Svava - 01.03.1899, Qupperneq 12

396 —
en koma sévmjög vel saman. Þess vegna liefii' hann get-
að skvifað þetta snildavlega fagva vit, sem vév með þessu
gveinavkovni gevum oss ]vá ánægju að vekja eftivtekt
mentaðva manna á. feabatiev spyv sjálfan sig livovt það
nvuni vevasatt, nð vísiudi nútímans hafi deyðandi áhvif á
andlega sannfævingu, og við jvessa vanusókn hefiv hann
valið sév spuvsinálið um édauðleikann.
En þotta spuvsmúl neyðiv hann fyvst til að skilgveina
iiugtökin sál, ódauðieiki, skynsemi og líf, að skvifa yfiv-
lit yfiv vísindafvæði náttúvunnav, að líta aftuv í tímann
til fvumdývauna (pvotozoov) með eina fvurahylfi, til þess
að leyta þav að fyista spovinu til samsetningav sálavinnav.
Aðfevð lians ev fyvst og fvemst eins og náttúvufvæð-
jngsins, ev styðst við staðveyndina. En þess bev vel að
gæta, að það ev alls ekki áfovm hans að við hafa náttúvu-
vísindalega aðfevð í umvæðunum um siðfvæðisúvlausnivn-
av, eins kemuv honum helduv ekki til hugav, að leysa
úv þessum mikilvægu spuvsmálum með' líífvæðislegum í-
myndunum eingöngu. Ástæðuv hans fyviv að tvúa evu
öðvuvísi á sig komnav. Það sem hann veynir að geva
Ijóst, ev: hvovt að í náttúvunni fiunist nokkuv líking,
nokkuð úþekt, ev styðji tilgátuv hans, og hvovt hægt sé
að sanna það, að sltoðaniv hans og voniv séu ekki í
neiimi mótsögn við vísiudalegav athuganiv og roynslu.