Svava - 01.03.1899, Qupperneq 13

—397—
£>œi' ástæöur, sera menn vanalega færa til stuðningS
trúnni á ódauðleika einstaklingsins, eru einkura útbreiðsla
Jiessarar trúar, og bin beina nauðsyn liennar fyrir sið-
ferðið, ef raaður ekki vill að það verði að eins tál-
drægni. Sfenn hafa fundið enn eina röksemd í liinni
eðiisbvatarleg'u þörf lífsins, sem kemur fyrir bjá öllura
ekeþnum, æðri sem lægri, og sem virðist vera rödd nátt-
úrunnar sjálfrár. En verður ekki þessi þrá árangurs-
laus vegna þeirrar staðreyndar, að alt er dauðanum und-
irorpið 'i Er mögulegt að koma henni í samhljóðan
við það, sem vér vitum um lög efnisins, aflanna, lífsins
og náttúrufyri rbr igðanna.
Þegar höfundurinn liefir borið upp þessi spursmál,
bvert eftir annað, með öruggri og reyndri varkáruisað-
ferð, snýr hann sér að þyí að skilgreina skilyrðiu fyrir
ódauðleikanum. Vér segjum vanalega, að það sem liafl
uppbaf bafi líka enda. Eu þetta er samt sem áður
ekkisanuað. Vér ályktum réttilega, að alt, Sem Iiættir
að veía til, bafi einhvern tíina byrjað, en sumt getur lial'a
átt upphaf þrátt fyrir það, að það heldur áfram að vera
til óendanlega. Samt rná ekki leita skilyrðanna fyrir
þessari ævarandi tilvera í líkingum, sem sóttar oru til
binna ólífgæddu bluta. Þeir eru báðir óþrotlegri um-
breyting. Að vísu geta frumagnirnar ekki eyðilagzt, en