Morgunblaðið - 22.12.2015, Qupperneq 27

MINNINGAR 27
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 22. DESEMBER 2015
til rökræðna sem stundum urðu
ákafar og háværar en jafnan
skemmtilegar. Það var sama
hvar borið var niður varðandi
fagleg atriði eða málefni líðandi
stundar, maður kom aldrei að
tómum kofunum. Gummi var
skapmaður og gat hlaupið í hann
en rauk fljótt úr og menn oftast
ósárir eftir.
Guðmundur átti auk fagsins
fjölmörg áhugamál sem
skemmtilegt var að spjalla við
hann um. Hann var víðlesinn og
fjölfróður en hæst bar áhuga á
sagnfræði, ekki síst rómverskri
og grískri. Hann hafði unun af að
ferðast og grúska á söfnum sem
tengdust fornminjum og sögu. Þá
var Guðmundur matmaður með
góðan smekk og þekkingu á vín-
um.
Gummi, sem af sínum nánustu
var kallaður Mummi, var vin-
margur og átti góða fjölskyldu;
systkini, systkinabörn og tengda-
fólk sem hann var stoltur af og
talaði oft um. Harmur þeirra er
mikill og við sendum okkar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Á aðgerðasviði er skarð fyrir
skildi og það skarð verður ekki
fyllt.
Guðmundar verður sárt
saknað.
Deyr fé
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi
hveim er sér góðan getur.
(Hávamál)
Alma D. Möller,
framkvæmdastjóri.
Enn höfum við verið minnt á,
að ekki getum við öll vænst þess
að lifa langa ævi. Að þessu sinni
hjó maðurinn með ljáinn í raðir
okkar svæfingarlækna á Land-
spítalanum við Hringbraut og tók
með sér okkar kæra vin og sam-
starfsmann, Guðmund Klemenz-
son, aðeins 46 ára að aldri.
Ég kynntist Gumma fyrst sem
ungum lækni, áður en hann hélt
til framhaldsnáms vestur um haf.
Þá þegar var augljóst að hann var
óvenju hæfileikaríkur, skarp-
greindur, sennilega afburða-
greindur. Að framhaldsnámi
loknu við virt háskólasjúkrahús
þar vestra lá leið hans heim og
hann hóf störf hér á deildinni.
Hann var mikill happafengur,
faglega fullyrði ég að hann var
fremstur meðal jafningja.
Guðmundur var okkur öllum
ákaflega kær. Hann var á stund-
um hrjúfur á yfirborðinu, lá ekki
á skoðunum sínum um málefni
líðandi stundar, sérstaklega voru
stjórnmál og sagnfræði honum
hugleikin. Við áttum litla samleið
í pólitík, Gummi var íhaldsmaður
af lífi og sál en ég hef verið höll
undir kratisma. Hann kallaði mig
stundum „samfylkingarbrussu“
og ég svaraði í sömu mynt:
„Íhaldskurfur.“ Allt var þetta
græskulaust gaman og okkur
þótti gaman að stríðninni.
Hann gat verið nöldurgjarn og
geðstirður, það risti aldrei djúpt
– og fáa kollega veit ég sem
sinntu skjólstæðingum sínum af
meiri natni og umhyggju. Mig
minnir að nóbelsskáldið hafi eitt
sinn sagt að fáar skepnur jarð-
arinnar væru jafn varnarlausar
og kona í barnsnauð. Það er
sennilega fátt líkt með konu í
barnsnauð í fátæku koti á önd-
verðri síðustu öld og þeim sem
ala börn sín við bestu aðstæður í
dag. Þær þurfa eftir sem áður
hjálp – og enginn var betri en
Gummi við þær aðstæður. Þá var
sérstaklega eftirtektarvert
hversu nærgætinn hann var við
aldraða.
Mig langar að lokum að deila
með ykkur frásögn af mínum
kæra vini. Sviðið er sjúkrastofa á
gjörgæsludeild Landspítalans. Í
rúminu liggur aldraður heiðurs-
maður, nýkominn til meðvitund-
ar eftir mikil veikindi. Að rúminu
kemur læknirinn á vaktinni, þá
rís sjúklingurinn upp við dogg og
segir: „Nei, ert þetta þú, bangsa-
drengur?“
Gummi hafði sem ungur
drengur farið með hlutverk
bangsa litla í uppsetningu Þjóð-
leikhússins á Dýrunum í Hálsa-
skógi. Þessi ágæti maður hafði
starfað við Þjóðleikhúsið og
þekkti þar aftur bangsadrenginn.
