkur og verður allt-
af í hjarta mínu. Minning þín er
ljós sem lifir.
Hvíldu í friði, elsku engillinn
minn.
Kristín María
Þorsteinsdóttir.
Hún amma var svo skemmti-
leg, hlý og góð og hugsaði alltaf
um aðra. Hún var líka fyndin og
það var góð ömmulykt af henni.
Amma hafði alltaf nógan tíma.
Hún púslaði með okkur, átti blöð
og liti og bar á okkur krem þegar
við vorum búin í sturtu. Amma
passaði vel upp á okkur og vildi
ekki að við færum illa klædd út.
Hún passaði að allir fengju jafnt
af öllu. Hún og afi gáfu okkur allt-
af kex og sleikjó.
Amma knúsaði okkur og kyssti
og var svo stolt af okkur þegar við
stóðum okkur vel í einhverju.
Amma vildi að okkur gengi vel og
að við værum hamingjusöm. Þau
gáfu okkur öllum bók þegar við
kláruðum fyrsta bekk.
Þegar við gistum þá var eins
og við værum á ömmu- og afahót-
eli. Við fengum nammi og fengum
að horfa lengi. Sá sem var elstur
mátti skipta namminu. Við horfð-
um oft á James Bond-myndir
með ömmu því hún átti mikið af
þeim. Svo fengum við að sofa uppi
í rúmi hjá ömmu og afi svaf í for-
stofuherberginu. Á morgnana
fengum við alltaf rosagott brauð
sem afi keypti í bakaríinu. Við
ætlum að halda áfram að fá gisti-
partý hjá afa.
Það var æðislega gaman að
fara með ömmu og afa í sumarbú-
stað. Þá gerðum við stundum
eitthvað óvenjulegt, eins og að
tjalda í garðinum og fara í dýra-
garðinn. Við fengum líka alltaf
gott að borða hjá þeim. Amma bjó
til góðan mat og afi er svo góður
að baka. Amma var líka mjög
flink að taka slátur og þá fengum
við að vera með.
Við vorkenndum ömmu yfir
þegar hún varð veik og þurfti að
vera á spítala og afa vegna þess
að hann var oft einn. Amma var
líka besta vinkona hans.
Við ætlum að passa afa, bjóða
honum í heimsókn, í mat og fara
með honum í golf. Svo förum við
vonandi með afa í sumarbústað.
Takk fyrir allt, elsku amma.
Sjáumst síðar.
Valur, Ragna Sif, Saga
og Egill Orri.
Í dag kveðjum við elskulega
vinkonu okkar til margra ára,
hana Kiddý eins og hún var oftast
kölluð. Það var fyrir um 50 árum
að við stofnuðum 12 yngismeyjar
saman saumaklúbb, allar þekkt-
umst við vel, nokkrar voru saman
í barnaskóla og Réttarholtsskóla.
Kiddý fór í Hagaskóla og lauk
þaðan verslunarprófi. Að loknu
námi vann hún við skrifstofu-
störf, meðal annars hjá Slátur-
félagi Suðurlands og Álafossi og
fleirum. Kiddý hóf svo starf hjá
Búnaðarbanka Íslands sem varð
svo Kaupþing banki og síðast Ar-
ion banki, Kiddý var mjög góður
starfskraftur sem ávann sér
traust samstarfsmanna sinna og
viðskiptamanna bankans.
Kiddý og Valur hófu búskap í
Vestmannaeyjum, enda var Val-
ur ættaður þaðan. Þau fluttu svo í
Arnartanga í Mosfellsbæ eftir
eldgosið í Eyjum, síðan byggðu
þau sér fallegt hús að Svöluhöfða
22 í Mosfellsbæ. Kiddý hafði
mikla ánægju af garðrækt, enda
valdi hún plönturnar af mikilli
kostgæfni í garðinn sinn. Kiddý
var mikil fjölskyldumanneskja og
talaði hún oft með miklu stolti um
dætur sínar, tengdasyni og
barnabörn.
