Morgunblaðið - 10.08.2016, Blaðsíða 23

MINNINGAR 23
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 10. ÁGÚST 2016
✝ Guðrún LiljaFriðjónsdóttir
fæddist á Akranesi
23. september
1925. Hún lést 3.
ágúst 2016 á
hjúkr-
unarheimilinu Eir í
Reykjavík.
Foreldrar henn-
ar voru Friðjón
Runólfsson, versl-
unarmaður, f. 8.
september 1896, og Helga
Jónsdóttir, húsfreyja, f. 1. októ-
ber 1901. Guðrún Lilja var
yngri tveggja systkina en bróð-
ir hennar var Edvard, f. 15.
september 1922.
1961, maki Margrét Sigurjóns-
dóttir. Barnabörnin urðu átta
og barnabarnabörnin tvö.
Guðrún Lilja ólst upp á
Akranesi og bjó lengst af á
Vesturgötu 65 og síðar að
Furugrund 16 áður en þau
hjónin fluttust til Reykjavíkur.
Hún byrjaði snemma að vinna
við afgreiðslustörf og fleira,
vann við þrif og aðstoðaði
pabba sinn við ýmis viðvik í
glerslípun hans á baklóðinni
við heimilið. . Tvítug að aldri
brá hún sér til Reykjavíkur og
nam við Húsmæðraskóla
Reykjavíkur í einn vetur. Þar
eignaðist hún góðar vinkonur
og entist vinátta þeirra alla tíð.
Síðustu mánuði lífsins bjó Guð-
rún Lilja á hjúkrunarheimilinu
Eir í Reykjavík.
Guðrún Lilja verður jarð-
sungin frá Fossvogskirkju í
dag, 10. ágúst 2016, klukkan
13.
Guðrún Lilja
giftist Viðari Dan-
íelssyni, múr-
arameistara, 21.
júní 1947. Hann
fæddist 3. júní
1925 og lést 21.
júlí 1992. Þau eign-
uðust fimm börn:
1) Helgu, f. 19.
febrúar 1949, 2)
Daníel, f. 23. nóv-
ember 1951, maki
Margrét Magnúsdóttir, 3)Viðar,
f. 21. mars 1956, maki Anna El-
ísabet Ólafsdóttir, 4) Lilja, f.
31. maí 1957, d. 7. mars 2007,
maki Roger Verbrugghe, d.
2009, 5) Friðjón Már, f. 27. júlí
Mamma fór í ferðina löngu að
kvöldi fallegs miðvikudags, 3.
ágúst.
Þetta verða aldrei nema fá-
tækleg orð sem lýsa því tak-
markað hversu mikið við mun-
um sakna yndislegrar konu sem
var svo traustur vinur. Við vor-
um fimm systkinin en þar sem
ég var yngstur og hafði mögu-
leika á að vera í framhaldsskóla
heima þá átti ég fleiri gæða-
stundir með mömmu og pabba
heldur en systkini mín.
Það var hægt að segja henni
stór og smá leyndarmál án þess
að það færi lengra. Hún hafði
einnig einstakt lag á því að setja
sig inn í áhugamál barnanna
sinna og ekki síður barna-
barnanna, eftir að þau fæddust.
Það er líklega þessi tími, sem ég
átti aukalega sem leiddi til þess
að við stóðum alltaf þétt saman.
Ég var stundum kallaður ein-
birnið af hinum systkinunum,
þar sem ég fékk eitt og annað
sem hinir fengu ekki. Ég fékk
t.d. skellinöðru þegar ég var 15
ára og stálumst við til að tví-
menna á hana þegar pabbi var í
vinnunni á bílnum og það fannst
henni ekki leiðinlegt. Eins og
segir hér á undan, var hún sér-
staklega dugleg að setja sig inn
í áhugamál allra. Ef eitthvert
barnabarnið fór á reiðnámskeið
þá var hægt að plata hana á
hestbak, ef einhver æfði fimleika
eða jazzdans þá missti hún helst
ekki af sýningum.
Mamma var fyrirmynd okkar
í að takast á við erfiðleika. Ég
held því fram að jafnaðargeð og
æðruleysi hafi komið henni í
gegnum tvær hjartaaðgerðir og
mjaðmaskipti en það erfiðasta
sem hún þurfti að ganga í gegn-
um fyrir utan það að missa
pabba var að þurfa að kveðja
Lilju systur fyrir aldur fram.
Þær voru mjög góðar vinkonur
og þrátt fyrir að dveljast lang-
dvölum í útlöndum þá heyrðust
þær nánast á hverjum degi.
