Morgunblaðið - 30.05.2016, Síða 18

18 UMRÆÐAN Minningar
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 30. MAÍ 2016
Ég fæ hlýleg-
ar kveðjur frá
nýkjörnum for-
manni Við-
reisnar, hinum
síkáta Benedikt
Jóhannessyni, í
laugardagsblaði
Morgunblaðsins
í fyrradag, í að-
sendri grein und-
ir fyrirsögninni
Óvönduð blaðamennska.
Ekki nenni ég að telja upp
ávirðingar hans í minn garð og
viðmælanda míns, vegna
greinar sem ég skrifaði í
fimmtudagsblað Morgunblaðs-
ins í síðustu viku, undir fyrir-
sögninni Evrópustefna Við-
reisnar í felum, en tel rétt að
víkja nokkrum orðum að
fréttatilkynningu sem Viðreisn
sendi á fjölmiðla 24. maí sl. um
stofnun flokksins.
Í tilkynningunni eru taldir
upp 15 stjórnarmenn í hinum
nýstofnaða flokki og greint frá
því hverjir voru ræðumenn á
stofnfundinum.
Því næst kemur millifyr-
irsögn:
Stefna Viðreisnar
Og að því búnu er stefna
flokksins tíunduð, en orðrétt er
hún svona, eins og kom fram í
grein minni á fimmtudag:
„Samþykkt var sú grunn-
stefna Viðreisnar að byggja upp
samfélag þar sem einstaklingar
vilji og geti nýtt hæfileika sína
til fulls. Mikilvægt sé að tryggja
stöðugleika í efnahagsmálum
og gæta þess að traust ríki í
stjórnmálum og í garð stofnana
ríkisins. Efla beri málefnalega
umræðu og góða stjórnarhætti
með áherslu á gegnsæi og gott
siðferði. Önnur áhersluatriði:
Almannahagsmunir gangi
framar sérhagsmunum. Allir
einstaklingar, heimili og fyrir-
tæki skulu njóta jafnræðis.
Náttúruauðlindir landsins
eru sameign þjóðarinnar. Þær
ber að nýta skynsamlega og
greiða markaðsverð fyrir af-
not. Óskert náttúra er verð-
mæt auðlind.
Félagslegt réttlæti, sem
byggt er á samhug og ábyrgð,
tryggir jafnan rétt til mennt-
unar og velferðarþjónustu.
Vestræn samvinna eykur ör-
yggi og hagsæld þjóðarinnar
og er forsenda sterkrar sam-
keppnishæfni Ís-
lands.
Jafnrétti
stuðlar að auk-
inni velmegun
og tryggir ein-
staklingum
frelsi til að full-
nýta hæfileika
sína og krafta.
Neytendur
eiga rétt á að
búa við umhverfi
þar sem hags-
munir þeirra eru í fyrirrúmi.
Þróttmikið menningarlíf er
sérhverri þjóð mikilvægt og
það ber að styðja og efla.“
Hvergi minnst á Evrópu,
Evrópusamband, aðildarvið-
ræður við Evrópusambandið,
upptöku evru eða frjálslyndi.
Benedikt, í grein sinni um
hinn knáa blaðamann, mig, kýs í
árásum sínum að vísa í það sem
stendur á heimasíðu Viðreisnar,
um stefnu flokksins, vissulega
vel falið, þegar hann þarf að
vitna í það sem stendur á undir-
síðum heimasíðunnar, sem ég
held að fáir ef nokkur hafi haft
hugmynd um að væri til.
Hvers vegna voru þessar
upplýsingar, sem Benedikt er
að vísa í, ekki í fréttatilkynn-
ingunni? Skyldi það vera vegna
þess að Viðreisn ákvað að það
væri ekki pólitískt sexý um
þessar mundir að flagga svo
mjög hugmyndum flokks-
manna um Evrópusambands-
aðild og upptöku evru?
Hinn síkáti formaður Við-
reisnar, Benedikt Jóhannesson,
ætti að líta sér nær, í stað þess
að pönkast á mér, því vænt-
anlega ber formaðurinn höfuð-
ábyrgð á því að einungis þær
upplýsingar um stefnu flokks-
ins voru sendar út, sem birtast
hér að ofan. Vinnubrögð hans
eru vitnisburður um að hann
reynir að hengja bakara fyrir
smið og sjálfur er hann smið-
urinn, að sjálfsögðu.