Við vinkonurnar höfum brallað
ýmislegt saman á þessum 50 ár-
um, meðal annars stofnuðum við
ferðaklúbb ásamt mökum okkar
og fórum við í margar skemmti-
legar ferðir til annarra landa,
meðal annars til Ísraels, Barce-
lona, Tenerife og fleiri staða og
eigum við yndislegar minningar
frá öllum þessum ferðum. Í tilefni
af 70 ára afmælum okkar vin-
kvennanna vorum við búnar að
panta okkur ferð í september
n.k., með skemmtiferðaskipi í
Miðjarðarhafið, Kiddý var mjög
spennt eins og við öll. Það var því
okkur öllum mikið áfall þegar
Kiddý okkar greindist aftur með
krabbamein á síðasta ári, en hún
hafði fengið krabbamein fyrir 12
árum en náð sér ágætlega eftir
það, við tóku erfiðar lyfjameð-
ferðir, en aldrei heyrðum við
hana kvarta. Það er því ljóst að
við förum í siglinguna án Kiddýar
okkar, en henni var ætluð önnur
ferð sem við förum svo öll í að lok-
um . Við kveðjum elskulega vin-
konu okkar með miklum söknuði,
og sendum eiginmanni hennar,
dætrum, tengdasonum, barna-
börnum og öðrum ættingjum,
einlægar samúðarkveðjur.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
(Vald. Briem)
Dagmar, Elín Erla, Guðrún,
Hallfríður, Helga, Ingunn,
Karen og Unnur.
Í dag kveðjum við kæra vin-
konu og fyrrverandi sam-
starfskonu.Við erum búnar að
fylgjast með baráttu hennar við
veikindi, sem greindust fyrir
réttu ári síðan.Hún hafði þurft að
takast á við þennan vágest fyrir
allmörgum árum og hafði betur
þá, en nú varð hún að lúta í lægra
haldi. Jafnaðargeðið og kjarkur-
inn sem hún sýndi var aðdáun-
arverður, það var ekki til í hennar
huga að gefast upp og aldrei
kvartaði hún. Hún hvatti til þess
að lifa lífinu á meðan heilsa og
geta leyfði. Alltaf gladdist hún
þegar við vinkonurnar tilkynnt-
um eitthvert ferðalag og sagði,
„svona á að hafa þetta, þið vitið
ekki hvað þið hafið heilsuna
lengi“. Hún öfundaði aldrei nokk-
urn mann og gladdist með vinum
sínum. Hún tók veikindi sín eins
og verkefni sem þurfti að leysa.
Kristín var góður og traustur fé-
lagi og gott að vinna með henni.
Kímnigáfa hennar og orðheppni
gladdi okkur oft og hún hélt því
alveg fram á síðasta dag.
Henni þótti afar vænt um fjöl-
skylduna sína og barnabörnin
voru hennar stolt og gleði. Hún
var svo heppin að dæturnar
bjuggu í nágrenninu og ef maður
kíkti í heimsókn var oftar en ekki
eitthvert barnabarnanna hjá
henni. Fjölskyldan hefur staðið
eins og klettur við hlið hennar í
veikindunum og sérstaklega er
aðdáunarvert hvað unglingarnir
hennar sýndu mikið æðruleysi.
Hryggðar hrærist strengur
hröð er liðin vaka
ekki lifir lengur
ljós á þínum stjaka.
Skarð er fyrir skildi
skyggir veröldina
eftir harða hildi
horfin ertu vina.
Klukkur tímans tifa
telja ævistundir
ætíð lengi lifa
ljúfir vinafundir.
Drottinn veg þér vísi
vel þig ætíð geymi
ljósið bjart þér lýsi
leið í nýjum heimi.
(Hákon Aðalsteinsson.)
Við þökkum fyrir þennan tíma
sem við fengum að deila með
Kristínu og biðjum góðan Guð að
styrkja
fjölskyldu hennar á erfiðum
tíma.
Guðrún Guðbjörnsdóttir,
Jóhanna Kr. Sigurðardóttir.
Kristín Stefánsdóttir
✝ Steinar Steins-son, tæknifræð-
ingur, fæddist í
Reykjavík 14. októ-
ber 1926. Hann lést
á Landspítala – há-
skólasjúkrahúsi 16.
maí 2015.
Foreldrar hans
voru Jóhann Torfi
Steinsson, f. 6.6.