Mamma var fréttaveitan okkar,
öll systkinin höfðu samband við
hana eða hún við þau ef það leið
of langt á milli símtala eða hitt-
ings. Hin síðari ár treysti hún
mest á aðstoð frá Helgu systur
en þær voru miklir félagar og
fóru margt saman. Á sumrin
fóru þær oft með okkur í sum-
arbústað þar sem krakkarnir
gátu fengið hana til að spila og
leika með sér eins og hún væri
unglingur. Mamma naut þess
mest að vera með sínum nán-
ustu og því þótti mér það ólýs-
anlega gleðilegt að hún skyldi
geta komið í afmælið mitt ein-
ungis viku áður en hún kvaddi
en þá hafði hún ekki getað farið
út úr húsi frá því um páskana
þegar hún kom til okkar í heim-
sókn. Flestir í fjölskyldunum
voru þá saman komnir og má
líta á það sem nokkurs konar
kveðjustund fyrir okkur.
Því miður var mamma undir
það síðasta orðin það veik og
lasburða að það var erfiðara en
tárum tekur að horfa upp á
hana þannig og því verð ég að
segja að ég er feginn fyrir henn-
ar hönd að hún fór í sína hinstu
för fyrr en seinna. Mig langar í
lokin að þakka Helgu systur fyr-
ir allan þann tíma sem hún gaf
henni í heimsóknum og miklum
félagsskap á undanförnum mán-
uðum. Þetta var ómetanlegt fyr-
ir mömmu í öllum þeim breyt-
ingum og róti frá því að hún fer
frá því að búa ein síðastliðið
haust yfir í það að verða hjálp-
arþurfi allan sólarhringinn, und-
ir það síðasta.
Takk fyrir allt, mamma. Þú
ert mín fyrirmynd. Þinn sonur,
Friðjón Már.
Vor hinsti dagur er hniginn
af himnum í saltan mar.
Sú stund kemur aldrei aftur,
sem einu sinni var.
(Halldór Kiljan Laxness.)
Minningabrot hrannast upp
við andlát elskulegrar tengda-
móður minnar, Guðrúnar Lilju
eða Gunnu, eins og ég nefndi
hana ávallt. Við hittumst fyrst
að Vesturgötu 65 á Akranesi
veturinn 1974, en fyrr um haust-
ið hafði ég kynnst Daníel, elsta
syni hennar. Þetta var jafnframt
fyrsta sjóferð mín með Akra-
borginni. Móttökurnar voru
höfðinglegar og unga vesturbæj-
arsnótin var hálf feimin fyrst í
stað. En feimnin hvarf þó fljótt
því Gunna gerði sér far um að
bjóða mig svo innilega vel-
komna. Þannig var hún alltaf,
fagnaði gestum og bar þeim
veitingar, kaffi, kvöldmat og
kvöldkaffi áður en lagt var af
stað aftur heimleiðis.
Gunna var afbragðs húsmóðir
og mér er sérlega minnisstætt
er hún var eitt sinn að baka
pönnukökur, ekki á einni pönnu,
eins og flestar jafnöldrur mínar,
heldur á hvorki fleiri né færri en
þremur pönnum samtímis. Þetta
gerði hún fumlaust og þótti mér
hrein snilld. Hún bakaði auk
þess tertur og brauð og að sjálf-
sögðu smákökur fyrir jól. Allt
var gert frá grunni, enginn
pakkamatur kom þar við sögu.
Samband Gunnu og Viðars
tengdapabba var einstaklega fal-
legt og í sameiningu bjuggu þau
sér og börnunum gott og traust
heimili, með áherslu á hlýju með
staðfestu í uppeldi barnanna
sem duga skyldi þeim í lífinu.
Það er ekki sjálfgefið nú til
dags að ná níræðisaldri án
áfalla. Gunna þurfti að sjá á eft-
ir ýmsum ættingjum og vinum
langt um aldur fram. Tengda-
pabbi lést árið 1992 eftir erfiða
en stutta sjúkdómslegu. Hún lét
þó ekki bugast, ætlaði m.a. að
halda áfram að æfa sig í að aka
bíl sjálf í borgarumferðinni, en
þangað til hafði hún einkum ver-
ið í farþegasætinu hjá Viðari.
Mikil sorg dundi á fjölskyld-
unni þegar Ingvar, sonur okkar
Daníels, varð bráðkvaddur árið
2004, aðeins tvítugur að aldri, en
þau höfðu alla tíð verið mjög
hænd hvort að öðru.
Aftur knúði sorgin dyra af
miklu afli þegar Lilja, yngri
dóttir Gunnu, lést eftir langa
baráttu við illvígan sjúkdóm.