Að hengja bakara
Eftir Agnesi
Bragadóttur
»Hinn síkáti for-
maður Við-
reisnar, Benedikt
Jóhannesson, ætti
að líta sér nær, í
stað þess að pönk-
ast á mér.
Höfundur er blaðamaður á
Morgunblaðinu.
Agnes Bragadóttir
✝ Þráinn Karls-son fæddist á
Akureyri 24. maí
1939. Hann lést á
Sjúkrahúsinu á Ak-
ureyri 22. maí 2016.
Foreldrar hans
voru Karl Valdimar
Sigfússon, f. 9. des-
ember 1886 í Víða-
seli í Reykjadal, S-
Þingeyjarsýslu, d.
25. júlí 1962, og Vig-
fúsa Vigfúsdóttir, f. 28. desember
1899, í Hvammi í Þistilfirði,
N-Þingeyjarsýslu, d. 25. maí 1967.
Systkini Þráins: 1) Kári Elías, f.
18. ágúst 1919, d. 30. júlí 2001. 2)
Gunnar, f. 5. júní 1923, d. 22. jan-
úar 1973. 3) Skarphéðinn, f. 17.
ágúst 1925, d. 9. október 1986. 4)
Höskuldur Goði, f. 7. september
1933. 5) Ásdís, f. 6. júní 1935.
Þann 25. maí 1968 kvæntist
Þráinn Ragnheiði Garðarsdóttur,
f. 18. apríl 1939 á Akureyri. For-
eldrar Ragnheiðar voru Garðar
Jóhannesson, f. 17. desember
1904 að Gilsá í Saurbæjarhreppi,
Eyjafirði, d. 20. nóvember 1957,
og Hildigunnur Magnúsdóttir, f.
28. mars 1915 að Torfum í
úar 1993, í sambúð með Karólínu
Helenudóttur, f. 24. júlí 1995. 4)
Kjartan Atli, f. 8. ágúst 1997.
Þráinn ólst upp á Akureyri og
lauk vélsmíðanámi frá Iðnskól-
anum á Akureyri og Vélsmiðj-
unni Atla, 1959 og meistaraprófi í
vélsmíði 1967. Framan af starfs-
ævinni starfaði hann sem mat-
sveinn og vélstjóri til sjós og síðar
sem vélsmiður í Slippnum á Ak-
ureyri. Hann hóf að leika með
Leikfélagi Akureyrar árið 1956.
Þráinn var fastráðinn leikari hjá
LA frá því að félagið varð að at-
vinnuleikhúsi árið 1971 og fór
með fjölda hlutverka í útvarpi,
sjónvarpi og kvikmyndum. Þrá-
inn var einn af stofnendum Al-
þýðuleikhússins árið 1974. Einnig
leikstýrði hann fjölda verka hjá
LA og ýmsum áhugaleikfélögum
á Norðurlandi, auk þess sem hann
hannaði og smíðaði leikmyndir.
Þráinn gegndi fjölmörgum trún-
aðarstörfum fyrir Leikfélag
Akureyrar, Félag íslenskra leik-
ara, Iðnnemafélag Akureyrar og
fleiri. Samhliða leikarastörfum
sinnti hann myndlist. Þráinn
hlaut fjölda viðurkenninga um
starfsævina og var m.a. valinn
bæjarlistamaður Akureyrar.
Útför Þráins fer fram frá
Akureyrarkirkju í dag, 30. maí
2016, klukkan 13.30.
Hrafnagilshreppi,
Eyjafirði, d. 21. nóv-
ember 1994. Dætur
Þráins og Ragnheið-
ar eru: 1) Rebekka,
f. 1. nóvember 1968,
í sambúð með Ör-
lygi Benediktssyni,
f. 26. febrúar 1976.
2) Hildigunnur, f. 7.
maí 1970. Hún var
áður í sambúð með
Gísla Nils Ein-
arssyni, f. 21. desember 1972.
