Morgunblaðið - Sunnudagur - 22.05.2016, Síða 44

SJÓNVARP Ekki er útlit fyrir að framhald verði á
spennuþáttunum Fjölskyldunni, eða The Family, sem
sýndir eru á SkjáEinum um þessar mundir, en ABC-
sjónvarpsstöðin í Bandaríkjunum afþakkaði á dögunum
seríu númer tvö, þrátt fyrir að þættirnir hafi fengið
prýðilegar viðtökur og dóma.
Fyrstu seríunni lauk um liðna helgi í Bandaríkj-
unum á sannkölluðum „cliffhanger“ og fyrir vikið
kom ákvörðun ABC enn meira á óvart. Höfundur The
Family, Jenna Bans, hefur upplýst að áhugi framleið-
andans hafi staðið til þess að gera fleiri seríur og ekki sé
skortur á hugmyndum. Eigi að verða af því þarf önnur
sjónvarpsstöð að stíga inn í verkefnið. Að öðrum kosti
verða áhorfendur bara að geta í eyðurnar.
Fjölskyldunni úthýst
ABC
44 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 22.5. 2016
LESBÓK
KVIKMYNDIR Stikla úr nýjustu kvikmynd
sænsku Óskarsverðlaunaleikkonunnar Alicia
Vikander er komin í umferð á netinu og þyk-
ir lofa góðu. Myndin heitir Tulip Fever og
gerist í Hollandi snemma á sautjándu öld.
Vikander leikur unga konu sem gift er eldri
manni (Christoph Waltz). Allt leikur í lyndi
þar til ungur listmálari (Dane DeHaan) er
fenginn til að mála af henni portrett. Blossi
hlýst af og allt fer á annan endann. Leikstjóri
er Justin Chadwick sem síðast gerði Man-
dela: Long Walk to Freedom. Af öðrum leik-
urum má nefna Judi Dench og Zach Gali-
fianakis en frumsýnt verður 15. júlí nk.
Hitnar í túlipönunum
Alicia Vikander og Christoph Waltz í Tulip Fever.
Helstu persónurnar í nýju þáttunum.
Ný bresk
þáttaröð á RÚV
SJÓNVARP Ríkissjónvarpið hefur
á sunnudagskvöldið sýningar á
nýrri breskri þáttaröð sem gerist á
fjórða áratug síðustu aldar. Indian
Summers eða Indversku sumrin
kallast þættirnir og er sögusviðið
þegar tími breska nýlenduveldisins
er að líða undir lok á Indlandi og
togstreitan milli Breta og inn-
fæddra verður sýnilegri. Aðal-
hlutverk leika Henry Lloyd-
Hughes, Nikesh Patel, Jemima
West og fleiri.
ÚTVARP Hinn
margreyndi út-
varpsmaður Guðni
Már Henningsson
fylgir hlustendum
Rásar 2 inn í nótt-
ina öll laugardags-
kvöld í þætti sínum
Næturvaktinni.
Guðni spilar tónlist
úr öllum mögulegum og ómögu-
legum áttum og þegar á þáttinn líð-
ur verða óskalög hlustenda æ fyr-
irferðarmeiri. Guðni spjallar líka við
hlustendur um alla heima og geima
og komast iðulega færri að en vilja.
Þátturinn er með þeim lífseigustu á
rásinni enda augljóslega við alþýðu-
skap, bæði tónlistin og spjallið.
Inn í nóttina
Guðni Már
Henningsson
SJÓNVARP Stöð 2 hefur á sunnu-
dagskvöldið sýningar á annarri
seríunni af kanadísk/ungversku
spennuþáttunum X Company.
Sögusviðið er seinni heimsstyrj-
öldin og við fylgjumst með hópi
njósnara sem hlotið hafa þjálfun
sína í Kanada áður en þeir eru
sendir út af örkinni. Með helstu
hlutverk fara Évelyne Brochu, Jack
Laskey og Warren Brown.
Úr þáttunum X Company.
Njósnað á Stöð 2
Takmarkið var ekki bara aðsænga hjá karlmönnum; íraun snerist þetta meira um
að nudda sér utan í sköpunarkraft-
inn. Við skildum og kunnum að meta
tónlistina þeirra og þeir vildu hafa
okkur í kringum sig. Við vorum tón-
listargyðjurnar þeirra.“
Þannig kemst Pamela Des Bar-
res, sem kölluð hefur verið „drottn-
ing grúppíanna“, að orði í nýrri bók,
Groupies and Other Electric Ladies,
sem kom út í Bandaríkjunum fyrir
skemmstu. Fyrirbrigðið, grúppía, er
þar til umfjöllunar í máli og mynd-
um. Myndirnar eru eftir ljósmynd-
arann Baron Wolman sem elti vin-
sælustu hljómsveitirnar á röndum á
ofanverðum sjöunda áratugnum en
textinn er fjölþættur; í bókinni er
meðal annars að finna í heild sinni
umdeilda grein um grúppíur sem
tímaritið Rolling Stone birti árið
1969. Þá eru þar viðtöl við grúppíur
frá þessum tíma og ritgerðir, þar
sem málið er skoðað í samhengi við
samtímann.