Sjálf þurfti Gunna að fara í
hjarta- og mjaðmaaðgerðir
ásamt fleiru en alltaf kom hún
frá þessum hremmingum með
jafnaðargeði og bjartsýni að
leiðarljósi. Aldrei kvartaði hún,
það var ekki hennar stíll. En
gleðistundir hennar voru marg-
ar. Hún var mikil fjölskyldu-
manneskja og fagnaði sérhverj-
um nýjum fjölskyldumeðlim allt
frá því að Hjalti sonur minn og
jafnframt fyrsta barnabarnið
hennar fæddist alveg þar til
yngra langömmubarnið kom í
heiminn. Skemmtilegastar þóttu
henni stundir með fjölskyldunni
og þá var sama hvort farið var
til barna og fjölskyldna þeirra í
útlöndum, skroppið í heimsóknir
í sumarbústaði á Íslandi eða í
heimahús. Þar sem hennar fólk
var leið henni vel. Gunna var al-
veg einstök mamma, amma og
tengdamamma.
Nú þegar leiðir skiljast er
mér efst í huga þakklæti fyrir
að hafa átt þess kost að eiga
samleið um áratuga skeið með
elskulegri tengdamóður minni.
Megi minningin um hana ylja
okkur eftirlifendum um hjarta-
rætur og verða okkur vegvísir
um ókomin ár.
Blessuð sé minning hennar.
Margrét Magnúsdóttir.
Við systkinin viljum minnast
ömmu okkar í nokkrum orðum.
Hún var eina amma okkar og
var hún eins og margar ömmur
til samans. Hún var svo góð við
okkur, studdi okkur í öllu sem
við tókum okkur fyrir hendur og
fylgdist svo vel með því sem við
vorum að gera. Hún kom á tón-
leika þar sem við spiluðum og á
sýningar sem við tókum þátt í.
Hún bjó til svo hlýtt og notalegt
umhverfi fyrir okkur til að koma
í og við gátum sagt henni allt.
Hún kenndi okkur að prjóna,
spila, baka pönnukökur og hjá
henni áttum við margar góðar
stundir sem gott er að geyma í
hjörtum okkar. Hún var alltaf til
í allt og við náðum stundum að
plata hana í að bralla eitthvað
með okkur. Hún var einu sinni
prestur í skírn hjá dúkkunum
okkar, faldi sig í skáp í feluleik
og fór í körfubolta með okkur
þrátt fyrir að vera nýbúin í
mjaðmaskiptaaðgerð. Við eigum
ömmu okkar svo margt að
þakka og söknum hennar sárt.
Við vonum að ömmu líði betur
núna og að hún sé glöð að hafa
hitt Viðar afa, Ingvar frænda og
Lilju frænku á ný.
Guðrún Lilja, Sunna Björg
og Viðar Már.
Góð sál hefur lokið sinni
löngu dvöl hér á jörðu. Svona
löng og viðburðarík ævi, full af
hjartahlýju, skilur eftir sig heil-
an hafsjó af minningum meðal
þeirra sem fengu að vera sam-
ferðamenn einhvern hluta leið-
arinnar. Af þessum ótal augna-
blikum var ég þeirrar gæfu
aðnjótandi að nokkur þeirra
hlotnuðust mér. Það er til marks
um áhrif þeirra, um gleðina og
væntumþykjuna sem geislar enn
af þeim, að fullorðinn maður í
sínum fullorðna heimi er enn, ef
að er gáð, sami litli ömmustrák-
urinn inn við beinið.
Guðrún Lilja Friðjónsdóttir
eða amma Gunna, eins og ég
fékk að titla hana, bjó yfir einu
mesta æðruleysi, jákvæðni,
húmor, og þögulli, rólegri þraut-
seigju sem ég hef nokkurn tíma
kynnst. Munkar í fjarlægum
musterum hefðu getað gert sér
pílagrímsferðir til Íslands í þeim
tilgangi einum að læra af henni
núvitund.
Þessi gildi eru ofin í tímalínu
minninga minna um okkur tvö.