1887 í Neðra-
Hvammi í Dýra-
firði, d. 11.11. 1966, og Esther
Judith Löfstedt Steinsson, f. 23.6.
1898 í Rönne á Borgundarhólmi,
d. 24.4. 1972. Foreldrar Jóhanns
voru Steinn Kristjánsson, bóndi í
Neðri-Hvammi í Dýrafirði og
Helga Jónsdóttir. Foreldrar Est-
herar voru Aage Löfstedt og
Matthilda Guðmundsdóttir.
Systkini Steinars voru sjö. Al-
systkin, Örn, f. 26.5. 1921, d. 1.3.
2009. Inger Steinunn, f. 8.4. 1924,
d. 25.4. 1936. Aage, f. 14.10. 1926,
Helgi, f. 27.12. 1928, d. 4.8. 2000.
Haukur, f. 27.9. 1933, d. 16.3.
2013. Harry, f. 27.9. 1933, d. 17.1.
2003 og hálfsystir, Ólafía Jó-
hannsdóttir, f. 1.3. 1915, d. 20.9.
1998, af fyrra hjónabandi Jó-
hanns. Móðir hennar var Ólafía
Hólm Ólafsdóttir, f. 29.3. 1888, d.
3.3. 1915.
Steinar kvæntist eftirlifandi
konu sinni, Guðbjörgu Jóns-
dóttur, f. 15.5. 1924, hinn 2. júní
1948. Foreldrar hennar voru Jón
Valdimarsson, f. 4.5. 1891, d.
arverksmiðja ríkisins á Rauf-
arhöfn 1957-64 og meðeigandi í
söltunarstöðinni Björgu. Stjórn-
arformaður Vélsmiðjunnar
Norma 1965-77. Kennari við Iðn-
skóla Hafnarfjarðar 1958-74 og
skólameistari þess skóla 1974-94.
Kynnti sér iðnnám í Englandi ár-
in 1994-95. Hann var um skeið
formaður fræðslunefnda í plötu-
og ketilsmíði, blikk- og eldsmíði
og málmsteypu. Sat í samstarfs-
hópi véltækniiðnaðar á Norð-
urlöndunum um fræðslu- og
iðnþróunarmál 1975-87. Á þeim
tíma samdi hann og þýddi náms-
efni fyrir málmiðnaðarmenn. Sat
um árabil í skólanefnd Kópavogs
og í skólanefnd Tækniskóla Ís-
lands. Var mörg ár í Iðn-
fræðsluráði og í vatnsveitu- og
hitaveitunefndum Kópavogs.
Formaður Tæknifræðingafélags
Íslands í þrjú ár og formaður í
Lífeyrissjóði þess. Sat í stjórn
Meistarafélags járniðn-
aðarmanna og í varastjórn Land-
sambands iðnaðarmanna og í
ýmsum nefndum þess.
Hann var félagi í Rótarý-
klúbbi Hafnarfjarðar í þrjá ára-
tugi og gegndi ýmsum trún-
aðarstörfum fyrir klúbbinn. Eft-
ir formleg starfslok stofnaði
Steinar fyrirtækið Steinco sem
vann að hönnun, þróun og fram-
leiðslu vélbúnaðar til að flokka
og flytja lifandi fisk og fiskseiði.
Nokkur íslensk fyrirtæki fram-
leiða vélar byggðar á hönnun
Steinco.
Útför hans fer fram frá Kópa-
vogskirkju í dag, 21. maí 2015,
og hefst hún klukkan 11.
11.9. 1946, og Her-
dís Kristín Péturs-
dóttir, f. 18.12.
1892, d. 4.2. 1946.
Börn þeirra eru 1)
Þór, f. 27.10. 1948,
kona hans er Aníta
Knútsdóttir, f. 2.1.
1949, þau eiga tvö
börn og þrjú barna-
börn; Sonja Steins-
son, f. 7.6. 1976, og
Stefán Þór, f. 22.10.
1980; 2) Margrét, f. 23.7. 1950,
maður hennar er Kristján Sig-
urður Kristjánsson, f. 24.3. 1950,
þau eiga tvær dætur og sex
barnabörn; Gréta Björk, f. 5.2.