Synir þeirra eru Þráinn Gíslason,
f. 24. nóvember 2007, og Einar
Kári Gíslason, f. 6. desember
2009. Dóttir Ragnheiðar af fyrra
hjónabandi og stjúpdóttir Þráins
er Kristín Konráðsdóttir, f. 11.
maí 1960. Eiginmaður hennar er
Ísleifur Karl Guðmundsson, f. 2.
júlí 1963. Synir þeirra eru: 1)
Steinar Karl, f. 2. september
1988, í sambúð með Sóleyju
Smáradóttur, f. 12. nóvember
1988. Börn þeirra eru Snorri
Karl Steinarsson, f. 6. september
2011, og Ragnheiður Lilja Stein-
arsdóttir, f. 8. júlí 2013. 2) Vil-
hjálmur Konráð, f. 8. febrúar
1991. 3) Ragnar Kári, f. 1. febr-
Elsku afi, nú þegar komið er að
kveðjustund hugsum við til baka
til allra þeirra góðu stunda sem
við höfum átt og upplifað með þér í
gegnum tíðina.
Allt frá bernsku hefur þú verið
stór partur af lífi okkar og hefur
þú brallað ófáa hluti með okkur og
kennt okkur ýmislegt.
Þá koma fyrst upp í hugann all-
ar útilegurnar og sumarbústaða-
ferðirnar sem við fórum í með
ykkur ömmu þar sem þú kenndir
okkur t.d. að kveikja varðeld og
grilla pylsur yfir eldinum. Þá voru
líka ófá krikketmótin haldin innan
fjölskyldunnar, þar var keppnis-
skapið allsráðandi og helst vildum
við vinna þig og það tókst oft en
vissir erum við um að þú hafir
haldið aftur af þér bara til þess að
gleðja okkur strákana.
Nokkrir voru þeir líka hjólat-
úrarnir sem við fórum í saman þar
sem þú lést okkur sitja á sérútbú-
inni spýtu sem þú hafðir sett á
slána. Það að fara í hjólatúr með
þér þýddi líka oft að við vorum á
leiðinni niður á höfn að fara í báts-
ferð sem var auðvitað aðalsportið.
Í bátsferðunum var ýmist tek-
inn lítill hringur á pollinum, siglt
yfir í Vaðlaheiði eða jafnvel rennt
fyrir fisk.
Frá unga aldri fórum við að
fara á sýningar í leikhúsinu þar
sem þú lékst og þótti okkur afar
skemmtilegt að sjá þig á fjölunum.
Auðvitað fannst okkur þú vera
flottasti leikarinn á landinu og
ekki er laust við að krökkunum í
hverfinu okkar þætti öfundsvert
að eiga slíkan afa. Eftir sýningar
var líka mjög spennandi að fá að
kíkja baksviðs með þér til að sjá
leikhúsið og hina leikarana þótt
stundum hafi maður jafnvel verið
pínu feiminn við þá.
Um áramótin máttum við alltaf
búast við ykkur ömmu í heimsókn
til að eyða kvöldinu með okkur og
þá var auðvitað marserað á brenn-
una eftir kvöldmat með þig í
broddi fylkingar í rauðu úlpunni.
Oft um helgar fengum við bræð-
urnir að koma og gista hjá ykkur
ömmu í Hafnarstrætinu, var það
alltaf mikið fjör en við vissum þó að
betra væri að hafa sig hægan í
kringum fréttatímann því afi mátti
alls ekki missa af fréttunum.
Óteljandi stundir líkar þeim
sem við höfum lýst hér að ofan
koma upp í hugann þegar við
hugsum til þín, afi, og viljum við að
lokum þakka þér fyrir allar þær
góðu stundir sem við höfum átt
með þér í gegnum tíðina og erum
stoltir og glaðir yfir að hafa fengið
að vera hluti af lífi þínu.
Þú munt aldrei gleymast og þín
verður sárt saknað.
Þínir afastrákar,
Steinar Karl, Vilhjálmur
Konráð og Ragnar Kári.
Elsku afi minn. Ég minnist þín
með þakklæti og hlýju. Ég, þú og
amma gerðum mjög margt saman
og er ég ótrúlega þakklátur fyrir
stundirnar sem ég hef átt með
ykkur. Ég man hversu gaman mér
þótti á mínum yngri árum að fara
á föstudagskvöldi og borða með
ömmu og rölta síðan upp í Sam-
komuhús og horfa á þig leika. Ég
man hvað ég var stoltur af þér og
leit upp til þín. Svo eftir sýning-
arnar fórum við baksviðs og heils-
uðum upp á þig. Það þótti mér
gaman.