Ég er smástrákur sendur í búð-
arferðir eftir Sinalco sem mér er
svo boðið þegar ég kem aftur til
ömmu, en þegar barnshausinn
minn fattar loks að Sinalcoið var
bara keypt handa mér og ég
impra kindarlega á að mér finn-
ist það eiginlega bara ekki svo
gott, er ömmu slétt sama um
peningaeyðsluna og mun hlæja
að þessu næstu áratugi. Ég sit
kraumandi inni í rigningunni, of-
urklár skólakrakki að eigin mati
sem tapaði samt skák við afa á
örskotsstundu, en mér tekst fyr-
ir stórmerkilega og óútskýran-
lega heppni að vinna ömmu í Ól-
sen Ólsen hvað eftir annað,
sama hversu mörg spil við þurf-
um að taka til að hætti að sjóða
á mér. (Þessi heppni átti síðar
eftir að gufa upp, því ég vann
ekki eitt einasta spil við ömmu
eftir að ég komst á unglingsárin,
sama hversu mikið og oft ég
reyndi.) Ég hef ekki enn tekið
bílprófið en fæ skilyrðislaust
skutl bæjarendanna á milli –
amma og afi fluttust í Reykja-
víkurtraffíkina, og svo varð
amma ein, og hún ákvað að hún
ætlaði þá einfaldlega að keyra
sjálf – og hún bendir hlæjandi á
hvað hún fer alltaf nákvæmlega
sömu leiðirnar á áfangastað,
meðan ég sit í farþegasætinu og
hlæ með, langskólagenginn en
kann ekki muninn á bremsu og
bensíngjöf. Ég sit einn heima í
bókahorninu, eiginkonan og
barnið ekki komin heim, og er í
símanum við ömmu, sem er
hætt að keyra og lýsir aðgerðum
á mjöðmum og augum eins og
það væru búðarferðir eftir Si-
nalco, en sami eiturskarpi hug-
urinn sem spilaði Ólsen Ólsen
vill frekar spyrja mig í þaula um
líf og heilsu okkar fjölskyldunn-
ar.
Ég sæki enn í bókahornið á
þöglum stundum, eins og nú,
þegar ég skrifa þetta og hugsa
um svo margt, svo óskaplega
margt. Á bak við mig, í efstu
hillu, þar sem dýrmætustu bæk-
urnar eru til sýnis, standa
nokkrar sem ég las í ömmu-
húsum er ég var barn – og les
enn, því bækur mótuðu mig og
þessar stóðu öllum framar.
Þetta eru þjóðsögur Jóns Árna-
sonar, innbundnar.
Þær eru um aðra heima, um
líf og veröld sem teygir anga
sína langt út fyrir okkur sjálf
eins og ekkert sé sjálfsagðara.
Þær standa þarna, alltaf, tilbún-
ar að gefa af sér orð og birtu og
gleði hvenær sem ég bið. Amma
gaf mér þær.
Hjalti Daníelsson
og fjölskylda.
Guðrún Lilja
Friðjónsdóttir
Ástkær faðir minn, tengdafaðir, afi
og langafi,
GÍSLI GUÐMUNDSSON,
Asparfelli 6,
Reykjavík,
sem lést 1. ágúst, verður jarðsunginn frá
Fossvogskirkju föstudaginn 12. ágúst klukkan 13.
.
Guðrún Þórunn Gísladóttir, Ingiberg Magnússon,
Vésteinn, Ólafur og Magnús Gísli Ingibergssynir,
Guðrún Ágústa Guðmundsdóttir
og barnabarnabörn.
Okkar kæri
BJARNI VILMUNDARSON,
Mófellsstöðum, Skorradal,
sem lést 1. ágúst, verður jarðsunginn í
Reykholtskirkju föstudaginn 12. ágúst
klukkan 14.
.
Karólína Sif Ísleifsdóttir,
Kristján Ottó Hreiðarsson
og aðstandendur.
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug vegna andláts eiginkonu minnar,
systur og móður okkar,
ÁSTRÍÐAR JÓHANNSDÓTTUR,
Mörkinni, Suðurlandsbraut 60,
Reykjavík.
.
Helgi Ó. Björnsson,
Esther A. Jóhannsdóttir,
Björn Helgason,
Sigrún Helgadóttir,
Anna Helgadóttir,
Jóhann Helgason.
Elsku hjartans mamma okkar, tengda-
mamma, amma og langamma,
ARNDÍS ODDFRÍÐUR MAGNÚSDÓTTIR,
(Addý),
hárgreiðslumeistari,
Eyjabakka 2, Reykjavík,
lést á Landspítalanum við Hringbraut 3. ágúst.
Útförin fer fram frá Bústaðakirkju mánudaginn 15. ágúst
klukkan 15.
.
Ingunn Björgvinsdóttir,
Guðrún V. Björgvinsdóttir, Jökull H. Úlfsson,
Björgvin Arnar Björgvinsson, Guðrún Sverrisdóttir,
ömmubörn og langömmubörn.
Ástkær eiginmaður minn, faðir, afi og
langafi,
GARÐAR STEFÁNSSON
fyrrum flugumferðarstjóri,
lést á hjúkrunarheimilinu Sunnuhlíð,
Kópavogi, mánudaginn 25. júlí.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk
hins látna.
.
Erna Kristín Elíasdóttir,
Erna Gréta Garðarsdóttir,
Erna Kristín Ernudóttir, Björn Bragi Bragason,
Garðar Axel Torfason
og barnabarnabörn.