SÍBS blaðið - 01.10.2008, Blaðsíða 28

28
Fjöldi þeirra Íslendinga sem glímdu við berkla-
veikina náðu heilsu og starfsþreki á ný, þó
margir hafi beðið lægri hlut.
Einhvern tíma var komist svo að orði að þeir
sem lifðu berklana af væru nánast ódrepandi
eftir það. Berklasjúklingar voru langveikir og
þurftu oft að vera árum saman á hælum eða
sjúkrahúsum. Hér að neðan er frásögn hjóna
sem bæði glímdu við berklana og höfðu betur.
Þau kynntust á Reykjalundi, skrifuðust á
meðan Sveinn var í Bandaríkjunum og giftu sig
svo þegar hann sneri heim.
Sigrún Árnadóttir
Snemma vors 1947 varð ég veik með hita, tak
og aumingjaskap, sem mér fannst ekkert snið-
ugt, 16 ára að byrja lífið. Dvaldi ég á sjúkra-
húsi mest allt sumarið, en fékk að fara heim til
reynslu, en það gekk ekki enda aðstæður þann-
ig heima að móðir mín gekk með yngsta bróður
minn og var léleg til heilsunnar.
Þá var reynt að koma mér á Kristneshæli, en
þar reyndust ekki laus rúm. Í desember var
ástandið orðið erfitt ekki síst þar sem nú var
komið ungbarn í viðbót á heimilið. Þá var
hringt í Helga Ingvarsson, yfirlækni á Vífils-
stöðum, sem skipaði að mér yrði strax komið
Að hafa betur
gegn berklunum
suður, því þar væri rúm fyrir mig.
Árið ´49-´50 voru Vífilsstaðir heimili mitt, en
næstu árin til skiptis, Vífilsstaðir, Reykjalundur
eða Kristneshæli.
Þegar ég útskrifaðist af Reykjalundi 1953
bauðst mér vinna á skrifstofu SÍBS. Þar undi ég
hag mínum vel, þangað til berklarnir minntu
enn á sig í byrjun árs 1957, en þá vorum við
hjónin að byrja búskap. Í þetta skifti voru
berklarnir í móðurlífinu. Þá var bara að fara
upp á Vífilsstaði og láta tjasla upp á sig, en nú
var móðir mín ein stofusystra minna, það var
að minnsta kosti betra en ef hún hefði verið
á Kristnesi, en ég syðra. Eldri systir mín hafði
einnig verið með berkla og dvaldi þar um tíma.
Móðurbróðir minn hafði látist úr berklum á
Kristneshæli sama dag og móðir mín útskrif-
aðist í fyrsta skifti af sex, sem hún var þurfti á
hælisvist að halda.
Vegna þessara veikinda var ljóst að ég gat ekki
eignast börn. Ættleiðing var ekki leyfð vegna
vanheilsu minnar, því mér var bannað að vinna
nokkuð. Ekki var þó bannað að taka börn í
fóstur. Árið 1961 kom til okkar Sigurður Rúnar
Sigurjónsson eftir móðurmissi. Hann bað svo
um að eignast systur og hún kom svo til okkar
1964. Hún var skírð Ástdís Sveinsdóttir.
Við ættleiddum þau svo þegar þau höfðu aldur
til. Þau luku bæði háskólanámi, náðu í góða
maka og eignuðust efnileg börn.
Sveins saga Indriðasonar
Í janúar 1947 var ég, Snæfellingur, á leið á
vertíð í Grindavík, með nokkurra daga dvöl í
Á Kristneshæli 1953.
Stofusystur og kaffifélagi á Vífilsstöðum 1949.