Allar heimsóknirnar inn í Hafn-
arstrætið verða mér ávallt ofar-
lega í huga. Við amma spiluðum
og þú varst inni í stofu að teikna
kort eða að æfa þig fyrir eitthvert
leikrit. Þessar heimsóknir þykir
mér ótrúlega vænt um. Öll ferða-
lögin sem við fórum í á sumrin um
Ísland voru frábær, þau hefðu svo
sannarlega ekki verið eins
skemmtileg ef þið amma hefðuð
ekki verið með í för. Öll kortin sem
þú teiknaðir og gafst mér þykir
mér mjög vænt um og flest af
þeim prýða herbergið mitt. Svo ég
tali nú ekki um Spjaldagrím,
myndina af Hallgrími Péturssyni
sem þið gáfuð mér eitt sinn í jóla-
gjöf. Í hvert skipti þegar ég horfi á
myndirnar minnist ég þín og
ömmu. Þú efldir einnig áhuga
minn á íslenskri sögu og náttúru
og svo mörgu öðru sem ég er mjög
þakklátur fyrir. Ég lærði margt af
þér.
Síðustu tvö árin voru þér ekki
létt og mér finnst ósanngjarnt að
þú skyldir þurfa að kveðja þennan
heim svona snemma. En öll deyj-
um við víst einhverntímann eða
eins og segir í vísu Þóris Jökuls
Steinfinnssonar: „Eitt sinn skal
hver deyja“.
Þinn vinur og barnabarn,
Kjartan Atli.
Heimurinn er annar eftir að
Þráinn Karlsson er fallinn frá.
Hann var þannig maður að hann
setti lit á líf allra sem kynntust
honum. Grandvarleiki og góðvild
kallaðist á við skarpa dómgreind
og skarpar skoðanir á öllu í kring-
um hann.
Afar gaman var að tala við Þrá-
in og varð honum aldrei orða vant.
Gott var jafnan á milli okkar mága
þó djúpir álar skildu að stjórn-
málaskoðanir okkar. Við ræddum
þau mál aldrei beint, annars féllu
skoðanir okkar vel saman og báðir
vorum við stáliðnaðarmenn og
deildum húmorístiskum sans.
Hann var ekki þjóðfræðingur
að mennt, en var gríðarfróður um
allt þjóðlegt og þau hjón áttu lengi
mikið safn gamalla gripa og marg-
ir þeirra voru smíðatól. Safn þetta
fyllti alla veggi stórrar forstofu í
íbúð þeirra meðan þau bjuggu í
Bakkahöllinni.
Hann var að mínu mati leikari
og listamaður á heimsmælikvarða.
Þar að auki þúsundþjalasmiður,
sem leikhúsið naut í ríkulegum
mæli. Heimili þeirra Rögnu æv-
inlega vel tilhaft og listaverk í
heild sinni. 17 ára gamall steig
Þráinn á svið og viðveran þar varð
smátt og smátt hans annað líf, sem
stóð fram undir það síðasta.
Heima lá hann kvalinn af bak-
veiki, en fór svo inn á leiksvið og
tók þar heljarstökk.
Fjölkynngi hans var af hinu
góða taginu. Því hann var ekki
bara leikari, heldur líka leikmuna-
smiður og hönnuður, leikstjóri,
hélt leiklistarnámskeið, upplesari
passíusálma og sérfræðingur í öllu
er laut að leiklist. Marga skúlp-
túra gerði hann og af ýmsu tagi,
sem vitnuðu um listfengi hans.
Hann einskorðaði sig ekki við
Leikfélag Akureyrar því hann fór
vítt um hérað í leiklistarstarfi
sínu. Lék í mörgum kvikmyndum
og bar uppi hið magnaða Alþýðu-
leikhús með Arnari Jónssyni og
fleirum, meðan það var.
Þráinn var aktívur í verklýðs-
baráttunni, og þá helst á vett-
vangi. Eitt sinn er til stóð að
leggja niður Slippinn og starfs-
menn mótmæltu, og þó langt væri
liðið síðan Þráinn hætti þar fór
hann á staðinn og taldi kjark í
mótmælaliðið.
„Margt eitt kvöld og margan
dag“ naut ég og systkini mín og
fylgilið okkar frábærrar gestrisni
Rögnu að heimili þeirra og ein-
stakrar raddar og frásagnargáfu
Þráins. Kristínu og hennar fólk
tók hann að hjarta sér eins og sín-
ar eigin dætur. Samband þeirra
Rögnu stóð óslitið í 48 ár.
