Svava - 01.03.1899, Qupperneq 14

898-,
Samböodiö, sem þœr gangft í, breytast óendanlega. Til
Jiess að hinn allra miusti hluti af efni ósamsets líkatna
geti ávalt verið í Saina ásigkomulagi, yrði hann ófrávíkj-
uniega að vera eitinrar tegundar, óskiftaulegur og ómót-
trckilegur fyrir öil samhönd, en slíkt jíekkist elcki.
í>ar á móti getur efnisástniidið haldið áfram að vera
hið santa, þrátt fyrir efnabreytingu sína, ef því er hrcttur
tnissirinn. Saltkrystall t. d., heldur oinkunn sinni, ef
að aðal efni hans er smátt og- smátt liætt honum aftur
nf fruinefnunt santrar teguudar. En þessi tnáttrtr til end-
Urnýjunar er alt of veikur í hinu óuuna efni; það lít-
tir svo út, sem það só eklci dauðanum undirerpið, með*
nn það þvert á móti er ódauðleikinn, sem það þokkir
ekkert til, af því ávalt er viðbúið að það missi sóreðli
sitt og sjálfræði.
Hið lífgaða efni þav á móti, sem sýnist ofurselt
dauðanum, á skilyröin fvrir eins konar ódauðleika. Það
er upprnnalega myndað af því, er menn kalla frutugerfi,
sem er ákaúega margbrotinn samsetningur, er allar iif'
tuidi verur ei'u komnar af; það getur að eins eyðilagít
fyrir sérstakar tilviljanir, af því það er gætt sterku afli
til að ná í þá frunihluti sem það samanstendur af, frá þeim
luiðdepil sem því er skipaður, og sameina sig þeim.
Það er því ódauðlegt, ekki af því að það sé ólífgætt, en