Greinin í Rolling Stone hófst á
þessum orðum: „Hún náði í sinn
mann. Hann var fressið sem hún var
á höttunum eftir og náði honum! …
í samhengi rokkmenningarinnar
lyftir það henni á stall. Hún hafði
þegar sængað hjá 17 (eða 36 eða
117) tónlistarmönnum – þar af fjór-
um alvöru stjörnum, nöfnum sem
eru á allra vörum – og nú vex vegur
hennar á ný.“
Pamela Des Barres setur málið í
frekara samhengi: „Stelpubönd voru
ekki á hverju strái, þannig að lang-
aði okkur stelpurnar að hafa afskipti
af tónlist var þetta leiðin; að vera
með strákunum í böndunum. Á þess-
um árum var mun auðveldara að
komast í tæri við böndin, auk þess
sem mun færri stelpur reyndu það.
Ef þú varst sæt stelpa var lítið mál
að hitta Mick Jagger eða Jimmy
Page. Þeir héngu í klúbbunum í Los
Angeles og maður sagði bara „hæ!“.
Andrúmsloftið var allt annað [en í
dag]; maður hékk bara þarna og fáir
dómar voru felldir. Við, grúppíurn-
ar, gyðjurnar eða hvað þið viljið
kalla okkur, vinguðumst bara við lið-
ið. Sumar stelpnanna sváfu ekki einu
sinni hjá strákunum, þær vildu bara
vera baksviðs og partur af senunni.“
Besti drátturinn
Ef marka má greinina í Rolling
Stone var virðingin fyrir grúppíun-
um ekki mikil. „Öll bönd sem fara á
túr ferðast með Cuprex eða A-200 til
að drepa flatlúsina sem grúppíurnar
smita menn af.“
Þá eru ummæli sumra tónlistar-
manna stúlkunum ekki hliðholl.
„Grúppíur frá New York eru snobb-
aðar og merkilegar með sig …
Grúppíurnar frá LA eru án nokkurs
vafa bestar – ágengastar og besti
drátturinn,“ er til dæmis haft eftir
Frank heitnum Zappa.
Baron Wolman vill ekki kannast
við þetta viðhorf í dag. „Mér þótti
vænt um hverja einustu konu sem ég
myndaði: Fræddist um líf þeirra og
væntingar. Ég reyndi ekki við neina
þeirra. Mig langaði bara að deila því
sem þær voru að gera með heim-
inum,“ sagði hann í samtali við
breska blaðið The Guardian í tilefni
af útgáfu bókarinnar.
Wolman hafði einstakan aðgang
að rokkheimum enda inn undir hjá
Jimi Hendrix, The Doors, The Roll-
ing Stones og fleiri vinsælum bönd-
um. Grúppíurnar fylgdu með. „Ég sá
þær fyrst baksviðs og ég tók
strax eftir einstökum stílnum
og sérstöðunni,“ segir hann.
Og klykkir út: „Höfum
eitt alveg á hreinu;
þetta voru ekki
vændiskonur.
Sumar þeirra
vissu meira um
tónlist en tón-
listarmennirnir
sjálfir.“
Pamela Des Barres,
eins og hún leit út með-
an hún var grúppía.
Ljósmynd/Baron Wolman
Á ofanverðum sjöunda ára-
tugnum var ekki sjálfgefið að
allir gengju með myndavélar;
eins og í dag. Pamela Des
Barres er því Baron Wolman
og fleiri ljósmyndurum þakk-
lát fyrir að hafa gefið sér tíma
til að mynda hana og aðrar
grúppíur. „Ég er afar þakklát
fyrir að einhverjir hafi verið
svo framsýnir að taka ljós-
myndir af okkur. Maður sá
ekki fyrir sér á þessum tíma
að það myndi skipta máli. Að
við yrðum mikilvægar.“
Hún er alls ekki þeirrar
skoðunar að hippatíminn sé
almennt ofmetinn í
tónlist. „Alls ekki.
Þetta var bylting-
arkenndur tími
og töfrum
líkur. “
Töfrandi
tímabil
Pamela Des
Barres og
Baron Wolman.
Takmarkið ekki bara að
sænga hjá karlmönnum
Í nýlegri bandarískri bók, Groupies and Other Electric Ladies, er grúppían til skoðunar í máli og
myndum en fyrirbrigðið hefur fylgt dægurtónlistinni allt frá hippatímanum.
Orri Páll Ormarsson orri@mbl.is
Úr The Family.