Nokkru fyrir dauða sinn varð
Þráinn fyrir áfalli og þungt þótti
mér, að eftir það gat hann ekki
lesið, maður sem var sílesandi. Á
þessum tíma átti ég örfáar sam-
verustundir með honum og í sam-
ræðum okkar, þrátt fyrir veikind-
in, skein hinn gamli Þráinn skírt í
gegn með orðkynngi sinni og
skarpleika. Ég trúi því að Þráinn
Karlsson muni brátt ná sér á hin-
um víðu lendum almættisins og
jafnvel bregði sér þar á hestbak í
góðra vina hópi. Ragnheiði systur
minni, dætrum þeirra og aðstand-
endum öllum sendi ég samúðar-
kveðjur og þakka fyrir þau for-
réttindi að hafa fengið að kynnast
Þráni Karlssyni.
Jóhannes Óli Garðarsson.
„Blessaðir eru þeir sem geta
gefið án þess að muna og þegið án
þess að gleyma.“ Það að gefa öðr-
um „án þess að muna“ hygg ég að
hafi einkennt manninn, sem í
meira en 50 ár færði þjóðinni gjaf-
ir á sviði leiks og listar. Flestar
þessar gjafir færði Þráinn Karls-
son okkur á sviði Samkomuhúss-
ins á Akureyri. En gjafirnar færði
hann okkur á ýmsum öðrum svið-
um, bæði annarra leikhúsa, sjón-
varps, kvikmynda og ekki má
gleyma öllum öðrum sviðum sem
honum lét svo vel að leika á, eins
og smíði skúlptúra, tálgun greina
og beina, veiði í soðið og það að
vera endalaust greiðvikinn. Allar
þessar gjafir færði hann okkur af
einlægni og hógværð og var ekki
langminnugur á gnótt þeirra, ef til
vill of hógvær ef litið er til sen-
unnar, þar sem menn gefa og upp-
skera frægð heimsins. Svo sann-
arlega hafði Þráinn hæfileika og
færni, sem hefði að sönnu getað
aflað honum miklu meiri viður-
kenningar í heiminum. En líf við
Pollinn, bátur í vör og vinir í varpa
urðu honum eftirsóknarverðari en
heimssviðið.
„Lítil svið“ ná því þó stundum
að þjappa saman hæfileikum sem
ná að vekja nýja sýn, opna nýjar
leiðir, styðja róttæka heimsskoð-
un, en umfram allt að færa áheyr-
endum sínum gleði. Slíkt svið varð
til á Akureyri árið 1974. Þar var
Þráinn Karlsson í hópi vina sem
stofnuðu Alþýðuleikhúsið, ferða-
leikhús sem heimsótt gæti alla
staði á landinu. Flutt sína list
hvort sem væri á vinnustöðum,
skólum eða félagsheimilum og
hrært upp í umræðunni um bætt
þjóðfélag og líf, og að hefja þannig
nýja orðræðu gagnrýnna radda.
Það vildi svo til, eða svo var hátt-
að, að með Þráni valdist í hópinn
bæði fólk sem síðar varð lands-
þekkt sem leikarar, leikstjórar og
rithöfundar, auk áhugafólks sem
af hjartans lyst lagði allt í sölurnar
til að ná settu marki. Það tókst og
þau tvö leikrit: Krummagull og
Skollaleikur, sem Böðvar Guð-
mundsson skrifaði, voru ekki ein-
asta flutt í sérhverjum bæ á land-
inu, heldur rötuðu bæði leikritin á
svið allra Norðurlandanna. Þarna
skein leikarasólin hans Þráins
hátt og átti svo sannarlega eftir að
skína löngum síðar. Fyrir það að
fá að taka þátt í stofnun og störf-
um Alþýðuleikhússins og að eign-
ast þá Þráin að ævivini verðum við
Lalla ætíð þakklát. Sú gjöf yljar
að innstu hjartarótum og gleymist
vonandi aldrei.
Við viljum votta Rögnu og fjöl-
skyldu hennar okkar einlægustu
samúð, með vinakveðju.
Jón Hlöðver og Sæbjörg.