1973, og Þórdís Heiða, f. 22.10.
1974; 3) Erla Björk, f. 2.11. 1955,
maður hennar er Björn Jakob
Tryggvason, f. 7.9. 1955, þau
eiga þrjá syni og átta barnabörn;
Steinar, f. 31.3. 1979, Halldór, f.
30.3. 1981 og Guðberg, f. 25.5.
1984.
Steinar lauk námi frá Ingi-
marsskóla 1941, vélvirkjanámi
1946, vélstjóraprófi 1948, tækni-
fræðinámi frá Odense Mask-
inbygnings Teknikum 1951 og
námi frá Driftorganistorisk Læ-
reanstalt 1952. Hann vann hjá
Fredrikshavns Værft og Flyde-
dok 1952-53 og kenndi við Fre-
drikshavns Maskinistskole. Vann
á teiknistofu Vélsmiðjunnar
Héðins hf. og kenndi við Vél-
skóla Íslands 1954-56. Steinar
var framkvæmdastjóri Síld-
Minningar fljúga gegnum hug-
ann þegar komið er að kveðju-
stund eftir nærri sjö áratuga sam-
ferð. Fyrir nokkrum vikum
fögnuðum við nýjum einstaklingi í
fjölskyldu okkar við skírn barna-
barns míns, Snævars Þórs, og þú
varst að undirbúa prófanir á nýj-
ustu hugmynd þinni um flokkun
eldisbleikju.
Hugurinn reikar til bernsku
minnar þegar þið mamma reistuð
ykkur hús á Kársnesinu í Kópa-
voginum. Ég tíndi smásteina og
setti í steypuna í húsinu og fannst
það vera mikið magn en var í raun
brotabrot af því sem þurfti. Húsið
varð að kastala fjölskyldu þinnar.
Þar bjugguð þið mamma til gott
umhverfi fyrir okkur systkinin.
Úr kastalanum voru gerðir
margir leiðangrar. Fyrstu árin
lágu þeir oft til Raufarhafnar og
Melrakkasléttu. Þar var farið í
berjamó síðsumars, rennt fyrir sil-
ung í vötnum, jafnvel reynt við lax
í ám. Ég fór í sveit á stórbúinu
Leirhöfn. Tók þátt í sauðburði að
vori, heyskap að sumri, göngum og
slátrun að hausti. Einnig gafst
tækifæri til að vinna í síld, bæði við
söltun og í síldarmjölsverksmiðju
SR sem þú stýrðir. Á þessum árum
var „síldarævintýri“ við strendur
Íslands en það leið smátt og smátt
undir lok og þá sást þú nauðsyn
þess að flokka síld til að ná sem
mestum hluta aflans í söltun.
Þar með hófst enn einn leiðang-
ur þinn með stofnun vélsmiðjunnar
Norma sem framleiddi flokkara
fyrir síld eftir þinni hönnun. Ég
fékk tækifæri til að vinna þar, í
skólafríum úr Menntaskólanum í
Reykjavík, við margvísleg smiðju-
störf.
Börnin þín komust á unglingsár
og fóru í sína eigin leiðangra. Ég til
borgarinnar við sundin, Kaup-
mannahöfn. Lauk þar námi og
stofnaði mína eigin fjölskyldu. En
reglulega lá leiðin heim í kastalann
ykkar mömmu. Þar bjugguð þið
mamma barnabörnum ykkar mik-
inn ævintýraheim. Frændsystkin-
in nutu þess að gista, hlusta á afa-
sögur, njóta veitinga ömmu, fara í
bíltúra o.fl. Einnig jólaböll fyrir
stórfjölskyldu. Iðulega voru þar
nokkrir tugir barna.
Bílskúrinn við kastalann breytt-
ist smátt og smátt í hönnunar-
stofu. Mamma slípaði steina og
saman bjuggu þið til fjölda verka
sem vekja aðdáun þeirra sem sjá.
Verk þar sem saman er fléttað
færni í málmsuðu og auga fyrir að
breyta steini í fagurlega slípað
meistaraverk. Smátt og smátt
breyttist bílskúrinn í verkstæði
þar sem þú smíðaðir frumgerðir af
flokkurum fyrir fisk og fiskseiði.