Mér kom þessi litla saga í hug
þegar haldin var dálítil minning-
arstund um Gumma hér á gjör-
gæsludeildinni. Ungur læknir
hafði einhverju sinni sagt við
Gumma: „Við vorum alltaf svolít-
ið hrædd við þig og fannst þú
strangur. Nú vitum við að þú ert
alger bangsi inni við beinið!“
Gummi hafði hlegið og svarað:
„Já, eiginlega, þú mátt bara ekki
segja neinum frá því!“
Þannig var Gummi, öðlingur
með hjarta úr gulli. Við eigum
eftir að sakna hans mjög, faglega
og ekki síður persónulega. Hann
hafði fallegasta brosið á deildinni,
þannig ætla ég að minnast hans
þegar hann þrammaði eftir gang-
inum með stóra bakpokann sinn á
öxlinni og ég segi: „Hvað segir
uppáhalds hægri öfgamaðurinn
minn í dag?“ Hann svarar og
hlær við: „Allt gott, kratakelling-
in þín!“
Fjölskyldu Gumma votta ég
mína dýpstu samúð.
Hjördís Smith.
Ástkær vinur okkar og sam-
starfsmaður, Guðmundur Klem-
enzson, er látinn. Þetta eru þung-
bær og óvænt tíðindi. Þungbær í
ljósi þess að hann var í blóma lífs-
ins, en sérstaklega vegna þess að
hann var elskaður og dáður af
okkur öllum. Það er auðveldara
að tjá sorgina en lýsa henni.
Þessi góði drengur skapaði
jafnan glaðvært andrúmsloft á
deildinni okkar með leiftrandi
gamansemi. Hann lá þó ekki á
skoðunum sínum ef honum mis-
líkaði eða taldi eitthvað mega
betur fara. Vinur er sá er til
vamms segir og flestir tóku því á
þann veg.
Hann var afar hjálpsamur og
gott að leita til hans í starfi enda
einstaklega vel að sér í sínu fagi,
handlaginn og rólegur, þegar á
bjátaði. Ekki er síður aðdáunar-
verð sú alúð og natni, sem hann
ávallt sýndi sjúklingum sínum.
Kennsla var honum einnig hug-
leikin og var hann góður kennari.
Við erum mjög þakklát Guð-
mundi fyrir þann tíma sem við
fengum að njóta samvista við
hann og eigum eftir að sakna
hans um langa hríð. Þótt líf endi
við dauða mun samband okkar
við hann lifa áfram sem ógleym-
anlegar, dýrmætar minningar í
hjörtum okkar. Við lifum í von
um að öðlast það sama í fyllingu
tímans.
Við vottum aðstandendum
Guðmundar okkar dýpstu samúð
í sorg þeirra.
Fyrir hönd lækna svæfinga-
og gjörgæsludeildar Landspítal-
ans við Hringbraut,
Guðmundur Björnsson.
Að kveðja þig, kæri vinur og
samstarfsmaður, er þyngra en
orð fá lýst. Við Gummi kynnt-
umst í seinni tíð, eftir að Guð-
mundur lauk sérnámi sínu sem
svæfinga- og gjörgæslulæknir
frá University of Wisconsin, Ma-
dison, og síðar framhaldsnámi í
hjartasvæfingum frá Mayo Cli-
nic. Við Gummi kynntumst síðan
á Landspítalanum sitthvorumeg-
in við græna tjaldið þar sem
hvorug sérgrein okkar getur án
hinnar verið. Í fyrstu heilluðust
samferðamenn Gumma af
skemmtilegum, svörtum og
hnyttnum húmor sem hann
hnýtti við pólitískar skoðanir eins
og honum einum var lagið. Guð-
mundur hafði greind sem fáum er
úthlutað. Þessa náðargáfu nýtti
hann sér vel í starfi þannig að
Gummi hafði fágæta yfirsýn við
erfiðar aðstæður. Það eru ekki
margir sem fara í faglegu skóna
hans Gumma, síðast fyrir nokkr-
um vikum stóðum við saman með
líf sjúklings í lúkum og reyndist
það síðasta skiptið sem ég get
þakkað Gumma fyrir frábært
samstarf. Þar naut Gummi sín
enn og aftur þar sem nákvæm yf-
irsýn hans og snarræði urðu
sjúklingi til bjargar. Gummi var
ekki bara góður vinnufélagi held-
ur áttum við góða stundir saman
félagarnir fyrir utan Landspítala.