Með Þráni Karlssyni gengnum
horfi ég ekki bara á bak ein-
stökum listamanni, heldur einnig
nánum vini. Hann var allt í senn;
myndlistarmaður, smiður, leikari
af guðs náð og einstakur sam-
starfsmaður, félagi og vinur. Mér
kom í hug, þegar ég heyrði lát
hans, orð gamals vinar míns frá
Sauðárkróki þegar Eyþór Stef-
ánsson tónskáld lést: „Hann var
svar landsbyggðarinnar í
menningarmálum.“ Reykjavík
með sinn ofvöxt hefur ruglað
margt gott fólk í ríminu svo það
heldur að fyrir ofan Elliðaár taki
við eyðilendur og útilegumanna-
byggðir. Þráinn og Leikhúsið á
Akureyri var svar við þeim mis-
skilningi.
Í ársbyrjun 1974 fórum við
nokkur saman úr Reykjavík norð-
ur til Akureyrar í leikhús. Þar var
verið að sýna Hanann háttprúða
eftir Sean O’Casey. Í hópnum var
m.a. Vigdís Finnbogadóttir sem
þá var leikhússtjóri Leikfélags
Reykjavíkur. Þetta var mjög góð
sýning og góðir leikarar en einn
leikarinn gerði mig næstum alveg
klumsa. Ég sat við hlið Vigdísar
og gat ekki orða bundist í miðri
sýningu. „Hver er þetta eigin-
lega,“ hvíslaði ég í fáfræði minni
og Vigdís svaraði: „Veistu það
ekki? Þetta er besti leikari lands-
ins.“ Þarna sá ég sem sagt Þráin
Karlsson á sviði í fyrsta sinn. Þau
urðu mörg síðan.
Þráinn var afburða leikari.
Hann hafði óvenju mótað andlit
sem hann gat sett hvort heldur
Þráinn Karlsson
Óskaplega hlýtur þessum Ice-
save-hetjum að líða illa á sál-
inni, því það líður varla sá dag-
ur að þær berji sér ekki á
brjóst á opinberum vettvangi
og hreyti ónotum í þessa 44
þingmenn og 40 þúsund kjós-
endur sem kusu með lausn
málsins. En þeir sem stærstan
hafa strigakjaftinn fullyrða að
herra forseti hafi sparað okkur
þúsund milljarða með því að
neita að skrifa undir samn-
ingana, en Sigmundur Davíð er
hógværari og talar um 600
milljarða – og er þá að vísa til
vaxta sem við hefðum orðið að
borga. Hm, 600 milljarða
vaxtakostnaður af 600 millj-
arða skuld með 5% vöxtum?
En þar sem allir vita að krafan
var að fullu greidd úr þrota-
búinu eins og alltaf stóð til, þá
er fólk af óvitaskap eða ein-
hverju verra að klambra upp
kenningum um einhvern
óskaplegan vaxtakostnað sem
hefði fallið á okkur, en eins og
allir góðir lögfræðingar hljóta
að vita þá tekur enginn við
vaxtaberandi kröfu úr slitabúi
án þess að hún sé skuldajöfnuð
við uppgjör (ef búið ber það).
En ég gæti alveg farið að
blaðra um gífurlegt tap sem við
urðum fyrir við að málið var
þæft og tafið, t.d. tapið af því að
ríkisstjórnin fékk ekki frið til
að ganga almennilega frá ýms-
um lagasetningum, gjaldeyr-
ishrun og glötuð tækifæri
vegna langrar óvissu, og svo
náttúrlega kostnaðinn við að
halda úti dýru sérfræðingaliði
misserum saman. En ef ein-
hver heldur að fólkið sem kaus
gegn Icesave-samningnum hafi
gert það af djúpri íhygli eftir
vandlega yfirlegu, þá óska ég
honum til hamingju með það.
En ég held að við höfum þarna
lagt í rússíbanareið sem vel
hefði getað endað á Kúbu og
það var bara vegna þess hvað
lánið lék ótrúlega vel við okkur
að við sluppum með skrekkinn.
Fyrst fengum við heimadóm
hjá Efta, svo kom makrílinn og
ferðamannagullið og núna síð-
ast þessi glæsilegi samningur
við þrotabúin.
Leó S. Ágústsson.
Velvakandi Svarað í síma 569-1100 frá kl. 10-12 velvakandi@mbl.is
Klambrað upp kenningum?