Enn einn leiðangurinn var hafinn
sem stóð allt til æviloka. Enn á ný
fékk ég tækifæri til að vera fót-
gönguliði í leiðangrinum, en nú
höfðu bæst í hópinn barnabörn og
mágar mínir. Saman var haldið í
víking á vörusýningar í Danmörku
og Noregi en flestar minningar
tengjast ferðum innanlands í eld-
isstöðvar að setja upp tækjabúnað
og kynnast þörfum fiskeldis fyrir
tækjabúnað.
Aldrei gleymdist þó að efla sam-
heldni stækkandi stórfjölskyldu
sem í dag telur yfir 30 einstak-
linga. Fjölmörg tækifæri voru nýtt
til að safna henni saman í kastalan-
um ykkar mömmu. Margvíslegir
leikir fyrir unga sem aldna voru
iðulega miðja slíkra samkvæma.
Á ný er hafinn leiðangur úr
kastalanum á nýjar slóðir.
Þinn sonur
Þór.
Í dag verður kvaddur fyrirrenn-
ari minn, velgjörðarmaður, sam-
starfsmaður og vinur til nærri 55
ára, Steinar Steinsson, fyrrver-
andi skólameistari Iðnskólans í
Hafnarfirði.
Ég kynntist Steinari fyrst er ég
hóf nám við Iðnskólann í Hafnar-
firði haustið 1960. Steinar var
minn helsti kennari næstu þrjú ár-
in og þegar ég hugði á frekara nám
að loknu sveinsprófi hvatti hann
mig eindregið til að fara í sama
skóla og hann hafði verið í, Odense
Maskinteknikum í Danmörku.
Sigurgeir Guðmundsson, sem þá
var skólastjóri Iðnskólans, taldi að
ég væri helst til ungur og óreynd-
ur til þess að fara utan í nám.
Steinar sagði hinsvegar „leyfðu
stráknum að spreyta sig“ og hjálp-
aði mér að sækja um skólavist sem
síðar gekk eftir.
Eftir að ég kem heim frá Dan-
mörku hófst samstarf okkar á því
að Steinar fékk mig til að leysa sig
af í kennslu haustið 1967 á meðan
hann færi eina veiðiferð með síld-
arbáti til þess að prófa síldarflokk-
unarvél sem hann hafði hannað.
Þarna fékk ég forsmekkinn af því
að kenna og var ég í framhaldinu
ráðinn stundakennari við Iðnskól-
ann árið 1973 og tveimur árum
seinna varð ég fastur kennari við
skólann.
Þar með hófst mjög náið sam-
starf okkar Steinars sem stóð allt
þar til Steinar lét af störfum árið
1994. Á þessum tíma kynntist ég
þrotlausri baráttu Steinars fyrir
eflingu iðnnáms og þá sérstaklega
málmiðnaðarins. Helsta einkenni
Steinars var þó að hann var upp-
finningamaður. Hann var stöðugt
að þróa nýjar námsbrautir og finna
leiðir til að efla starfsemi Iðnskól-
ans. Þá vann hann að hönnun og
þróun nýrra véla til nota í sjávar-
útvegi og fiskeldi. Hélt hann því
starfi áfram heima í bílskúr eftir að
hann fór á eftirlaun og allt til
hinstu stundar.
Steinar lét mjög að sér kveða í
menntamálum og starfaði í mörgum
nefndum og ráðum því tengdu. Þá
ritaði hann oft greinar í Morgun-
blaðið til að vekja athygli á því sem
honum þótti að betur mætti fara.
Ég vil þakka Steinari fyrir alla
vinsemd sem hann og Guðbjörg
hafa sýnt okkur hjónum í gegnum
árin og þakka heimboð og góðar
stundir á liðnum áratugum. Við
Pálína sendum Guðbjörgu og börn-
um þeirra okkar innilegust samúð-
arkveðjur.
Ég bið Guð að blessa minningu
Steinars Steinsonar.
Jóhannes Einarsson
Steinar Steinsson
 Fleiri minningargreinar
um Steinar Steinsson bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.