Ber þar fremst að nefna Græn-
landsferð og strákaklúbbinn
Hole. Ég hélt að ég yrði að sjá á
eftir Gumma til annarra starfa
þar sem hann var orðinn þreyttur
á úrræðaleysi yfirvalda hvað
varðar starfsemi Landspítala.
Hann horfði glaður til nýrra
tækifæra, þar gæti hann sjálfur
skammtað sér verðleika. Ég
kveið þeirri stundu ef Gummi
hyrfi á braut frá Landspítala og
ræddum við þau mál nýlega.
Duldist engum að Gummi hafði
miklar áhyggjur af framtíð sam-
eiginlegs starfsvettvangs okkar.
Enginn átti von á að Gummi yrði
kallaður frá okkur svo skyndi-
lega, en ég hef samt skilning á að
Gummi hafi verið kallaður í verk-
efni sem við hin getum ekki leyst.
Hjartasvæfingar og gjörgæsla á
Íslandi eru fátækari í dag, staða
okkar sem störfum á Landspítala
hefur versnað enn frekar með
ótímabæru fráfalli dugmikillar
manneskju og frábærs fag-
manns. Landspítali verður enn
og aftur fyrir stóru áfalli en í
þetta sinn verður áfallið ekki
bætt eða lagað eftir á með auk-
inni fjárveitingu. Ég þakka þér,
Gummi, fyrir visku þína, vináttu
og samstarf, við vorum lánsöm að
fá þig lánaðan hingað á Landspít-
ala. Votta aðstandendum Guð-
mundar innilega samúð.
Gunnar Mýrdal.
Það var mér og starfsfélögum
mínum á Landspítala mikið áfall
að heyra af óvæntu fráfalli Guð-
mundar Klemenzsonar um miðja
síðustu viku. Gummi Klem, eins
og við kölluðum hann, mun skilja
eftir sig stórt skarð á svæfinga-
og gjörgæsludeild Landspítala,
og víðar, enda með eindæmum
farsæll og fær læknir. Hann var
einnig góður vinur og mátti ekk-
ert aumt sjá. Traustari sam-
starfsmann er varla hægt að
hugsa sér og alltaf aðdáunarvert
að fylgjast með því hversu róleg-
ur og yfirvegaður hann var þegar
mikið gekk á í flóknum aðgerð-
um. Við skurðlæknarnir á hjarta-
og lungnaskurðdeild Landspítala
mátum mikils yfirvegun hans og
færni undir álagi. Auk þess var
Gummi sérlega þægilegur í allri
samvinnu utan skurðstofunnar
og vinsæll bæði meðal lækna og
annars starfsfólks á skurðstofum
og gjörgæsludeildum spítalans.
Gummi var skarpgreindur og
sérlega vel lesinn – alltaf með
nýjustu vísindagreinar á hreinu,
ekki bara á sínu sérsviði heldur
einnig í öðrum greinum læknis-
fræði. Hann var mikill námsmað-
ur og var að mínu mati í hópi best
menntuðu lækna á Íslandi. Eftir
stúdentspróf við Menntaskólann
í Reykjavík og læknanám við
læknadeild HÍ lagði hann stund á
framhaldsnám í svæfingum og
gjörgæslulækningum í Banda-
ríkjunum. Hann stundaði síðan
frekara framhaldsnám í hjarta-
svæfingum við hina virtu Mayo
Clinic í Bandaríkjunum, sem er
einhver virtasti spítali í heimi. Ég
hef átt þess kost að hitta fjöl-
marga kollega Gumma frá náms-
árum hans í Bandaríkjunum og
alltaf nefndu þeir að fyrra bragði
hversu frábær læknir hann hefði
verið. Það kom mér þó ekki á
óvart þar sem ég kynntist því af
eigin raun í nánu samstarfi um
rúmlega 10 ára skeið.
Við unnum ekki bara saman
inni á skurðstofu við hjarta- og
lungnaaðgerðir heldur einnig við
önnur störf sem tengdust sér-
greinum okkar, t.d. málþingum á
Læknadögum og skipulagningu
fjölmargra árlegra vísindaþinga
sem Félag svæfinga- og gjör-
gæslulækna og Skurðlæknafélag
Íslands stóðu að í sameiningu.
Þar lagði Gummi mikið af
mörkum og óeigingjarnt starf
hans fyrir þessi félög er ómetan-
legt.
Það er ekki hægt að minnast
Gumma án þess að geta þess
hversu mikill húmoristi hann var.
Hárbeittra athugasemda hans á
morgunfundum verður sárt
saknað. Við vorum ekki alltaf
sammála í pólitík en hann bar
alltaf virðingu fyrir skoðunum
annarra og gaf sér tíma til að
hlusta. Það er ljóst að Landspítali
verður ekki samur eftir fráfall
okkar góða félaga Ég votta fjöl-
skyldu hans samúð mína á erf-
iðum tímum. Minningin um góð-
an félaga og afburða lækni mun
lifa meðal samstarfsmanna.
Tómas Guðbjartsson.
Þá ég hníg í djúpið dimma,
Drottinn, ráð þú hvernig fer.
Þótt mér hverfi heimsins gæði –
hverfi allt, sem kærst mér er:
Æðri heimur, himnafaðir,
hinumegin fagnar mér.
(Matthías Jochumsson)
Það er stórt skarð höggvið í fá-
mennan hóp svæfinga- og gjör-
gæslulækna á Íslandi. Við kveðj-
um í dag Guðmund Kristin
Klemenzson sem fallinn er frá,
ótímabært, langt fyrir aldur
fram. Gummi var framúr-
skarandi læknir, afburða vel að
sér í fræðunum og góður hand-
verksmaður. Ekki síst þrautgóð-
ur á raunastund. Við syrgjum
góðan samstarfsmann og vin, lít-
ríkan og kraftmikinn persónu-
leika, mannvin sem var raungóð-
ur sjúklingum sínum og
samstarfsfólki.
Guðmundur var stjórnarmað-
ur í Svæfinga- og gjörgæslu-
læknafélagi Íslands um árabil,
stjórnarmaður í norrænum sam-
tökum svæfinga- og gjörgæslu-
lækna og í stýrihópi fyrir eitt af
framhaldsmenntunarnámskeið-
um norrænu samtakanna.
Við vottum fjölskyldu Gumma
okkar dýpstu samúð við fráfall
hans og á þeim erfiðu tímum sem
framundan eru. Minningin um
góðan dreng lifir í hjörtum okkar
um ókomin ár.
Kári Hreinsson, formaður
Svæfinga- og gjörgæslu-
læknafélags Íslands.
Haustið 1986 komum við sam-
an í skólastofu í Þrúðvangi í MR
17 piltar og 3 stúlkur og skipuð-
um bekkinn 6Y næstu tvö árin.
Við tengdumst vinaböndum sem
hafa haldið æ síðan. Í þessum
hópi var Guðmundur Kristinn
Klemenzson, sem við kveðjum nú
hinstu kveðju. Hann er því miður
annar sem fellur frá úr okkar
hópi.
Það kom fljótt í ljós að Gummi
var mikill námsmaður. Hans
áhugi var ekki síst á sagnfræði og
hafði hann sérstakan áhuga á
heimsstyrjöldunum og fylgdist
vel með allri pólitík. Að lokinni
útskrift úr MR valdi hann að
nema læknisfræði við Háskóla Ís-
lands og lauk því námi með láði.
Hann hélt til framhaldsnáms í
svæfinga- og gjörgæslulækning-
um til Bandaríkjanna og starfaði
þar meðal annars á hinni virtu
Mayo Clinic í Rochester. Hann
hafði framúrskarandi þekkingu á
sínu sviði og Íslendingar hafa,
sem betur fer, notið hæfni hans
undanfarin ár á Landspítalanum.
Frá útskrift úr MR höfum við
hist reglulega og mætti Guð-
mundur alltaf ef hann var á land-
inu og var þá manna hressastur.
Hann reyndi oft að ögra og fá
fram skoðanaskipti, gat verið
orðhvass en jafnframt hnyttinn.
Alltaf kvaddi hann með traustu
handabandi eða þéttu faðmlagi
góðs vinar.
Við kveðjum nú góðan
bekkjarfélaga og vin með söknuði
allt of snemma.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum.)
Blessuð sé minning Guðmund-
ar K. Klemenzsonar.
Fyrir hönd 6Y,
Þórir Auðólfsson og
Egill Tryggvason.
Í dag kveðjum við góðan félaga
og samstarfsmann sem féll frá
langt fyrir aldur fram. Flest okk-
ar þekktu Gumma best sem leið-
beinanda í endurlífgunarkennslu
á Landspítala, þar sem við nutum
þeirrar ánægju og heiðurs að fá
að kenna með honum. Hjá
Gumma kom maður aldrei að
tómum kofunum enda var hann
límheili „par exellence“ og það
var alltaf gaman að kenna með
honum. Hann hafði mikinn húm-
or, stundum svolítið gráan, og
hafði einstaka hæfileika til að
hrista upp í samræðum sem fyrir
vikið urðu oft fjörugar.
Gummi gerði miklar faglegar
kröfur til sjálfs sín en ekki síður
til samstarfsfólks og nemenda.
Kröfurnar voru þó sanngjarnar
enda mikið í húfi.
Við erum þakklát fyrir þann
tíma sem við fengum að eyða með
Gumma, hans verður sárt sakn-
að. Vottum fjölskyldu og vinum
Gumma okkur dýpstu samúð.
Fyrir hönd leiðbeinenda í sér-
hæfðri endurlífgun á Landspít-
ala,
Valdís Anna, Fríða Björk,
Ása María og Ásgeir Valur.
Þeir sem þekktu Guðmund
Klemenzson munu minnast hans.
Við munum minnast hans og
sakna sem frábærs handleiðara
og vinar. Hann var okkur einstök
fyrirmynd í sínu fagi fyrir sakir
víðfeðmrar þekkingar sinnar,
fágaðs handbragðs og ótrúlegrar
nærgætni í garð þeirra sem á
þurftu að halda. Hann hafði mik-
inn metnað sem smitaðist til okk-
ar deildarlækna sem unnum með
honum. Hann hvatti okkur óspart
til sjálfstæðrar hugsunar og dáða
á sinn einstaka hátt. Gummi átt
sínar hvassari hliðar en aldrei
gekk maður frá honum án þess að
vera á einhvern hátt betri eftir
samskiptin.
Fjölskyldu og vinum Gumma
viljum við votta samúð okkar og
jafnframt þakka honum fyrir
góða samfylgd sem hefði svo
gjarnan mátt verða lengri. Takk
fyrir okkur, Gummi.
Sólveig, Inga Lára,
Karl, Martin Ingi, Hanna
og Hjörtur Már.
Virðing,
reynsla
& þjónusta
Allan
sólarhringinn
571 8222
Svafar:
82o 3939
Hermann:
82o 3938
Ingibjörg:
82o 3937
www.kvedja.is
svafar & hermann
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
HELGA SIGURÐARDÓTTIR,
lést á Vífilsstaðaspítala sunnudaginn
20. desember.
.
Sigurður Örn Brynjólfsson, Liivia Leskin,
Eiríkur Brynjólfsson, Steinunn Hafstað,
Ívar Brynjólfsson, Sandra Magnúsdóttir,
Guðrún Brynjólfsdóttir, Jóel Jóelsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
Okkar elskaði eiginmaður, faðir, sonur og
bróðir,
ÁSGEIR ÞÓRÐARSON,
lést á sjúkrahúsi í London 15. desember.
Jarðsett verður í kyrrþey að ósk hins látna.
.
Erla Gígja Erlingsdóttir,
Anika og Andrea Ásgeirsdætur,
Guðríður M. Thorarensen,
Þórður Ásgeirsson,
Þórarinn, Grímur Örn og Egill Þórðarsynir.
Ástkær sonur okkar, bróðir og mágur,
SIGURÐUR JÓNSSON,
lést 12. desember 2015.
Útför hans hefur farið fram í kyrrþey.
.
Halla Snorradóttir, Theodór Hallsson,
Jón Sigurðsson, Jóhanna Hrefnudóttir,
Guðrún H.J. Johannessen, Nicolai Johannessen,
Eva Sif Jónsdóttir, Ólafur Ragnar Ólafsson,
Kristín Jónsdóttir, Ari Kárason,
Sonja Jónsdóttir, Sindri Jónsson.